Oil is dead, long live the Oil !

Saudi Plans to Build 16 Nuclear Reactors by 2030

Posted on 02 June 2011 by hashimilion

Saudi Arabia plans to build 16 nuclear power reactors by 2030 which could costs more than $100 billion, a Saudi-based newspaper reported on Wednesday, citing a top official.

The world’s top crude exporter, Saudi is struggling to keep up with rapidly rising power demand. It has considered boosting its domestic energy capacity using nuclear reactors.

“After 10 years we will have the first two reactors,” Abdul Ghani bin Melaibari, coordinator of scientific collaboration at King Abdullah City for Atomic and Renewable Energy told Arab News.

Many have backed away from atomic plans after the accident at Japan’s Fukushima Daiichi plant but oil-rich Gulf states are among the few countries looking to make major investments in nuclear power plants.

“After that, every year we will establish two, until we have 16 of them by 2030,” he said.

He estimated the cost of each reactor to be around $7 billion, adding that the Kingdom is in the process of planning for the nuclear project and coordination with specialized companies.

The kingdom plans to cover 20 percent of its electricity needs using nuclear energy, said Melaibari.

Power demand in the top oil exporter is estimated to grow 7-8 percent during the next 10 years.

Neighbouring United Arab Emirates in December 2009 awarded a South Korean consortium the contract to build four nuclear power plants worth $20.4 billion.

arabia2day.com

Ποιά κράτη μας κυνηγούν περισσότερο!

Η Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων κατονομάζει, σε έκθεσή της, τις 10 χειρότερες περιοχές στον κόσμο για τους bloggers. Η άνθιση της online κουλτούρας σε πολλές χώρες της Ασίας και της Μέσης Ανατολής, έχει οδηγήσει σε καταστολή από την πλευρά των κυβερνήσεων των εν λόγω χωρών, καταγγέλλει η Επιτροπή.

Πρώτη στη λίστα έρχεται η Βιρμανία, όπου το στρατιωτικό καθεστώς επιβάλλει περιορισμούς στην πρόσβαση στο ίντερνετ και φυλακίζει για χρόνια ανθρώπους που «ανεβάζουν» υλικό επικριτικό για το καθεστώς. «Οι bloggers ηγούνται στην επανάσταση της πληροφόρησης και ο αριθμός τους εξαπλώνεται ραγδαία», αναφέρει ο Joel Simon, o Εκτελεστικός Διευθυντής της Επιτροπής.

«Αλλά οι κυβερνήσεις μαθαίνουν γρήγορα το πως να στρέφουν την τεχνολογία ενάντια στους bloggers λογοκρίνοντας και φιλτράροντας το ίντερνετ, περιορίζοντας την online πρόσβαση και παραβιάζοντας τα προσωπικά δεδομένα. Όταν όλα αυτά αποτυγχάνουν, οι αρχές απλά φυλακίζουν κάποιους bloggers ώστε να αναγκάσουν την υπόλοιπη online κοινότητα στην σιγή ή την αυτολογοκρισία», συμπληρώνει.

Περιοριστικές ρυθμίσεις, εκφοβισμό και καταστολή αντιμετωπίζουν και οι bloggers στο Ιράν, τη Συρία, τη Σαουδική Αραβία, την Τυνησία και την Αίγυπτο, ενώ η Κίνα και το Βιετνάμ είναι από τις λιγότερο φιλικές χώρες της Ασίας απέναντι στην κουλτούρα του blogging. Το Τουρκμενιστάν και η Κούβα – χώρες στις οποίες η πρόσβαση στο ίντερνετ είναι αυστηρά περιορισμένη – συμπληρώνουν τη λίστα των 10 χωρών που ασκούν την μεγαλύτερη καταπίεση στην ελεύθερη έκφραση στο διαδίκτυο.

Η έκθεση της Επιτροπής για την Προστασία των Δημοσιογράφων είχε ως στόχο την επισήμανση της Παγκόσμιας Μέρας της Ελευθερίας του Τύπου – την 3η του Μάη – και την ανάδειξη της online καταπίεσης ως μία από τις μεγαλύτερες απειλές για την ελευθερία του Τύπου σε παγκόσμιο επίπεδο. Σημειώνεται ότι η Επιτροπή συγκαταλέγει τους bloggers των οποίων η δουλειά είναι ειδησεογραφική στην κατηγορία των δημοσιογράφων.

Το 2008, οι bloggers και άλλοι δημοσιογράφοι του διαδικτύου αποτελούσαν την μεγαλύτερη επαγγελματική ομάδα που βρισκόταν στη φυλακή, ξεπερνώντας – για πρώτη φορά – τους δημοσιογράφους που εργάζονταν στον Τύπο, την τηλεόραση και την ραδιοφωνία.

Πηγή: Committee to Protect Journalists

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο TVXS.gr

Top 5 των μεγαλύτερων "οπλο-εξαρτημένων" του κόσμου

Μπράβο την Ελλαδίτσα μας...νούμερο 5!

Σε τούτο το άρθρο δεν θα τοποθετηθώ υπερ ή κατά. Απλά να δούμε μπας και βγαίνει κάτι λογικό από εδώ μέσα..

Αλλά αρχικά ας δούμε την σειρά: China, India, United Arab Emirates, South Korea, Greece.

Η τρομαχτική διαφορά στην διάσταση πληθυσμού και γεωγραφικής έκτασης στις ομάδες Κίνα-Ινδία και ΗΑΕ-Ν.Κορέα-Ελλάδα μας δίνει μια πρώτη ματιά ότι η ανάγκη για οπλικό εξοπλισμό δεν αφορά τούτα τα κριτήρια. Άρα οι λόγοι πληθυσμός και γεωγραφική έκταση δεν δείχνουν να είναι και τα πιο καίρια στοιχεία.

Το επόμενο το οποίο διαχωρίζει πάλι τις προηγούμενες ομαδοποιήσεις, και μάλλον το πιο σημαντικό, είναι ...ποιός άλλος....οι Προμηθευτές!

Άλλοι είναι leader στο πρώτο γκρούπ, άλλοι στο δεύτερο. Με ασφάλεια μπορούμε κατ' επέκταση να τοποθετήσουμε και τις αντίστοιχες χώρες σε σφαίρες επιρροής;;

Μάλλον όχι...

...το δεύτερο άρθρο μας βάζει σε σκέψεις.

Να πούμε αν βρίσκεσαι σε πόλεμο ή όχι;; Eίναι έστω και μια χώρα του top 5 σε πόλεμο;;

ΟΧΙ.

Τι είναι τότε αυτό που καθορίζει αν μια χώρα πρέπει να αγοράσει οπλικά συστήματα;;

(από άλλους πάντα...δεν μιλάμε καθόλου για εγχώρια βιομηχανία...ταμπάσκο στο στόμα! σούς και θα μας ξεκινήσουνε καναν εμφύλιο εκει πέρα)

Ποιό είναι τότε το αίτιο;

Προς το παρών σας αφήνω με την ερώτηση.

Εγώ δεν μπορώ να δώσω βεβιασμένη απάντηση.

Εν καιρώ... θα προσπαθήσω

Άρθρο 1.

Κατά 21% αυξήθηκαν οι παγκόσμιες πωλήσεις όπλων τα τελευταία πέντε χρόνια με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία να καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις των εξαγωγών και την Ελλάδα την πέμπτη θέση των εισαγωγών.

Σύμφωνα με τη σχετική ετήσια έκθεση του Διεθνούς Ινστιτούτου Ερευνών Ειρήνης της Στοκχόλμης (Stockholm International Peace Research Institute/SIPRI) που δόθηκε προχθές στη δημοσιότητα, η πιο σημαντική αλλαγή στο χάρτη του διεθνούς εμπορίου όπλων είναι η άνοδος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων στην τρίτη θέση των εισαγωγέων οπλικών συστημάτων από τη 16η που καταλάμβανε την προηγούμενη πενταετία. Πρώτη στις εισαγωγές έρχεται η Κίνα (11% του συνόλου των εισαγωγών), δεύτερη η Ινδία (7%), ενώ η πρώτη πεντάδα συμπληρώνεται με τη Νότια Κορέα (6%) στην τέταρτη θέση και την Ελλάδα και το Ισραήλ στην 5η (4%).
Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ο μεγαλύτερος εξαγωγέας στρατιωτικού εξοπλισμού (καθώς ευθύνονται για το 31% των παγκόσμιων εξαγωγών) ακολουθούμενες από τη Ρωσία (25%), τη Γερμανία (10%), τη Γαλλία (8%) και τη Βρετανία (4%). Εντυπωσιακή είναι η εκτόξευση του όγκου των γερμανικών πωλήσεων την τελευταία δεκαετία, που αυξήθηκαν κατά 70% εξασφαλίζοντας στη Γερμανία το 10% του παγκόσμιου συνόλου.

Κύρια εξοπλιστικά προγράμματα Ελλάδος από το 2004:
- 183 άρματα μάχης Leopard-2A4
- 150 άρματα μάχης Leopard-1A5
- 30 μαχητικά αεροσκάφη F-16C/D Block52+ Advanced
- 8 UAV Sperwer II

Κύρια εξοπλιστικά προγράμματα Τουρκίας από το 2004:
- 298 άρματα μάχης Leopard-2A4
- 17 ελικόπτερα ανθυποβρυχιακού πολέμου S-70 SeaHawk
- 10 αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας ΑΤR-72ASW
- 30 μαχητικά αεροσκάφη F-16C/D Block50+

Πηγή: Strategy - Geopolitics

... και για να μην ξεχνιόμαστε

Άρθρο 2.

Πηγή: Strategy Geopolitics

Η "Κόκκινη Προβιά" και το ΝΑΤΟ

Πηγή εικόνας: zimbio.com

Η Ελλάδα μπήκε επίσημα στο ΝΑΤΟ το 1952, λίγα χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου και την οριστικοποίηση της «συμμαχίας» της με τις δυνάμεις της Δύσης. Με αφορμή τη συμπλήρωση 60 χρόνων από τη δημιουργία της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, διαβάστε ένα αφιέρωμα για την «Κόκκινη Προβιά», ίσως την πιο παλιά παραστρατιωτική οργάνωση του ΝΑΤΟ σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η επιρροή του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα ξεκίνησε πριν ακόμα τη δημιουργία της ίδιας της Ευρωατλαντικής Συμμαχίας, δηλαδή από το 1944, αμέσως μετά την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων. Ο Γουίνστον Τσόρτσιλ, βλέποντας τις δυνάμεις του ΕΑΜ να αποκτούν επικίνδυνα μεγάλη υποστήριξη από τον κόσμο και σε μία προσπάθεια να αποτρέψει τη νίκη των αριστερών στις εκλογές, διέταξε να ιδρυθεί ένας ακροδεξιός μυστικός στρατός στη χώρα.

Όπως αναφέρει ο δημοσιογράφος Πίτερ Μέρτο, ο μυστικός στρατός ήταν μία «νέα μονάδα του ελληνικού στρατού, που έγινε γνωστή με πολλά ονόματα, όπως Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία, Ελληνική Δύναμη Καταδρομών ή ΛΟΚ», στην οποία αποκλείονταν «σχεδόν όλοι όσοι είχαν από μετριοπαθείς συντηρητικές έως ακροαριστερές πεποιθήσεις. Υπό την εποπτεία του βρετανικού στρατού και με τις ρητές εντολές του Τσόρτσιλ, η μονάδα γέμισε με βασιλικούς και φασίστες». Πρώτος διοικητής των νεοσύστατων Ελληνικών Δυνάμεων Καταδρομών ήταν ο στρατάρχης και μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αλέξανδρος Παπάγος.

Στις 3 Δεκεμβρίου του ’44, μόλις έξι εβδομάδες μετά την εκδίωξη των γερμανικών στρατευμάτων από την Ελλάδα, διοργανώθηκε μία μεγάλη διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας εξαιτίας της άρνησης της Βρετανίας να αφοπλιστούν οι βρετανόφιλες Ελληνικές Δυνάμεις Καταδρομών. Οι διοργανωτές είχαν δηλώσει ότι η διαδήλωση θα ακολουθηθεί από γενική απεργία, όμως θα ήταν απόλυτα ειρηνική. Ομάδες ενόπλων, αστυνομικών και Βρετανών στρατιωτών, ακροβολισμένοι στις στέγες κτιρίων στο κέντρο της πρωτεύουσας, άρχισαν να πυροβολούν το πλήθος απροειδοποίητα. Πιθανολογείται ότι ανάμεσα στους ένοπλους υπήρχαν μέλη των ΕΔΚ, κάτι το οποίο, μέχρι και σήμερα, δεν έχει επίσημα εξεταστεί. Εκείνη την ημέρα ξεκίνησε άτυπα ο εμφύλιος πόλεμος.

Μέχρι και το τέλος του εμφυλίου, το 1949, ο μυστικός αντικομουνιστικός στρατός των ΕΔΚ ήταν πλήρως εξοπλισμένος από τις αμερικανικές δυνάμεις. Η Ελλάδα προσχώρησε στο ΝΑΤΟ το 1952, όντας ένας πολύ έμπιστος σύμμαχος των ΗΠΑ και πλήρως ενταγμένη στο νατοϊκό σύστημα. Η CIA μαζί με το στρατό και την κυβέρνηση της Ελλάδας είχαν στενή συνεργασία στον εξοπλισμό και την εκπαίδευση των ΕΔΚ, κάτι που έγινε γνωστό στην ελληνική κοινή γνώμη μόλις το 1990, με τη δημοσιοποίηση μυστικών εγγράφων της εποχής. Μεταξύ άλλων, υπήρχε ένα έγγραφο σχετικά με τις ΕΔΚ, με την ημερομηνία 25 Μαρτίου 1955 και τις υπογραφές του Αμερικανού στρατηγού Τράσκοτ της CIA, του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας Κων/νου Δόβα και του πρωθυπουργού Α. Παπάγου. Οι τρεις αυτές πλευρές επανεπιβεβαίωσαν τη συμφωνία για το μυστικό στρατό στις 3 Μαΐου του 1960.

Οι ΕΔΚ δεν ήταν ο μόνος μυστικός στρατός στην Ευρώπη. Αντιθέτως, από τη δεκαετία του ‘50 λειτουργούσε στο πλαίσιο του Stay Behind, ενός πανευρωπαϊκού δικτύου που διοργανώθηκε από το ΝΑΤΟ και τη CIA με το σκεπτικό ότι θα λειτουργούσε σαν δύναμη οπισθοφυλακής σε περίπτωση σοβιετικής εισβολής στην Ευρώπη. Οι ΕΔΚ έγιναν ευρύτερα γνωστές ως Κόκκινη Προβιά και δεδομένου ότι είχαν ιδρυθεί από τους Βρετανούς ήδη από τη δεκαετία του ’40, πιθανόν να είναι και ο πιο παλιός μυστικός στρατός του Stay Behind από όσους έδρασαν στην Ευρώπη κατά τον Ψυχρό Πόλεμο. Καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60, η CIA και η παραπολιτική Κόκκινη Προβιά του ΝΑΤΟ είχαν υπό τον άμεσο έλεγχό τους την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, επεμβαίνοντας όποτε υπήρχε ανάγκη ακόμα και στην εκλογική διαδικασία.

Τον Ιούλιο του ’65, ο βασιλιάς Κων/νος, σε συνεργασία με αξιωματικούς του στρατού και της CIA, εκδίωξε τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, κάνοντας χρήση του βασιλικού προνομίου του. Παράλληλα, η Κόκκινη Προβιά, υπό την καθοδήγηση του αξιωματικού της ΚΥΠ Κων/νου Πλεύρη, αποδύθηκε σε κρυφό αγώνα για τη χειραγώγηση του πολιτικού κλίματος, με την υποστήριξη της Ουάσιγκτον και του Αμερικανού προέδρου Λίντον Τζόνσον. Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967 ήρθε σαν φυσική κατάληξη δύο δεκαετιών αστάθειας και ξεκίνησε από τις ΕΔΚ, οι οποίες εφάρμοσαν το Σχέδιο Προμηθέας (Prometheus Plan), ένα σχέδιο που είχε καταρτίσει το ΝΑΤΟ σε περίπτωση κομουνιστικής ανταρσίας. Οι ΕΔΚ ήταν αυτές που τα μεσάνυχτα της 20ης προς 21η Απριλίου πήραν στα χέρια τους το υπουργείο Άμυνας.

Οι αποκαλύψεις για την Κόκκινη Προβιά ήρθαν στο φως της δημοσιότητας τη δεκαετία του ’90. Στις 30 Οκτωβρίου του 1990, ο Ανδρέας Παπανδρεόυ δήλωσε στην εφημερίδα Τα Νέα ότι το 1984, όντας πρωθυπουργός, ανακάλυψε ένα νατοϊκό στρατό στην Ελλάδα και διέταξε τη διάλυσή του. Ο πρώην υπουργός Άμυνας Νίκος Κουρής επιβεβαίωσε ότι ο μυστικός στρατός ήταν ενεργός καθ’ όλη της διάρκεια του Ψυχού Πολέμου.

Τη δεκαετία του ’90 υπήρχαν έντονες εκκλήσεις από την αντιπολίτευση για τη διενέργεια κοινοβουλευτικής έρευνας για το μυστικό στρατό, αλλά απορρίφθηκαν από την τότε κυβέρνηση της ΝΔ. Ο υπουργός Άμυνας, Ιωάννης Βαρβιτσιώτης, αναγκάστηκε να επιβεβαιώσει ενώπιον της Βουλής ότι οι πληροφορίες που έδωσε ο Παπανδρέου ήταν ορθές και ότι πράγματι η CIA και οι ντόπιοι κομάντος είχαν στήσει ένα μυστικό δίκτυο, μία επιχείρηση με το κωδικό όνομα Προβιά, το οποίο, όπως υποστήριξε «διαλύθηκε το 1988». Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης της εποχής, Γιάννης Βασιλειάδης, δήλωνε ότι η αστυνομία δεν επρόκειτο να ερευνήσει την υπόθεση και τόνιζε ότι ο στρατός λειτουργούσε σαν δύναμη οπισθοφυλακής και όχι σαν εργαλείο εσωτερικού ελέγχου.

Οι πιέσεις της αντιπολίτευσης για διενέργεια της υπόθεσης συνεχίζονταν. Ο Ι. Βαρβιτσιώτης αρνούνταν την ανάγκη κοινοβουλευτικής έρευνας, καθώς, όπως δήλωνε, θα φρόντιζε για την υπόθεση ο ίδιος προσωπικά, με διαδικασίες εντός του υπουργείου του. Ο υπουργός εμπιστεύτηκε την έρευνα σε έναν στρατηγό, ο οποίος παλαιότερα είχε υπηρετήσει στο ΝΑΤΟ.


Το άρθρο βασίζεται σε πληροφορίες από το βιβλίο Οι μυστικοί στρατοί του ΝΑΤΟ: Η επιχείρηση Gladio και η τρομοκρατία στη Δυτική Ευρώπη, του Ελβετού ιστορικού Ντανιέλε Γκάνσερ

Πηγή: TVXS.gr

Όταν οι "κασεράτοι" χάνουν ...

By By Jamil Anderlini in Beijing

Published: March 15 2009 23:32 | Last updated: March 15 2009 23:32

China has lost tens of billions of dollars of its foreign exchange reserves through a poorly timed diversification into global equities just before world markets collapsed last year.

The State Administration of Foreign Exchange, the opaque manager of nearly $2,000bn (€1,547bn, £1,429bn) of reserves, started making huge bets on global stocks early in 2007 and continued this strategy at least until the collapse of the US mortgage finance providers Freddie Mac and Fannie Mae in July 2008, according to analysts and people familiar with Safe’s operations.

By that point Safe had moved well over 15 per cent of the country’s $1,800bn reserves into riskier assets, including equities and corporate bonds, according to people familiar with its strategy.

Safe never discloses its holdings except to the top Chinese leadership so it is impossible to know exactly how much it has lost from diversifying before markets crashed.

But judging from the subsequent fall in global stock prices and a conservative estimate that Safe held about $160bn worth of overseas equities, Chinese losses on those investments would exceed $80bn, or more than 50 per cent, according to Brad Setser, an economist at the Council on Foreign Relations in New York.

Total holdings of US equities by all Chinese entities reached $100bn by the end of June last year, more than triple the total of Chinese holdings in June 2007, according to an annual survey published by the US Treasury.

In mid-2006, Chinese holdings of US equities totalled just $4bn. Chinese investors are mostly barred from investing abroad and Safe is the only entity with the resources and the authority to make such large-scale offshore portfolio investments.

“Safe has built up one of the largest US equity portfolios of any foreign government entity investing abroad, including the major sovereign wealth funds,” Mr Setser said.

“It appears Safe began diversifying into equities early in 2007 and, rather than being deterred by the subprime crisis, it continued to buy.”

China’s leadership has not commented on the equity losses but Wen Jiabao, prime minister, expressed concern about the value of China’s large holdings of US assets on Friday and warned the US to take measures to guarantee its “good credit”.

Safe uses a Hong Kong subsidiary when investing in offshore equities in the US and other countries, including the UK, where this subsidiary took small stakes last year in dozens of UK companies including Rio Tinto, Royal Dutch Shell, BP, Barclays, Tesco and RBS.

As part of its diversification in early 2008, Safe also gave some money to private equity firms such as TPG and to hedge funds on a managed account basis.

This gave the Chinese government ultimate approval for how its money was invested, according to people who have worked with Safe.

The large shift into global equities appears to have started at around the time that Beijing approved the establishment of China Investment Corporation, the country’s official sovereign wealth fund, which has been widely criticised in China for incurring paper losses of around $4bn on high-profile investments in Morgan Stanley and Blackstone.

The bulk of Safe’s holdings remain in US Treasury bills and much of the loss on its riskier assets will be offset by gains on long-term bills, according to Mr Setser.

“They are a lot more cautious and risk-averse now and have basically returned to buying government bonds,” said someone who works with Safe.

Copyright and Source: The Financial Times Limited 2009

Other articles on the issue:

China forex fund finds safety in secrecy - Mar-15

Wen ‘worried’ about China’s US assets - Mar-13

Lex: China’s global elite - Mar-15

Wen calls for US fiscal guarantees - Mar-13

Μια γεύση από το δικό μας Μεγάλο Παιχνίδι

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Ένας από τους καλύτερους «αποκωδικοποιητές» του πολιτικού συστήματος εξουσίας των ΗΠΑ και καταξιωμένος εδώ και δεκαετίες μελετητής του Αμερικανικού Πενταγώνου, ο William M. Arkin, έχει αποκρυσταλλωμένη θέση και άποψη αναφορικά με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ σε ζητήματα Εθνικής Ασφάλειας (National Security). Τον Μάιο του 2008, μεσούσης της προεκλογικής εκστρατείας ο Arkin παρακολούθησε ως προσκεκλημένος συνέδριο που οργανώθηκε υπό την αιγίδα του John F. Kennedy School Government και του Center for Strategic Leadership (U.S. Army War College). Τίτλος του συνεδρίου ήταν "Civil - Military Relations in a post -9/11 World". Καθ' όλη τη διάρκεια του συνεδρίου, υπογραμμίζει ο Arkin, κανένας από τους συνέδρους, όλοι «επαγγελματίες» (professionals) σε ζητήματα Εθνικής Ασφάλειας δεν αναφέρθηκε είτε στον John McCain, τον υποψήφιο των Ρεπουμπλικάνων, ούτε στον υποψήφιο των Δημοκρατικών Barak Obama, ένας εκ των οποίων θα ήταν ο μελλοντικός πρόεδρος των ΗΠΑ.

Το συμπέρασμα του Arkin από όσα άκουσε και αποκωδικοποίησε ("I had to listen to code") ήταν ότι για τους επαγγελματίες του είδους (τους "national security professionals") «δεν έχει πραγματική αξία ποιος είναι ο πρόεδρος» και ότι για την επιτυχή «διαχείριση ζητημάτων εθνικής ασφάλειας το μόνο που χρειάζεται είναι να ακολουθηθεί ένα γενικό πρότυπο (template) δράσης». Το γενικό αυτό πρότυπο, προϊόν διαχρονικής υπερκομματικής συναίνεσης, καθορίζεται από τους «επαγγελματίες του είδους», σχεδόν κατά κανόνα, στη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου (transition period) από την εκλογή του νέου προέδρου στις αρχές Νοεμβρίου μέχρι την εγκατάστασή του στις 20 Ιανουαρίου του επόμενου έτους.

Καλύτερη απόδειξη για την εκτίμηση του Arkin, και τον καταλυτικό ρόλο των «επαγγελματιών του είδους» καθώς επίσης και για τη διαχρονική συνέχεια της αμερικανικής πολιτικής σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, καταγράφεται για μια ακόμη φορά, με την επίσκεψη της κας Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Κλίντον στην Τουρκία και την εξαγγελθείσα για τον Απρίλιο επίσκεψη του προϊσταμένου της Ομπάμα στην ίδια χώρα, μετά την ολοκλήρωση του ταξιδιού του στην Ευρώπη.

Ειδικά στην περίπτωση της Τουρκίας έχουμε τον θρίαμβο της ελίτ των «διανοούμενων του πολέμου» (war intellectuals), που απαρτίζονται από μέλη των think tanks της Ουάσιγκτον («συντηρητικά» και «φιλελεύθερα») και της στρατο-γραφειοκρατίας, δηλαδή μελών του Υπουργείου Άμυνας, του Υπουργείου Εξωτερικών και των «επαγγελματιών του είδους».

Οι τελευταίοι «περιφέρονται» από τα think tanks, στα πανεπιστήμια, στην κυβέρνηση και τούμπαλιν ή καταλήγουν από την κυβέρνηση να εργάζονται σε οίκους δημοσίων σχέσεων που είναι συμβεβλημένοι με κράτη όπως είναι η Τουρκία για παράδειγμα και λειτουργούν ως «ξένοι πράκτορες» (foreign agents) των κρατών αυτών. Κλασσικό παράδειγμα της τελευταίας περίπτωσης είναι αυτή του Marc Grossman που σήμερα εργάζεται ως μέλος της εταιρείας δημοσίων σχέσεων του Cohen Group, που είναι συμβεβλημένη με την Τουρκία. Όχι τυχαία ο Cohen είναι ο William Cohen, τελευταίος Υπουργός Άμυνας των Δημοκρατικών επί προεδρίας Κλίντον την δεκαετία του 1990.

Ο κ. Marc Grossman , επαγγελματίας διπλωμάτης, διετέλεσε πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία (1994-1997) και Υφυπουργός για ευρωπαϊκές υποθέσεις (2001 - 2005) υπό την ευθύνη του οποίου δρομολογήθηκε η τελευταία φάση του Σχεδίου Ανάν. Για τον κ. Grossman υπάρχει ωστόσο και κάτι άλλο. Εναντίον του εκκρεμούν ισχυρισμοί και κατηγορίες ότι την περίοδο που διετέλεσε Υφυπουργός (2001-2005) υπήρξε αποδέκτης τουλάχιστον 15,000 δολαρίων σε μετρητά υπό τη μορφή δωροδοκίας (bribe) από την τούρκο-αμερικανική οργάνωση American - Turkish Council. Κατά τους ισχυρισμούς ο Grossman συνεργάζετο με την Τουρκική πρεσβεία και Τούρκους πράκτορες στην παροχή πληροφοριών για πυρηνικά ζητήματα, που κατέληγαν στην Τουρκία, το Πακιστάν και το Ισραήλ. Για τον Grossman ανοίχθηκε φάκελος από την αμερικανική FBI , τα τηλέφωνα παρακολουθούντο και από την παρακολούθηση προέκυψαν οι ισχυρισμοί εναντίον του. Η υπόθεση δεν έχει κλείσει αλλά δεν φαίνεται και να προχωρεί. Η αμερικανική δικαιοσύνη έχει επιβάλλει δικαστικά ασφαλιστικά μέτρα για λόγους «εθνικής ασφάλειας» στην υπόθεση Grossman.

Τίποτα από τα παραπάνω ωστόσο, δεν σταμάτησαν τον κ. Grossman που εμφανίστηκε την επομένη του ταξιδιού της κας Κλίντον στην Τουρκία ως το κύριο πρόσωπο που παρείχε πληροφορίες στην εφημερίδα The Washington Post ("Obama Trip to Include Turkey Visit", March 8, 2009). Η εφημερία στο πρωτοσέλιδό της εκθειάζει την Τουρκία και την στρατηγική της συμμαχία για τις ΗΠΑ, στην προσπάθεια της τελευταίας να κερδίσει τον μουσουλμανικό κόσμο, να απεμπλακεί από το Αφγανιστάν, και να εκτονώσει την Μέση Ανατολή.

Αυτά που λέει ο κ. Grossman σήμερα, ότι δηλαδή η Τουρκία βρίσκεται στο επίκεντρο του στρατηγικού ενδιαφέροντος των ΗΠΑ είναι αυτολεξεί αυτό που έλεγε ο Richard Hollbrooke (σήμερα εκπρόσωπος του Ομπάμα για το Αφγανιστάν) στα μέσα της δεκαετίας του 1990 και τα οποία εκφώνησε ο Κλίντον στην Άγκυρα το 1999, στον πανηγυρικό του λόγο στη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση, όπου οι Τούρκοι τον χειροκροτούσαν επί ποδός για αρκετή ώρα.

Ωστόσο, οι σχέσεις ΗΠΑ - Άγκυρας δεν βρίσκονται σε αυτό το επίπεδο λόγω και μόνο της σύμπλευσης συμφερόντων των δυο κρατών σε μια γκάμα ζητημάτων. Θυμίζω ότι ο αντιαμερικανισμός και ο αντισημητισμός (που πάνε χέρι χέρι) βρίσκεται στα ύψη στην Τουρκία. Και ότι τον Μάρτιο του 2003 οι σχέσεις ΗΠΑ-Άγκυρας ήταν στο ναδίρ λόγω της άρνησης της τελευταίας να συνδράμει τη μεγάλη σύμμαχό της στην εισβολή στο Ιράκ.

Από τις αρχές του 1980, η τουρκική κυβέρνηση υλοποιεί, με τη βοήθεια των ΗΠΑ και του Ισραήλ, μια στρατηγική άλωσης και βραχυκύκλωσης όλων των κέντρων εξουσίας των ΗΠΑ, κυρίως μέσα στην Ουάσιγκτον αλλά και έξω από αυτήν.

Είναι πράγματι εντυπωσιακό ότι δεν υπάρχει think tank στην Ουάσιγκτον το οποίο ασχολείται με ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, όπου δεν υπάρχει τουρκική παρουσία και πάμπολα τούρκικα λεφτά. Πουθενά στην Ουάσιγκτον δεν λαμβάνει χώρα δραστηριότητα που να επηρεάζει τα τούρκικα συμφέροντα και να μην εμφανίζεται μια χορωδία «επαγγελματιών» σε ζητήματα εθνικής ασφάλειας για να την ακυρώσει.

Αντίθετα η παρουσία της Κύπρου και της Ελλάδας στα κέντρα εξουσίας στην Ουάσιγκτον είναι από παθητική μέχρι γελοία. Και όχι τυχαία. Δυστυχώς.

Πηγή.-http://www.greekamericannewsagency.com/gana/index.php?option=com_content&task=view&id=4694&Itemid=83

Χιλιάδες οι "αγνοούμενοι" !

Θιβέτ

Περισσότεροι από 1.200 ήταν οι Θιβετιανοί που συνελήφθησαν τον περασμένο Μάρτιο κατά τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας και εξακολουθούν να αγνοούνται.

Περισσότεροι από 1.200 Θιβετιανοί εξακολουθούν να αγνοούνται από τότε που οι κινεζικές αρχές κατέστειλαν τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στην περιοχή, τον περασμένο Μάρτιο, αναφέρει έκθεση της Διεθνούς Εκστρατείας για το Θιβέτ, που δημοσιοποιήθηκε σήμερα.

Οι αρχές ασφαλείας συνέλαβαν χιλιάδες Θιβετιανούς, συχνά στη μέση της νύχτας, με ανεπαρκή στοιχεία και την κατηγορία ότι είναι «διασπαστικά στοιχεία» και τους υπέβαλαν σε βασανιστήρια, αναφέρει η νέα έκθεση.

«Υπάρχει ακόμη ένα έντονο κλίμα τρόμου στη Λάσα σήμερα. Οι θιβετιανοί έχουν πραγματοποιήσει σημαντικά βήματα προκειμένου να δείξουν ότι λογοδοτούν στον Δαλάι Λάμα, όχι στο κινεζικό κράτος», δήλωσε στο Reuters η Κέιτ Σόντερς, μια από τους συγγραφείς της έκθεσης.

Η έκθεση δόθηκε στη δημοσιότητα μια ημέρα πριν από την ομιλία του Δαλάι Λάμα με αφορμή την 50η επέτειο από την αποτυχημένη εξέγερση των θιβετιανών κατά της κινεζικής κυριαρχίας, που οδήγησε τον πνευματικό ηγέτη του Θιβέτ στο να καταφύγει στη βόρεια Ινδία, το 1959.

Το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών και το υπουργείο Δημόσιας Ασφάλειας δεν σχολίασαν το περιεχόμενο της έκθεσης, ούτε έδωσαν στη δημοσιότητα τον αριθμό των Θιβετιανών που κρατούνται χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί επισήμως κατηγορίες.

Οι Θιβετιανοί πραγματοποίησαν πάνω από 130 διαδηλώσεις διαμαρτυρίας από τότε που ξεκίνησαν τα εκτεταμένα επεισόδια στο Θιβέτ, τον περασμένο Μάρτιο, αναφέρει η έκθεση.

Η εξόριστη κυβέρνηση του Θιβέτ υποστηρίζει ότι πάνω από 200 άνθρωποι σκοτώθηκαν κατά την κινεζική καταστολή, από τον περασμένο χρόνο, μέσα και γύρω από τη Λάσα.

Η Διεθνής Εκστρατεία για το Θιβέτ, μια οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, που συνδέεται με την θιβετιανή κοινότητα, βάσισε την έκθεσή της σε πληροφορίες που απαγορεύτηκε να δημοσιοποιηθούν εντός της Κίνας και σε μαρτυρίες αυτοπτών.

«Οι κρατούμενοι υποβλήθηκαν σε άγριο ξυλοδαρμό και όταν τους μετέφεραν στο κρατητήριο είχαν εξάρθρωση στους κυριότερούς συνδέσμους στο σώμα τους- στα χέρια και τα πόδια τους», σύμφωνα με την έκθεση, η οποία επικαλείται μια γυναίκα από το Θιβέτ που δεν θέλει να αναφερθεί το όνομά της για λόγους ασφαλείας.

«Ξυλοδαρμοί, συχνά με σφυρί σε όλο το σώμα τους και πρόκληση ηλεκτροπληξίας με ηλεκτρικά καλώδια. Αυτοί στους οποίους απαγγέλθηκαν κατηγορίες, είχαν πιο βάρβαρη αντιμετώπιση... τους έβαζαν μπαμπού κάτω από τα νύχια και τους έδεναν σφιχτά τα δάχτυλα και τα χτυπούσαν».

Πηγή: kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Και για τα μισά νούμερα να μιλήσουμε (υποθέτοντας ότι αυτά τα νούμερα προπαγανδίζει ο "ντεμέκ-ηγέτης" Δαλάι)...

Οι κύριοι του Κ.Κ. τολμάνε να μιλάνε για Ιμπεριαλισμό;;!!

Επαναλαμβάνω όπως πάντοτε...Δεξιά και Αριστερά, Χριστιανικά και Μουσουλμανικά, Πλούσια και Φτωχά ΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ τα ΑΦΕΝΤΙΚΑ !

Ας το χωνέψουμε λιγάκι και ας αρχίσουμε να διακρίνουμε ότι σε αυτό το παιχνίδι κανένας δεν είναι ΟΥΤΕ ΚΑΛΟΣ αλλά ΟΥΤΕ ΚΑΚΟΣ.

Ο κανόνας ψυχρός και ζωώδης.

Ο Νόμος του Ισχυροτέρου σε ένα παιχνίδι μεταξύ Χάους, Αναρχίας και Εξουσίας.

Η Άλλη όψη του Πολιτισμού.

Πάγωματα και εκβιασμοί ... Βαλκανοποίηση της ΕΕ !

Η Σλοβενία παρεμπόδισε το κλείσιμο ενός ακόμη κεφαλαίου στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Κροατίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση κατά τη χθεσινή συνεδρίαση ομάδας εργασίας για τη διεύρυνση του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετέδωσε το κροατικό πρακτορείο ειδήσεων Hina, επικαλούμενο διπλωματικές πηγές.

Στη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα, τα 26 κράτη - μέλη της ΕΕ συμφώνησαν να κλείσει το κεφάλαιο για το εταιρικό δίκαιο, αλλά η Σλοβενία ψήφισε κατά, υποστηρίζοντας ότι και στο συγκεκριμένο κεφάλαιο, η Κροατία έχει καταθέσει έγγραφα που προκαθορίζουν τα σύνορα των δύο χωρών. Το συγκεκριμένο διαπραγματευτικό κεφάλαιο άνοιξε τον Ιούνιο του 2007.

Η Σλοβενία, λόγω των συνοριακών διαφορών με την Κροατία, από το Δεκέμβριο του 2008 έχει «παγώσει» το άνοιγμα οκτώ και το κλείσιμο δύο κεφαλαίων στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Κροατίας με την ΕΕ.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε να βοηθήσει στην επίλυση των συνοριακών διαφορών των δύο χωρών και να αναλάβει διαμεσολαβητικό ρόλο μία επιτροπή ειδικών υπό την προεδρία του πρώην προέδρου της Φινλανδίας Μάρτι Αχτισάαρι. Για να αρχίσει το έργο της η επιτροπή πρέπει να υπάρξει συμφωνία των δύο πλευρών.

Η χθεσινή συνάντηση των πρωθυπουργών της Κροατίας Ίβο Σάναντερ και της Σλοβενίας Μπορούτ Παχόρ, στην πόλη Μόκριτσε της Σλοβενίας για το θέμα των συνοριακών διαφορών υπήρξε άκαρπη, ωστόσο οι δύο πλευρές συμφώνησαν να συνεχιστούν οι διμερείς επαφές.

Η Κροατία επιμένει ότι οι συνοριακές διαφορές είναι διμερές ζήτημα, το οποίο παραμένει άλυτο από την ανεξαρτητοποίηση των δύο χωρών το 1991 και ότι τέτοιου είδους ζητήματα ποτέ στην ιστορία της ΕΕ δεν ήταν αντικείμενο των ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Το Ζάγκρεμπ ζητά το θέμα να αφαιρεθεί από την ημερήσια διάταξη των διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Κροατίας στην ΕΕ, να υπάρξει απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, ή άλλου διεθνούς δικαστικού ιδρύματος και οι δύο χώρες να συμφωνήσουν εκ των προτέρων ότι δεσμεύονται να σεβαστούν τη δικαστική απόφαση.

Για τη Σλοβενία η παραπομπή των συνοριακών διαφορών στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης δεν είναι αποδεκτή, επειδή επιθυμεί να επιλύσει το πρόβλημα με πολιτική απόφαση σε διμερές επίπεδο ή με διαμεσολάβηση. Ζητά επίσης να επιλυθεί το θέμα έως το τέλος του τρέχοντος έτους, πριν από την ένταξη της Κροατίας στην ΕΕ.

Πηγή: Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Κινέζος Μεσσίας

Το ποσό των 20 δισ. δολαρίων σχεδιάζει να επενδύσει η Aluminum Corp. of China (Chinalco) στη Rio Tinto Group, με σκοπό να ενισχύσει τη θέση και την πρόσβαση της σε πηγές φυσικού αερίου που κατέχει η δεύτερη.

Το περιεχόμενο των συνομιλιών εστιάζεται στην αγορά ομολογιών μετατρέψιμες σε μετοχές της Rio, γεγονός που θα βελτιώσει και τη θέση της τελευταίας έναντι των πιστωτών της. Σημειώνεται ότι η Rio διαθέτει χρέος που αγγίζει τα 38,9 δισ. δολάρια, ενώ η θυγατρική της στο Λονδίνο είχε πρόσφατα ανακοινώσει ότι θα προχωρήσει σε πώληση κεφαλαίων και περικοπές θέσεων εργασίας, με σκοπό να μειώσει το λειτουργικό κόστος κατά 10 δισ. δολάρια το 2009.

Πηγή: Reporter.gr

Ο έχων το κασέρι...τρίβει τα χέρια του εν μέσω κρίσης!

Η "Ελπίδα" ... τους πήγε στο διάστημα!

The United States has voiced "great concern" over Iran launching its first domestically built satellite. Robert Wood, a US state department spokesman, said that Tuesday's satellite launch by Tehran could "possibly lead to the development of ballistic missiles". The fears were echoed by Geoff Morrell, the Pentagon press secretary, who said that it raised suspicion that Iran was continuing to develop a missile of "increasingly long range". The satellite, named Omid (Hope), was launched into orbit by rocket and is the first in a series that Iran plans to put into space by the end of next year. "With this launch, the Islamic Republic of Iran has officially achieved a presence in space," Mahmoud Ahmadinejad, the Iranian president, said in a broadcast. Omid will stay in orbit for up to three months as part of a programme Iranian officials say is aimed at improving telecommunications and monitoring natural disasters. Nuclear fears Ahmadinejad has made scientific development, which often puts the country at odds with the West, a central theme of his presidency. The satellite's launch demonstrates the development of technologies that many countries fear could one day be used to launch nuclear weapons. Iran insists it has no plans to do so. The Iranian Fars state news agency said the satellite "has been designed for gathering information and for testing equipment ... [that] is going to help Iranian experts send an operational satellite into space". It said the launch was "another achievement for Iranian scientists under sanctions". Iran is under two rounds of UN sanctions due to its refusal to halt uranium enrichment, which the US and other Western nations fear could lead to the production of nuclear weapons. Tehran says its nuclear ambitions are limited to generating electricity. A satellite was put into orbit by Iran in 2005, but was carried by a Russian rocket.

Source: Al Jazeera, Agencies

Να γιατί ήταν τόσο "ήσυχη" η Δυτική Όχθη κατά την διάρκεια των βομβαρδισμών της Γάζας!

Κανένας διάλογος δεν θα πραγματοποιηθεί με τη Χαμάς εάν δεν αναγνωρίσει την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης ως μοναδικό εκπρόσωπο των Παλαιστινίων, δήλωσε ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς.

Κατηγόρησε, επιπλέον, τη Χαμάς ότι «έθεσε σε κίνδυνο» τη ζωή και τις τύχες των Παλαιστινίων και πρόσθεσε ότι ο διάλογος με τη Χαμάς είναι αδύνατος εκτός αν η οργάνωση αναγνωρίσει την ανωτερότητα της ΟΑΠ.

Πηγή: TVXS.gr

Με "μπροστάρη" τον Άγιο Πέτρο !

Associated Press

Το πυρηνοκίνητο καταδρομικό «Μέγας Πέτρος» είναι η ναυαρχίδα του στόλου

Μοίρα του ρωσικού Στόλου του Βορρά καταπλέει την Τρίτη έπειτα από ταξίδι δύο μηνών στο λιμάνι Γκουάιρα της Βενεζουέλας για μία πρωτοφανή, μεταψυχροπολεμικά, κοινή στρατιωτική άσκηση στα χωρικά ύδατα της Καραϊβικής. Την ίδια ώρα, ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ πραγματοποιεί περιοδεία στη Λατινική Αμερική....

Ο στόλος των πλοίων, με ναυαρχίδα το πυρηνοκίνητο καταδρομικό «Μέγας Πέτρος», απέπλευσε στα τέλη Σεπτεμβρίου από το Σεβερομόρσκ της Αρκτικής για να ταξιδέψει 15.000 ναυτικά μίλια με προορισμό τη Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες, προκειμένου να λάβουν χώρα τα κοινά ναυτικά γυμνάσια που ανακοινώθηκαν στον απόηχο της σύρραξης στον Καύκασο.

Η άσκηση, πρωτοφανής για τα χωρικά ύδατα της Καραϊβικής καθώς θεωρούνται «αμερικανικό λημέρι» μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, αποτελει μία νέα πρόκληση για τις ήδη τεταμένες σχέσεις Μόσχας - Ουάσινγκτον μετά τα γεγονότα του Καυκάσου.

Η μοίρα του ρωσικού Στόλου του Βορρά θα καταπλεύσει στο λιμάνι Γκουάιρα την Τρίτη και την Τετάρτη ο Ούγκο Τσάβες θα υποδεχθεί τον Ντμίτρι Μεντβέντεφ, στο πλαίσιο της περιοδείας που πραγματοποιεί ο Ρώσος πρόεδρος στη Λατινική Αμερική, και η οποία περιλαμβάνει επίσης επίσκεψη στην Κούβα.

Την 1η Δεκεμβρίου, μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψης του Ντμίτρι Μεντβέντεφ στη Λατινική Αμερική, τα ρωσικά πολεμικά πλοία θα διεξαγάγουν ναυτικές ασκήσεις με το Πολεμικό Ναυτικό της Βενεζουέλας, ανακοίνωσε εκπρόσωπος του ρωσικού Στόλου. Στις ασκήσεις θα μετάσχουν δύο έως τρία πλοία της Βενεζουέλας.

Ο Ντ.Μεντβέντεφ βρίσκεται στη Λατινική Αμερική από το Σάββατο, όπου μετείχε στο Περού στο Φόρουμ Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (APEC). Σήμερα, Δευτέρα, πραγματοποιεί επίσκεψη στη Βραζιλία, ενώ την Τετάρτη και την Πέμπτη μεταβαίνει στους αντιπάλους» των ΗΠΑ στην περιοχή, τη Βενεζουέλα και την Κούβα.

Αφότου οι σχέσεις της με την Ουάσινγκτον χτύπησαν «κόκκινο» εξαιτίας του πολέμου στη Γεωργία και της σχεδιαζόμενης επέκτασης της αντιπυραυλικής ασπίδας στην Ευρώπη, η Μόσχα κινήθηκε προς ενίσχυση των σχέσεών της με τη Βενεζουέλα και άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής (προτίθεται ακόμη και να βοηθήσει την Κούβα στην κατασκευή διαστημικού σταθμού).

Κούβα και Βενεζουέλα διατηρούν ήδη σημαντικούς εμπορικούς δεσμούς με τη Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιτίθενται σε περαιτέρω ενίσχυσή τους.

Η Σοβιετική Ένωση ήταν σταθερός σύμμαχος του Κουβανού ηγέτη Φιντέλ Κάστρο κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ενώ επί προεδρίας Ούγκο Τσάβες η Βενεζουέλα έχει συνάψει συμφωνίες εκατομμυρίων δολαρίων σε αγορά ρωσικών όπλων και έχει επίσης καλέσει τους ρωσικούς ενεργειακούς γίγαντες στο έδαφός της.

Πηγή: Newsroom ΔΟΛ

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ

Σαν μήνυμα για να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις ερμήνευσε το θετικό για την φιλοκυβερνητική παράταξη αποτέλεσμα των περιφερειακών εκλογών στη Βενεζουέλα ο πρόεδρος της χώρας, Ούγκο Τσάβες. Κέρδη και αναστροφή του κλίματος βλέπει η αντιπολίτευση...

Η κυβερνητική πλευρά κέρδισε 17 από τις 23 περιφέρειες της χώρας, μεταξύ των οποίων και την Μπαρίνας όπου εκλέχτηκε κυβερνήτης ο αδελφός του προέδρου Τσάβες. Στο παρελθόν κυβερνήτης είχε υπάρξει και ο πατέρας τους.

Αντίθετα, η αντιπολίτευση κέρδισε τις δύο μεγαλύτερες περιφέρειες, τη Μιράντα και την Ζούλια όπως και τις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, την πρωτεύουσα Καράκας και το Μαρακαΐμπο. Καλύτερα ποσοστά έχει καταγράψει στις πλουσιότερες περιφέρειες.

Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, ο Ούγκο Τσάβες δήλωνε ότι «οι άνθρωποι μου λένε: «Συνέχισε σε αυτόν τον δρόμο»».

Πρόσθεσε ακόμη, εμμέσως, ότι θα συνεχιστούν οι προσπάθειες να περάσουν οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις ώστε να επεκταθεί η προεδρία του και μετά το 2012. Οι σχετικές προτάσεις είχαν απορριφθεί σε δημοψήφισμα το 2007.

«Αλλάζει ο χάρτης της Βενεζουέλας» δήλωσε από την πλευρά του ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Μανουέλ Ροζάλες, νέος δήμαρχος του Μαρακαΐμπο.

Πηγή: Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

Οι 5 Αρχές του Μεντβέντεφ για την Ρωσική Εξ.Πολιτική

Με το τέλος του πολέμου στον Καύκασο ο πρόεδρος της Ρωσίας, Ντιμίτρι Μεντβέντεφ, προσδιόρισε πέντε αρχές στις οποίες θα βασίζεται η εξωτερική πολιτική της χώρας.

Όπως γράφει στην ανάλυση του ο Πολ Ρέινολντς του BBC, οι πέντε αυτές αρχές δεν συνιστούν την αρχή ενός νέου Ψυχρού Πολέμου καθώς δεν αφορούν μια παγκόσμια διαμάχη για ιδεολογική και οικονομική επικράτηση. Απλά οριοθετούν τα "εθνικά συμφέροντα" της Ρωσίας.

Οι πέντε αρχές πάντα σύμφωνα με τον Μεντβέντεφ είναι:

1. Διεθνές Δίκαιο

"Η Ρωσία αναγνωρίζει την πρωτοκαθεδρία των βασικών αρχών του διεθνους δικαίου, που καθορίζουν τις σχέσεις μεταξύ των πολιτισμένων εθνών. Στα πλαίσια αυτών των αρχών θα αναπτύξουμε τις σχέσεις μας με άλλα κράτη".

2. Πολυ-πολικός κόσμος

"Ο κόσμος πρέπει να είναι πολυ-πολικός. Ο μονο-πολικός κόσμος είναι απαράδεκτος και η κυριαρχία (ενός έθνους) δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Δεν αποδεχόμαστε μια διεθνή τάξη στην οποία όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται από μια χώρα, όσο σοβαρές και αξιόπιστες είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ενας τέτοιος κόσμος είναι ασταθής και πλήρης συγκρούσεων".

3. Όχι στην απομόνωση

"Η Ρωσία δεν επιθυμεί αντιπαράθεση με καμιά χώρα; η Ρωσία δεν πρόκειται να οδηγηθεί στην απομόνωση. Θα αναπτύξουμε, όσο περισσότερο μπορούμε, φιλικές σχέσεις με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, καθώς και με άλλα κράτη του κόσμου".

4. Προστασία πολιτών

"Η αδιαμφισβήτητη προτεραιότητα μας είναι να διασφαλίσουμε τη ζωή και την αξιοπρέπεια των πολιτών μας, όπου και εάν βρίσκονται. Αυτό θα μας καθοδηγεί στην εξωτερική πολιτική μας. Επίσης θα προστατέψουμε τα συμφέροντα του επιχειρηματικού τομέα μας στο εξωτερικό. Θα πρέπει να είναι σαφές σε όλους ότι όποιος κάνει επιθετικές κινήσεις, θα πάρει απάντηση".

5. Σφαίρα επιρροής

"Η Ρωσία, όπως και άλλες χώρες στο κόσμο, έχει περιοχές στις οποίες έχει προνομιακά συμφέροντα. Σε αυτές τις περιοχές υπάρχουν χώρες με τις οποίες υπάρχουν παραδοσιακά φιλικές και ιστορικές ειδικές σχέσεις".

Ερωτηθείς εάν σε αυτές τις περιοχές ανήκουν οι γειτονικές προς τη Ρωσία χώρες ο Μεντβέντεφ απάντησε: "Βεβαίως οι περιοχές που συνορεύουν (με τη Ρωσία), αλλά όχι μόνο αυτές...Όσον αφορά το μέλλον, δεν εξαρτάται μόνο από εμάς. Εξαρτάται και από τους φίλους μας και την διεθνή κοινότητα. Έχουν την επιλογή".

Όπως σχολιάζει ο συντάκτης του BBC, τα σημαντικότερα σημεία της εξαγγελίας Μεντβέντεφ είναι η πολυ-πολικότητα , η προστασία των Ρώσων πολιτών και η σφαίρα επιρροής.

Με την προώθηση της πολυ-πολικότητας η Μόσχα τονίζει ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί από εδώ και πέρα την ηγετική θέση των ΗΠΑ ως μόνη υπερδύναμη. Η Ρωσία προωθεί τα δικά της συμφέροντα και απαιτεί από την διεθνή κοινότητα να τα σέβεται.

Στην προστασία των Ρώσων πολιτών η φράση-κλειδί είναι "όπου και εάν βρίσκονται". Αυτό αποτέλεσε τη βάση της στρατιωτικής εκστρατείας στη Ν. Οσετία και προσδιορίζει το σκεπτικό μελλοντικών επεμβάσεων, όπως π.χ. στη Κριμαία όπου η πλειοψηφία είναι Ρώσοι αλλά ανήκει στην Ουκρανία από το 1954.

Τέλος ο Μεντβέντεφ ζήτησε να γίνει σεβαστή η "σφαίρα επιρροής" της Ρωσίας, ιδιαίτερα σε γειτονικές χώρες που ανήκαν στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Αυτό εμπεριέχει τον κίνδυνο νέων συρράξεων στο μέλλον εάν αγνοηθούν τα συμφέροντα της Ρωσίας, επισημαίνει ο Ρέινολντς.

Πηγή: Foreign Press

Τουρκία: Ανοίγματα σε Καύκασο και Αφρική

Δραστήρια εμφανίζεται η τουρκική εξωτερική πολιτική τόσο στο Καύκασο όσο και στην Αφρική, με απώτερο σκοπό την ενίσχυση του στρατηγικού της ειδικού βάρους και την αποτελεσματική προώθηση των εθνικών της συμφερόντων.

Για τη περιοχή του Καυκάσου, η Άγκυρα προτείνει τη σύσταση περιφερειακής ομάδας συνεργασίας υπό το τίτλο «Πλατφόρμα Συνεργασίας και Σταθεροποίησης του Καυκάσου» στην οποία θα συμμετέχουν εκτός από την Τουρκία, η Ρωσία, η Γεωργία, το Αζερμπαϊτζάν και η Αρμενία, χώρα με την οποία η Τουρκία δεν έχει διπλωματικές σχέσεις.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αλί Μπαμπατζάν παρουσίασε τη τουρκική πρωτοβουλία στη Γεωργιανή ομόλογό του Εκα Τκεσελασβίλι, ενημέρωσε ότι είχε ήδη συζητήσεις και με τον Αζέρο ΥΠΕΞ, ενώ τουρκική αντιπροσωπεία θα επισκεφτεί την Αρμενία αυτήν την εβδομάδα. Αύριο θα μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη και ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, για συνάντηση με τον Αλί Μπαμπατζάν, κατά την οποία θα συζητηθεί η τουρκική πρόταση για την περιφερειακή συνεργασία.

Παράλληλα, η Άγκυρα επιδιώκει την ενίσχυση των οικονομικών και εμπορικών συναλλαγών μεταξύ της Τουρκίας και των χωρών της αφρικανικής ηπείρου. Μεταξύ 18-20 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη η Συνάντηση Εργασίας Τουρκίας - Αφρικής, που διοργανώθηκε από την Ένωση Επιμελητηρίων και Χρηματιστηρίων Τουρκίας (TOBB), σε συνεργασία με τον Οργανισμό Οικονομικών Σχέσεων Εξωτερικού (DEİK).

Σε μια από τις συνεδριάσεις συμμετείχε και ο υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας, Αλί Μπαμπατζάν, ο οποίος δήλωσε ότι η τουρκική κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να ανοίξει μια νέα σελίδα στις εξωτερικές σχέσεις με τις χώρες της Αφρικής, ανεβάζοντας τον αριθμό των πρεσβειών που διατηρεί η Τουρκία στην Αφρική από 12 που είναι σήμερα σε 27. Υπενθυμίζεται ότι στις 12 Απριλίου 2005 η Τουρκία έλαβε τον τίτλο του παρατηρητή στην Αφρικανική Ένωση, ενώ στη συνάντηση κορυφής που έλαβε χώρα στην Αδίς Αμπέμπα τον Ιανουάριο του 2008, η Τουρκία ανακυρήχθηκε στρατηγικός εταίρος της Αφρικανικής Ένωσης.

Στο τέλος των εργασιών της εν λόγω συνάντησης αποφασίστηκε η ίδρυση Επιμελητηρίου Αφρικής-Τουρκίας, το οποίο θα έχει ως στόχο να συντονίζει και να υποβοηθά την ανάπτυξη των εμπορικών και οικονομικών συναλλαγών μεταξύ της Τουρκίας και των αφρικανικών χωρών.

Πηγή: Strategy-Geopolitics

Λίγο πιο πριν... έλεγε ο Ερντογάν: «Δεν τίθεται θέμα να αγνοήσουμε τη Ρωσία»

O πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε σήμερα ότι «δεν τίθεται θέμα να αγνοήσουμε τη Ρωσία» λόγω της κρίσης της Γεωργίας και υπογράμμισε ότι η χώρα του θα προσπαθήσει να επιβάλει μια ισορροπία όσον αφορά την διαφορά ανάμεσα στις δύο χώρες που δυσχεραίνει τις εμπορικές συναλλαγές.

«Η Ρωσία για εμάς είναι μια χώρα με την οποία διατηρούμε πολύ σημαντικές εμπορικές σχέσεις», δήλωσε ο Ερντογάν στην τουρκική εφημερίδα Μιλιέτ.

Ο Ερντογάν προέβη στη δήλωση αυτή την παραμονή της επίσκεψης εργασίας του ρώσου υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, ο οποίος αναμένεται να συναντηθεί σήμερα στην Κωνσταντινούπολη με τον τούρκο ομόλογό του, Αλί Μπαμπατζάν.

«Όταν κοιτάξετε τις εμπορικές και οικονομικές μας σχέσεις με τη Ρωσία, δεν μπορείτε να αγνοήσετε τη Ρωσία. Η Τουρκία θα επιβάλει μια ισορροπία στο πλαίσιο των συμφερόντων της», υπογράμμισε.

Χθες, Δευτέρα το πρωί ο τούρκος υπουργός Εμπορίου Κουρσάτ Τουζμέν ανακοίνωσε ότι η χώρα του επέβαλε τελωνειακούς περιορισμούς στη Μόσχα σε απάντηση των ρωσικών περιορισμών. Αργότερα στο υπουργικό συμβούλιο ο τούρκος κυβερνητικός εκπρόσωπος διέψευσε ότι έχει ληφθεί τέτοιο μέτρο.

Τα ρωσικά τελωνεία επιβάλλουν εδώ και σχεδόν ένα μήνα στα τουρκικά φορτηγά λεπτομερείς επιθεωρήσεις για τα εμπορεύματά τους, μέτρο που τα αναγκάζει να σταθμεύουν στα σύνορα επί αρκετές ημέρες, ίσως αρκετές εβδομάδες, σύμφωνα με τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης.

Το θέμα των τελωνειακών ελέγχων αναμένεται να συζητηθεί κατά τη συνάντηση Λαβρόφ-Μπαμπατζάν.

Ο Ερντογάν προειδοποίησε ότι η Τουρκία δεν μπορεί να διακινδυνεύσει τις εμπορικές της σχέσεις με τη Ρωσία, πόσο μάλλον αφού εξαρτάται από τη χώρα αυτή στον τομέα της ενέργειας. «Η Ρωσία είναι για εμάς σημαντική πηγή ενέργειας», τόνισε.

Ο όγκος του διμερούς εμπορίου μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας ανήλθε πέρυσι σε 28,2 δισεκατομμύρια δολάρια (18,9 δισεκατομμύρια ευρώ). Η Ρωσία τροφοδοτεί την Τουρκία με το 63% του φυσικού της αερίου και το 29% του πετρελαίου της.

Σύμφωνα με τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, οι ρωσικοί τελωνειακοί περιορισμοί μπορεί να εφαρμόστηκαν ως μέτρο αντιποίνων στην τουρκική υποστήριξη προς τη Γεωργία κατά τη σύγκρουση της Νότιας Οσετίας.

Η Άγκυρα τάχθηκε υπέρ της εδαφικής ακεραιότητας της Γεωργίας χωρίς να καταδικάσει ανοιχτά τη ρωσική παρέμβαση.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Tέρμα....40 χρόνια παρεξηγήσεων» !

Ιστορική συμφωνία, με την οποία φιλοδοξούν να θέσουν τέλος στις διαφορές μεταξύ των δύο χωρών από την εποχή της αποικιοκρατίας, υπέγραψαν το Σάββατο στη Λιβύη ο Ιταλός πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι και ο Μουάμαρ Καντάφι.

ΑΠΕ

Σίλβιο Μπερλουσκόνι και Μουμάρ Καντάφι ανταλλάζουν αβρότητες

Ο Μπερλουσκόνι έφθασε στην πόλη της Βεγγάζης για συνομιλίες που εκτιμάται ότι θα ανοίξουν τον δρόμο για σημαντικές επενδύσεις. Ο Ιταλός ηγέτης έγινε δεκτός από τον Λίβυο ομόλογό του Μπαγντάτι Μαχμούντι και τον υπουργό Εξωτερικών Αμπντέλ Ραχμάν Σαλγάμ.

Είχε προηγηθεί η άφιξη ενός ιταλικού στρατιωτικού μεταγωγικού αεροσκάφους, το οποίο μετέφερε ένα άγαλμα, που είχε ανακαλυφθεί στην τότε κατεχόμενη Λιβύη από τους Ιταλούς αρχαιολόγους το 1913, το οποίο ο Μπερλουσκόνι θα επιστρέψει στη Λιβύη έπειτα από σχετική απόφαση της ιταλικής δικαιοσύνης.

Ο Ιταλός πρωθυπουργός είχε επισημάνει πριν από την άφιξή του πως η συμφωνία με τη Λιβύη θα επιτρέψει «να γυρίσουμε τελείως τη σελίδα του παρελθόντος», των πάνω από 30 χρόνων κατοχής της Λιβύης από το 1911 έως το 1942. Όπως πρόσθεσε ο Μπερλουσκόνι η Ιταλία θα πληρώσει 5 δις δολάρια στη Λιβύη για τα επόμενα 25 χρόνια ως αποζημιώσεις για την περίοδο της αποικιοκρατίας, υπό τη μορφή επενδύσεων στις υποδομές της χώρας.

«Η Ιταλία θα δεσμευθεί να χρηματοδοτήσει σχέδια για την βελτίωση των υποδομών σε πλείστους τομείς», ύψους «πολλών δις δολαρίων», τόνισε ο Μπερλουσκόνι σε συνέντευξή του σε φύλλο της λιβυκής εφημερίδας Όγια.

Τέρμα σε 40 έτη «παρεξηγήσεων»

«Η συμφωνία αυτή ανοίγει το δρόμο για μελλοντική συνεργασία και συνεταιρισμό μεταξύ Ιταλίας και Λιβύης» δήλωσε ο Μουάμαρ Καντάφι κατά την τελετή υπογραφής σε ένα παλάτι που υπήρξε κάποτε η έδρα του ανώτατου αξιωματούχου της κυβέρνησης της Ρώμης, κατά την αποικιοκρατική διακυβέρνηση (1911-1943).

Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι δήλωσε μετά την υπογραφή πως η συμφωνία θέτει τέρμα σε 40 χρόνια «παρεξηγήσεων», προσθέτοντας πως «είναι μία πλήρης και ηθική αναγνώριση των ζημιών που προκλήθηκαν στη Λιβύη από την Ιταλία στη διάρκεια της αποικιοκρατίας».

Η Ιταλία είχε δύσκολες σχέσεις με τον Καντάφι, από τότε που ανέλαβε την εξουσία το 1969, αλλά έχει υποστηρίξει την πρόσφατη προσπάθεια της Τρίπολης να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με τη Δύση. Το σύμφωνο φιλίας απομακρύνει ένα σημαντικό εμπόδιο στη βελτίωση των σχέσεων.

Η Λιβύη υποστηρίζει ότι ιταλικά στρατεύματα σκότωσαν χιλιάδες Λίβυους και οδήγησαν χιλιάδες άλλους μακριά από τα χωριά και τις πόλεις τους την περίοδο της αποικιοκρατίας. «Σε αυτό το ιστορικό έγγραφο η Ιταλία απολογείται για τις δολοφονίες, τις καταστροφές και την καταπίεση εις βάρος των Λίβυων κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατικής διακυβέρνησης» δήλωσε ο Καντάφι.

Η σημερινή Ιταλία είναι μία φιλική χώρα, πρόσθεσε.

Ο Καντάφι δεν αναφέρθηκε σε λεπτομέρειες για το ποσό που καλύπτει η συμφωνία, αλλά ο Μπερλουσκόνι είχε δηλώσει κατά την άφιξή του πως η Ιταλία θα επενδύει στη Λιβύη 200 εκατ. δολάριαετησίως για τα επόμενα 25 χρόνια. «Ιταλικές εταιρίες θα κάνουν περισσότερες δουλειές στη Λιβύη» είπε ο Μπερλουσκόνι, χωρίς να αναφερθεί σε λεπτομέρειες.

Σε μία χειρονομία καλής θέλησης, η Ιταλία επέστρεψε ένα αρχαίο άγαλμα της Αφροδίτης το οποίο είχε μεταφερθεί στη Ρώμη την περίοδο της αποικιοκρατικής διακυβέρνησης.

Ιταλικά στρατεύματα είχαν απομακρύνει την ακέφαλη «Αφροδίτη της Κυρήνης» από την ομώνυμη πόλη, αρχαία ελληνική αποικία, προκειμένου να εκτεθεί στη Ρώμη.

Πηγή: Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Reuters/Γαλλικό

Κασπία: "Η Λίμνη της Έριδος"

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανησυχούν για πιθανή επέκταση της γεωργιανής κρίσης στην Ουκρανία και το Αζερμπαϊτζάν, γεγονός που θα είχε καταστροφικές επιπτώσεις για τα αμερικανικά στρατηγικά συμφέροντα. Στο πλαίσιο αυτό ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Ντικ Τσέινι μεταβαίνει την επόμενη εβδομάδα στη Γεωργία, την Ουκρανία και το Αζερμπαϊτζάν.

Ανακοινώνοντας την περιοδεία Τσένι, ο Λευκός Οίκος διευκρίνισε ότι ο πρόεδρος Μπους ζήτησε από τον αντιπρόεδρό του να συζητήσει με τους εταίρους των Ηνωμένων Πολιτειών "τα αμοιβαία συμφέροντα". Τα συμφέροντα αυτά δεν είναι άλλα από τη διασφάλιση των πηγών ενέργειας και των οδών μεταφοράς τους στη Δύση.

Η στρατηγικής σημασίας περιοχή της Μαύρης Θάλασσας αποτελεί πεδίο αντιπαράθεσης των Μεγάλων Δυνάμεων μετά την ανακάλυψη μεγάλων κοιτασμάτων στην Κασπία. Το Αζερμπαϊτζάν, που δεν έχει πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα, μεταφέρει το πετρέλαιό του στη Δύση μέσω του γεωργιανού λιμανιού του Μπατούμι, τονίζει ο Έντουαρντ Τσόου, αναλυτής του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS).

Η Ουκρανία, με την τεράστια ακτογραμμή της στην Μαύρη Θάλασσα, συνιστά επίσης για την Ουάσινγκτον έναν στρατηγικό σύμμαχο στην περιοχή, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες στρέφονται στις ενεργειακές πηγές της Κασπίας προσπαθώντας να περιορίσουν την εξάρτησή τους από τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής.

Η Ουάσινγκτον υπερασπίζεται με θέρμη τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς την Ουκρανία και τη Γεωργία, αν και, όπως εκτιμά ο αναλυτής Στίβεν Λάραμπι της Rand Corporation, η Ουκρανία έχει περισσότερο γεωπολιτικό ειδικό βάρος απ΄ότι η Γεωργία. Αν η Ουκρανία ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, η Ρωσία δεν θα είναι μόνο υποχρεωμένη να μετακινήσει τον ναυσταθμό της από την Κριμαία, αλλά θα χάσει και κάθε ελπίδα να ιδρύσει μια νέα "Σλαβική Ένωση" με την Ουκρανία και τη Λευκορωσία, σημειώνει.

"Αυτό που είναι ακόμη πιο σοβαρό, όμως, είναι ότι κανένας Ρώσος ηγέτης δεν μπορεί να φανταστεί ότι θα παραμείνει στην εξουσία εάν "χάσει" την Ουκρανία προς όφελος των Ηνωμένων Πολιτειών, με την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ", σημειώνει ο Τρένιν, υπενθυμίζοντας ότι η Κριμαία, που προσαρτήθηκε στην Ουκρανία το 1954 από τον Χρουστσόφ, κατοικείται κατά τα 2/3 από ρωσόφωνους.

Στο χάρτη με διακεκομμένη γραμμή η ζώνη αστάθειας, με συνεχή τα "ευρασιατικά βαλκάνια" και με αστερίσκο τα πιθανά σημεία ανάφλεξης σύμφωνα πάντα με τον Μπρεζίνσκι (από το βιβλίο του "Η Μεγάλη Σκακιέρα").

Πηγή: Strategy-Geopolitics

Πρόωρα τα περί θανάτου της Υπερδύναμης

Εξ αφορμής του Γεωργιανού, ακούσθηκαν και γράφτηκαν τις τελευταίες ημέρες οι συνήθεις ελληνικές υπερβολές. Η Αμερική δεν είναι πλέον υπερδύναμη. Η αφυπνιζόμενη από τη χειμέρια νάρκη ρωσική αρκούδα αποκάλυψε, υποτίθεται, την αμερικανική αποδυνάμωση. Με ορισμένους άφρονες μεταξύ μας να επιχαίρουν για την υποτιθέμενη αυτή αποκαθήλωση του υπερατλαντικού μας συμμάχου. Ευτυχώς όμως για τα καλώς νοούμενα ελληνικά και, γενικότερον, ευρωπαϊκά συμφέροντα, τα πράγματα δεν έχουν ακριβώς έτσι. Για να παραφράσει κανείς τον Μαρκ Τουέιν, τα περί θανάτου της υπερδύναμης είναι άκρως υπερβολικά.
Και πρώτα-πρώτα, τι σημαίνει ο όρος υπερδύναμη; Ασφαλώς όχι παντοδυναμία. Η αντίληψη – αδιάφορο αν ορμάται από φιλική ή εχθρική διάθεση – ότι ΗΠΑ μπορούν τα πάντα και άρα ευθύνοντα και για τα πάντα, ανά την υφήλιο και ιδίως βέβαια στη γειτονιά μας, αποτελεί αποκύημα ελληνικής λαϊκής φαντασίας. Η ιδιαιτερότητα της υπερδύναμης συνίσταται απλούστατα στη συντριπτική υπεροχή της έναντι των λοιπών μεγάλων κρατών ως προς το σύνολο των βασικών συντελεστών εθνικής ισχύος. Ενδεικτικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες δαπανούν για τις ένοπλες δυνάμεις τους άνω των $600 δισεκατομμυρίων ετησίως, τη στιγμή που η αμέσως ακολουθούσα σε μέγεθος στρατιωτικών δαπανών Κίνα δηλώνει αμυντικό προϋπολογισμό της τάξης των $60 εκατομμυρίων (ενώ και οι πλέον εντόνως αμφισβητούντες τα επίσημα αυτά στοιχεία δέχονται ότι οι πραγματικές κινεζικές δαπάνες δεν υπερβαίνουν το διπλάσιο του ποσού αυτού). Και που ο αντίστοιχος ρωσικός προϋπολογισμός ανέρχεται επισήμως σε περίπου $40 δις – χωρίς, σύμφωνα με τις σοβαρότερες εκτιμήσεις, οι πραγματικές δαπάνες να τον υπερακοντίζουν κατά πολύ. Σε ανάλογα δε επίπεδα κινούνται και οι ετήσιες αμυντικές δαπάνες του Ηνωμένου Βασιλείου (περί τα $60 δις), της Γαλλίας (περί τα $50 δις), της Ιαπωνίας (περί τα $44 δις) και της Γερμανίας (περί τα $35 δις). [Κύρια πηγή: The Military Balance 2008, International Institute of Strategic Studies]. Με την τεράστια αυτή αμερικανική επένδυση στην άμυνα να μεταφράζεται σε μια ποιοτικά ασυναγώνιστη στρατιωτική μηχανή.
Από την άλλη, η αμερικανική οικονομία παραμένει τριπλάσια της δεύτερης σε μέγεθος ιαπωνικής. Η αμερικανική επιστήμη και τεχνολογία εξακολουθούν να δεσπόζουν: Ανάλογα με τις μελέτες, οι ΗΠΑ διαθέτουν, μεταξύ άλλων, ετπά ή οκτώ από τα δέκα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο και 48% ή 68% από τα καλύτερα εκατό. [Πηγή: Fareed Zakaria, The Future of American Power, «Foreign Affairs», Μάιος-Ιούνιος 2008.] Και ο αμερικανικός πληθυσμός, σε αντίθεση με τον συρρικνούμενο και γηράσκοντα ευρωπαϊκό, ρωσικό ή ιαπωνικό, παρουσιάζει αξιοσημείωτο δημογραφικό δυναμισμό – οφειλόμενο εν πολλοίς στη μετανάστευση.
Η κρίση στον Καύκασο ουδόλως μετέβαλε τα δεδομένα αυτά. Κατέδειξε βέβαια ότι η ανασυγκροτούμενη Ρωσία του Πούτιν – όπως κάθε μεγάλη δύναμη – εννοεί να στηρίξει τα ζωτικά της συμφέροντα. Και, επίσης, έφερε στο φως λανθασμένους χειρισμούς της Ουάσινγκτον κατά τη διαχείριση των αμερικανικών σχέσεων με την Τιφλίδα – και πιθανότατα και με την ίδια τη Μόσχα. (Διότι και οι υπερδυνάμεις κάνουν λάθη – και μάλιστα περισσότερα απ’ ό,τι τα κοινά κράτη, λόγω του πολύ ευρύτερου κύκλου δραστηριοτήτων τους.)
Παρά ταύτα, η αντιμετώπιση της κρίσης από αμερικανικής πλευράς αποδεικνύεται – μέχρι στιγμής τουλάχιστον – σώφρων. Το γεωργιανό διακύβευμα δεν δικαιολογούσε – και δεν δικαιολογεί – τη διάρρηξη των δυτικών σχέσεων με τη Ρωσία. Και ασφαλώς όχι μια, έμμεση έστω, δια παρεμβολής τρίτων, πολεμική σύγκρουση με τη Μόσχα. Ένας βλακώδης υπολογισμός ενός περιφερειακού προστατευομένου – διότι όλα δείχνουν ότι περί αυτού πρόκειται – δεν νοείται να παρασύρει τον πάτρωνα σε ενέργειες ευθέως αντίθετες προς μείζονα συμφέροντά του. Όπερ εξηγεί και το ότι, παρά τον αντιρωσικό θόρυβο στα δυτικά και ιδίως στα αμερικανικά ΜΜΕ, τις καταδικαστικές της Ρωσίας τοποθετήσεις μεγάλου μέρους του δυτικού πολιτικού κόσμου – συμπεριλαμβανομένων και των δύο υποψηφίων για την αμερικανική προεδρία – και την αυστηρή γλώσσα και του ίδιου του προέδρου Μπους και των κύριων συνεργατών του προς την κατεύθυνση της Μόσχας, τόσο οι νατοϊκοί υπουργοί εξωτερικών κατά τη σύνοδό τους της 19ης Αυγούστου, όσο και η Ουάσινγκτον σε εθνικό επίπεδο, απέφυγαν επιμελώς να συγκεκριμενοποιήσουν τα αορίστως επισειόμενα δυτικά αντίμετρα κατά των πρόσφατων ρωσικών ενεργειών.
Θα ήταν, ωστόσο, λάθος ο ρεαλισμός της υπερδύναμης να εκληφθεί ως αδυναμία. Ενώ επιδεικνύουν αξιέπαινη αυτοσυγκράτηση ενώπιον της πανωλεθρίας που υπέστη ο καυκάσιος «στρατηγικός εταίρος» τους, οι Αμερικανοί χαράσσουν και τις κόκκινες γραμμές τους. Διότι, ναι μεν δεν πρόκειται να συνδράμουν τον κ. Σαακασβίλι να ανακαταλάβει δια των όπλων τη Νότια Οσετία και την Αμπχαζία – κατά πάσαν πιθανότητα οριστικά απωλεσθείσες, άλλωστε, μετά την άφρονα επίθεση της 7ης Αυγούστου – ούτε όμως είναι διατεθειμένοι να ανεχθούν την επιστροφή της Μόσχας σε παλαιότερες πρακτικές καθυπόταξης των γειτόνων της με την απειλή ή και τη χρήση στρατιωτικής βίας.
Εν προκειμένω, η αρχική αντίδραση του κ. Μπους στα γεγονότα της Νότιας Οσετίας είναι χαρακτηριστική: Ο Αμερικανός πρόεδρος προσήψε στους Ρώσους «υπεραντίδραση». Αναγνωρίζοντας έτσι εμμέσως το δικαίωμά τους να αποκρούσουν τον εισβολέα – αλλά και καταδικάζοντας την επέκταση των εχθροπραξιών πέραν της επίμαχης επαρχίας. Είναι δε ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτο ότι η ρωσική ηγεσία, από την πλευρά της, έχοντας επιδείξει εμπράκτως την αποφασιστικότητά της, δεν ενέδωσε στον φυσικό πειρασμό να προχωρήσει στην κατάληψη της γεωργιανής πρωτεύουσας και την ανατροπή του καθεστώτος Σαακασβίλι, αλλά συμμορφώθηκε με την έμμεση αυτή αμερικανική προειδοποίηση, διαπραγματευόμενη – με τον κ. Σαρκοζί σε ανώτατο επίπεδο και παράλληλα και αθόρυβα σε υπηρεσιακό με την κυρία Ράις – ειρηνευτική συμφωνία προβλέπουσα την επιστροφή των εκατέρωθεν στρατιωτικών δυνάμεων στις βάσεις τους. (Με τους Ρώσους, πάντως, να διαθέτουν πλέον δικαίωμα περιπολίας σε εντός των ελεγχόμενων από τη Γεωργία εδαφών ζώνη επί των ορίων της Ν. Οσετίας.)
Το Γεωργιανό – με επίκεντρο την τύχη των δύο αποσχισθεισών επαρχιών και της νατοϊκής υποψηφιότητας της Τιφλίδας – θα εξακολουθήσει ασφαλώς να δοκιμάζει τις ρωσο-αμερικανικές και κατ’ επέκταση και τις ρωσο-δυτικές σχέσεις. Τις οποίες άλλωστε περιπλέκουν και άλλα επίμαχα ζητήματα, όπως το Ουκρανικό, το νατοϊκό αντιπυραυλικό σύστημα και η ευρωπαϊκή εξάρτηση από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες. Τα αγκάθια, όμως, αυτά δεν ακυρώνουν την αντικειμενική ανάγκη Μόσχα και δυτικές πρωτεύουσες να συνεχίσουν συνεργαζόμενες. Η Ρωσία χρειάζεται ηρεμία στο δυτικό της μέτωπο για να προωθήσει την εσωτερική της ανασυγκρότηση και οικονομική ανάπτυξη, να διαμορφώσει ικανοποιητικούς γεωπολιτικούς συσχετισμούς κατά μήκος των εκτεταμένων συνόρων της, και να διαδραματίσει ρόλο ανάλογο προς τα μεγέθη της στον ευρύτερο διεθνή χώρο. Και οι ΗΠΑ και η Δύση γενικότερα έχουν κάθε συμφέρον να εξασφαλίσουν τη ρωσική σύμπραξη ή τουλάχιστον ανοχή για την αντιμετώπιση προβλημάτων όπως το Βορειοκορεατικό, το Ιρανικό, το Ιρακινό, το Μεσανατολικό και η ισλαμική τρομοκρατία.
Υπό το πρίσμα δε αυτό, τα περί νέου Ψυχρού Πολέμου φαντάζουν φραστικές υπερβολές. Ο Ψυχρός Πόλεμος συνίστατο στην αντιπαράθεση σε πλανητική κλίμακα δύο υπερδυνάμεων, με συγκρουόμενες ιδεολογίες και φιλοδοξίες παγκόσμιας επικράτησης, και με το δάκτυλο συνεχώς στην πυρηνική σκανδάλη. Η σημερινή Ρωσία, παρά το πάντα επίφοβο πυρηνικό της οπλοστάσιο, ούτε είναι, ούτε διαθέτει πλέον τις προϋποθέσεις για να ξαναγίνει, υπερδύναμη με την πλήρη έννοια του όρου. Πέραν τούτου, όχι μόνο δεν αποκλίνει ιδεολογικά από τον Δυτικό Κόσμο, αλλά αντιθέτως επιδιώκει να υιοθετήσει τους πολιτικούς και οικονομικούς του θεσμούς. Ενώ τα αμοιβαία συμφέροντα της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Δύσης υπεραντισταθμίζουν τις μεταξύ των δύο διαφορές. Και άρα στοιχειώδης ρεαλισμός υπαγορεύει σε αμφότερες τις πλευρές την αναζήτηση συμβιβαστικών λύσεων για τις διαφορές αυτές – μακρυά από αδιέξοδη αυτοκρατορική νοσταλγία, σε ό,τι αφορά στη Μόσχα, και από επιζήμια γεωπολιτική αλαζονεία και μια, εν πολλοίς προσχηματική, δημοκρατική υπερευαισθησία, προκειμένου για τα μεγάλα δυτικά κέντρα αποφάσεων.

Του πρέσβεως ε.τ. Γ. Ε. Σέκερη

(Πήρα το άρθρο από το Strategy Geopolitics)

Τσόμσκυ: Οι ΗΠΑ μπορούν να μάθουν πολλά από την δημοκρατία της Βολιβίας !

Πηγή: Al Jazeera

Ο "Μεγάλος Συμβιβασμός" ή Η προϋπόθεση για τον "Μεγάλο Πόλεμο" ;

Ετοιμο για απευθείας διαπραγματεύσεις με τη Συρία και τον Λίβανο εμφανίζεται το Ισραήλ, λίγες ώρες μετά τη σύναψη συμφωνίας για εκεχειρία με την παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς, η οποία θα τεθεί σε ισχύ από σήμερα, εκτός απροόπτου.

Το Τελ Αβίβ φέρεται πως επιθυμεί η ατζέντα να περιλαμβάνει όλα τα ανοιχτά θέματα και δηλώνει έτοιμο για μια ειρηνική και βιώσιμη διευθέτησή τους.

Σύμφωνα, μάλιστα, με τον σύμβουλο του Νικολά Σαρκοζί σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, Κλοντ Γκεάν, δεν αποκλείεται ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Εχούντ Όλμερτ και ο Σύριος πρόεδρος Μπασάρ αλ-Άσαντ να συνομιλήσουν πρόσωπο με πρόσωπο στο Παρίσι στις 13 Ιουλίου, στο πλαίσιο διεθνούς συνάντησης - κάτι που η γαλλική πλευρά επιθυμεί διακαώς, μιας και θα έχει ήδη αναλάβει την προεδρία της ΕΕ.

Αξίζει δε να υπενθυμίσουμε ότι Ισραηλινοί και Σύριοι αξιωματούχοι έχουν αποκαταστήσει εδώ και καιρό δίαυλο επαφής, ενώ έχουν συναντηθεί επανειλημμένως επί τουρκικού εδάφους, καθώς η Άγκυρα έχει αναλάβει τον ρόλο του διαμεσολαβητή.

Την ίδια στιγμή, ωστόσο, πληθαίνουν οι πληροφορίες ότι το Ισραήλ επιταχύνει τις προετοιμασίες για μια στρατιωτική επιχείρηση κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν.

Δηλώσεις Μοφάζ
Στις 6 Ιουνίου, άλλωστε, σε δηλώσεις του προς την εφημερίδα Yedioth Ahronoth, ο αναπληρωτής πρωθυπουργός και υπουργός Μεταφορών της χώρας, Σαούλ Μοφάζ (ο οποίος έχει γεννηθεί στο Ιράν), είχε δηλώσει: «Οι διεθνείς κυρώσεις είναι αναποτελεσματικές.

Η επίθεση κατά του Ιράν, με στόχο την ακύρωση των πυρηνικών του σχεδίων, θα είναι αναπόφευκτη».

Στο τελευταίο του τεύχος, επίσης, το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel ισχυρίζεται ότι «υπάρχει πλέον ευρεία συναίνεση στην ισραηλινή κυβέρνηση στην εκτίμηση ότι μια αεροπορική επιδρομή κατά του Ιράν είναι αναπόφευκτη».

Στο ίδιο ρεπορτάζ αναφέρεται ότι ο σχεδιασμός έχει πρακτικά ολοκληρωθεί και η πίεση για να τεθεί άμεσα σε εφαρμογή οφείλεται σε έναν κυρίως λόγο: Την επικείμενη αποχώρηση του Τζορτζ Μπους από την προεδρία των ΗΠΑ, γεγονός που καθιστά τη στήριξη της Ουάσιγκτον προς μια στρατιωτική επιχείρηση κατά του Ιράν αμφίβολη.

Προετοιμασία
Υπό αυτό το πρίσμα, αρκετοί υποστηρίζουν ότι τα ανοίγματα του Ισραήλ προς τη Δαμασκό, τη Χαμάς ή ακόμη και τη Χεζμπολάχ, έχουν ως στόχο να προετοιμάσουν το έδαφος για την επικείμενη -όπως λέγεται- επιδρομή κατά του Ιράν.

Με τον τρόπο αυτό, η ισραηλινή ηγεσία επιδιώκει να αποδείξει ότι έχει φιλειρηνικές διαθέσεις, αλλά και να αποδυναμώσει τους δεσμούς της Τεχεράνης με τους φυσικούς της συμμάχους στην περιοχή.

Λεπτομέρειες για το σχέδιο επίθεσης δεν έχουν γίνει, φυσικά, γνωστές. Είναι προφανές, ότι το Τελ Αβίβ θα επιθυμούσε την άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ - ακόμη και χωρίς αυτήν, όμως, διαβεβαιώνει ότι μπορεί να τα καταφέρει.

Εξάλλου, το 1981 η ισραηλινή αεροπορία κατέστρεψε τον πυρηνικό αντιδραστήρα του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ, ενώ η ίδια πραγματοποίησε προειδοποιητική επιδρομή κατά της Συρίας τον Σεπτέμβριο του 2007. Μόνο που το Ιράν συνιστά πολύ μεγαλύτερη πρόκληση?

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Πηγή: Ημερησία

Ποιό είναι δηλαδή το "νόημα του παράγοντα ισχύος" ;

ΑΠΕ

Ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ επέλεξε τη Γερμανία για το πρώτο επίσημο ταξίδι του στην Ευρώπη

Υπέρ μίας νέας συμφωνίας ασφαλείας που θα καλύψει τα ζητήματα που χωρίζουν την Ευρώπη τάχθηκε από τη Γερμανία ο πρόεδρος της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ κατά την πρώτη επίσημή επίσκεψη στην Ευρώπη. Ταυτόχρονα εξέφρασε τις ανησυχίες του και για την επέκταση του ΝΑΤΟ.

«Θα είναι μία περιφερειακή συμφωνία, βασισμένη στις αρχές του Χάρτη του ΟΗΕ η οποία θα ξεκαθαρίζει, επιτέλους, το νόημα του παράγοντα ισχύος μέσα στην Ευρω-ατλαντική κοινότητα», διευκρίνισε ο Ντ.Μεντβέντεφ ενώ πολιτικών και παραγόντων της οικονομίας.

Η συμφωνία θα προστατεύει τα συμφέροντα όλων των χωρών της Ευρώπης, υπογράμμισε ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ που πρότεινε μία πανευρωπαϊκή σύνοδο για την υπογραφή της συνθήκης.

Ο Ρώσος πρόεδρος εξέφρασε ακόμη την εκτίμηση ότι η αντιμετώπιση των ευρωπαϊκών χωρών προς τη Ρωσία γίνεται όλο και πιο σκληρή εν μέσω των ανοιχτών διαφορών που υπάρχουν ανάμεσα στις δύο πλευρές.

«Ανησυχούμε για το ότι συρρικνώνεται το πεδίο της αμοιβαίας κατανόησης στην ευρωατλαντική πολιτική», δήλωσε στην συνέντευξη Τύπου με την καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ. Τα ζητήματα όπου επικεντρώνονται οι διαφορές περιλαμβάνουν, κατά τον πρόεδρο την ανάπτυξη της αμερικανικής αντιπυραυλικής ασπίδας στην Ευρώπη, τη συνθήκης για τις συμβατικές δυνάμεις στην Ευρώπη και τη διεύρυνσης του ΝΑΤΟ.

Παράλληλα, τόνισε ότι αν το ΝΑΤΟ επεκταθεί προς τα ανατολικά θα υπονομεύσει τις σχέσεις της Ρωσίας με τη Δύση για μεγάλο χρονικό διάστημα ενώ προσέθεσε ότι «δεν θα υπάρξει φυσικά αντιπαράθεση αλλά το τίμημα θα είναι υψηλό· αυτό θα προκαλέσει σοβαρή ζημιά».

Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, το ΝΑΤΟ ψάχνει να βρει λόγο ύπαρξης, σημείωσε ο Ντ.Μεντβέντεφ και για το λόγο αυτό αποδύθηκε στην επέκταση και την «παγκοσμιοποίηση της αποστολής της Συμμαχίας», όπως είπε. «Ο Ατλαντισμός εξαντλήθηκε», τόνισε και προσέθεσε ότι «τώρα πρέπει να μιλήσουμε για την ακεραιότητα όλου του ευρωατλαντικού χώρου από το Βανκούβερ ως το Βλαδιβοστόκ».

Σχετικά με τις σχέσεις με τη Γερμανία, ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ τόνισε ότι η Ρωσία διατηρεί στενές, στρατηγικές σχέσεις με τη Γερμανία και αυτό σηματοδοτεί η απόφασή του να πραγματοποιήσει το πρώτο ευρωπαϊκό ταξίδι του στο Βερολίνο.

Από την πλευρά της, η Ανγκελα Μέρκελ υπογράμμισε την σχέση των δύο χωρών σε ό,τι αφορά την παροχή φυσικού αερίου ενώ έκανε και αναφορά στην κατάσταση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των ελευθεριών των ΜΜΕ στη Ρωσία. Οι δύο χώρες συνεργάζονται στενά στον τομέα της ενέργειας, με τη Γερμανία να προμηθεύεται φυσικό αέριο από τη Ρωσία, ενώ κατασκευάζουν και αγωγό για την απευθείας μεταφορά φυσικού αερίου, παρακάμπτοντας τις χώρες της Βαλτικής.

Πηγή: Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press