Saudi Arabia plans to build 16 nuclear power reactors by 2030 which could costs more than $100 billion, a Saudi-based newspaper reported on Wednesday, citing a top official.
The world’s top crude exporter, Saudi is struggling to keep up with rapidly rising power demand. It has considered boosting its domestic energy capacity using nuclear reactors.
“After 10 years we will have the first two reactors,” Abdul Ghani bin Melaibari, coordinator of scientific collaboration at King Abdullah City for Atomic and Renewable Energy told Arab News.
Many have backed away from atomic plans after the accident at Japan’s Fukushima Daiichi plant but oil-rich Gulf states are among the few countries looking to make major investments in nuclear power plants.
“After that, every year we will establish two, until we have 16 of them by 2030,” he said.
He estimated the cost of each reactor to be around $7 billion, adding that the Kingdom is in the process of planning for the nuclear project and coordination with specialized companies.
The kingdom plans to cover 20 percent of its electricity needs using nuclear energy, said Melaibari.
Power demand in the top oil exporter is estimated to grow 7-8 percent during the next 10 years.
Neighbouring United Arab Emirates in December 2009 awarded a South Korean consortium the contract to build four nuclear power plants worth $20.4 billion.
Οι υπουργοί Άμυνας του ΝΑΤΟ συμφώνησαν στην αποστολή ναυτικής δύναμης μέχρι και δέκα πολεμικών πλοίων ανοιχτά των Σομαλικών ακτών, ανακοίνωσε σήμερα ο υπουργός Άμυνας της Βρετανίας, σε αντικατάσταση της σημερινής δύναμης πέντε πλοίων, η αποστολή της οποίας λήγει στις 28 Ιουνίου.
«Αποφασίσαμε να διαθέσουμε τη Μόνιμη Ναυτική Δύναμη του ΝΑΤΟ (Standing NATO Maritime Group) για την καταπολέμηση της πειρατείας, προκειμένου να συνδράμουμε τις υπόλοιπες δυνάμεις που δρουν ήδη στο Κέρας της Αφρικής», δήλωσε στους δημοσιογράφους ο Μπομπ Έινσγουορθ, ύστερα από συνάντηση με τους ομολόγους του από τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, στις Βρυξέλλες.
Η Συμμαχία είχε συμφωνήσει κατ' αρχήν να συνεχίσει την τρέχουσα αποστολή με μία άλλη μεγαλύτερης θητείας, αλλά την Πέμπτη το απόγευμα οι υπουργοί αντιμετώπισαν το δίλλημα εάν θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουν πλοία της Μόνιμης Ναυτικής Δύναμης -που συνήθως εδρεύει στη Μεσόγειο- ή να δημιουργήσουν καινούρια δύναμη.
Η παρούσα αποστολή αντιμετώπιζε προβλήματα νομικής φύσης, καθώς το κάθε πολεμικό πλοίο δρα βάσει της εθνικής του νομοθεσίας, και μερικά νομικά συστήματα δεν διαθέτουν διατάξεις για τη μεταχείριση πειρατών που συλλαμβάνονται σε διεθνή ύδατα.
Αυτό δημιουργεί περιπλοκές, όπως αυτή της 18ης Απριλίου όπου τρία νατοϊκά πολεμικά πλοία και δύο ελικόπτερα συνέλαβαν επτά πειρατές, ύστερα από ολονύκτια καταδίωξη, αλλά στη συνέχεια ήταν αναγκασμένα να τους ελευθερώσουν «σύμφωνα με την εθνική τους νομοθεσία».
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία επίσης έχει αποστείλει μικρή ναυτική δύναμη στην περιοχή, επέλυσε το πρόβλημα, συνάπτοντας συμφωνία μεταφοράς κρατουμένων με την Κένυα. Την Πέμπτη, ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Γιαπ ντε Χοπ Σέφερ δήλωσε ότι «το ΝΑΤΟ εργάζεται προς την ίδια κατεύθυνση».
Σύμφωνα με δηλώσεις αξιωματούχων του ΝΑΤΟ, πιθανοί εταίροι είναι η Κένυα, οι Σεϋχέλλες και δύο άλλες χώρες της περιοχής.
Ο αρχηγός της CIA, κ. Λέον Πανέτα, δήλωσε σήμερα απαντώντας σε δημοσιογράφο ότι σύμφωνα με τα στοιχεία που συλλέγουν πράκτορές της, προκύπτει ότι «ο ηγέτης της Αλ Κάϊντα Οσάμα Μπιν Λάντεν κρύβεται, σήμερα, στο Πακιστάν».
«Είναι η τελευταία πληροφορία που έχουμε γιαυτήν την υπόθεση, κατ' εμάς ισχύει ακόμα αυτό», ήταν επί λέξει η απάντηση που έδωσε ο κ. Πανέτα στη δημοσιογραφική ερώτηση, εάν σήμερα, πράγματι, «κρύβεται ο Μπιν Λάντεν στο Πακιστάν».
The whereabouts of Prabhakaran, left, are unclear, while Nadesan, right, is said to have died [AFP]
Τα κυβερνητικά στρατεύματα έχουν εξοντώσει πλήρως του Τίγρεις Ταμίλ (LTTE) και έχουν για πρώτη φορά, από την έναρξη του εμφυλίου πριν από 25 χρόνια, υπό τον έλεγχό τους ολόκληρη τη χώρα, σύμφωνα με τον αρχηγό του στρατού. Την ίδια ώρα, νεκρός βρέθηκε ο αρχηγός των ανταρτών.
«Έχουμε απελευθερώσει όλη τη χώρα απαλλάσσοντας το βορρά από τους τρομοκράτες. Έχουμε υπό πλήρη έλεγχο τις περιοχές του LTTE», όπως είπε ο στρατηγός Σαράθ Φονσέκα. «Σήμερα αποτελειώσαμε το έργο που μας ανέθεσε ο πρόεδρος να απελευθερώσουμε τη χώρα από το LTTE».
Εν τω μεταξύ, η σορός του ηγέτη των Τίγρεων Ταμίλ Βελουπιλάι Πραμπακαράν εντοπίστηκε σε ασθενοφόρο που χτύπησαν τα κυβερνητικά στρατεύματα, σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές που επικαλείται το πρακτορείο Reuters.
«Επιβεβαιώθηκε ότι ο Πραμπακαράν σκοτώθηκε καθώς προσπαθούσε να ξεφύγει μέσα σε ένα ασθενοφόρο πριν το ξημέρωμα. Περιμένουμε την επίσημη ανακοίνωση του προέδρου", όπως είπε η πηγή και επιβεβαίωσαν άλλες τέσσερις.
Η κρατική τηλεόραση προέβαλε επίσης εικόνες της σορού του γιου του ηγέτη των ανταρτών, Τσαρλς Αντονι.
Χθες, οι αντάρτες ανακοίνωσαν κατάπαυση του πυρός, στον πιο μακροχρόνιο πόλεμο στη σύγχρονη ιστορία της Ασίας που έχει στοιχίσει τη ζωή σε περίπου 70.000 ανθρώπους.
The Pakistani military says it has killed more than 80 fighters in heavy fighting against several thousand Taliban loyalists in the country's northwest.
As the fighting raged, tens of thousands of residents fled the Swat valley area of the North West Frontier Province (NWFP).
The army launched its major offensive on Wednesday, with reports of aerial support being used overnight into Thursday.
Al Jazeera's Sohail Rahman, reporting from the capital, Islamabad, said: "The military offensive has continued overnight and into Thursday ... our producers on the ground say the curfew in the region has been lifted and will be reimposed at midnight [18:00 GMT].
"The roads are blocked and there is very little transport for those fleeing the fighting, so they have taken to the roads on foot to reach IDP camps."
"We are also hearing reports of jet fighters being used - that will be the first time in this battle and, if true, it is a very worrying development."
Helicopter raids
As citizens escaped to camps for internally displaced people (IDP), a February peace deal between the government and the Taliban looked to be all but extinguished.
Kifayatullah, the eldest son of Sufi Muhammad, a regional leader who brokered the accord, was killed in a bombardment on Thursday in Lower Dir which, like the Swat valley, is in the Malakand area of the NWFP.
The deal had brought peace in return for the enforcement of the Sharia (Islamic law), but with the collapse of the agreement the Pakistan army is fighting the Taliban in several areas - Swat valley, Buner and Lower Dir.
Describing the fighting on Thursday, a military official said helicopter raids preceded the ground incursion to re-take a forested region in Swat where a number of mines are sited.
"Security forces were being targeted from emerald mines. In retaliatory fire, 35 militants were killed," the military said in a statement on Wednesday.
Another 49 pro-Taliban fighters were reportedly killed in the neighbouring Buner district.
Rahman reported that three Frontier Corps paramilitaries were killed in a Taliban assault on a checkpoint in Lower Dir. Eleven others were captured.
The military spokesman said there were also reports of a number of civilian deaths.
Refugees
The government said it was preparing to shelter up to 500,000 refugees, while the International Committee of the Red Cross (ICRC) warned of a mounting humanitarian crisis in the region.
The ICRC said that they were marshalling aid to provide for 120,000 people, but could no longer reach the areas most affected by violence.
Laiq Zada, 33, who escaped from the Swat valley to a government-run tent camp, said: "It is an all-out war there. Rockets are landing everywhere.
"We have with us the clothes on our bodies and a hope in the house of God. Nothing else."
Al Jazeera's Kamal Hyder, in Peshawar the capital of NWFP, said: "We are getting reports that people desperate to get out of harm's way are now trying to run out of that area. Whatever transport they can get.
"While [the military's] objective is to neutralise the Taliban, the civilians are caught in the middle.
"The big question mark is how does the military expect to achieve its objective in a heavily populated area."
Khushhal Khan, the chief administration officer in Swat, said: "More than 40,000 have migrated from Mingora [Swat's main town] since Tuesday afternoon."
Deprivation
Many told stories of their deprivation at the hands of the Taliban and government attacks.
"They [the Taliban] killed my husband, they slit his throat after accusing him of spying," Zarina Begum, 40, said as she arrived by bus in Peshawar, Pakistan's main northwestern city.
"A mortar hit my house and, as a result, I lost one of my eyes. Please take me to hospital, I want medical treatment," she said.
The Taliban said on Wednesday that it was still in control of 90 per cent of Swat.
Muslim Khan, a Taliban spokesman, said: "If the government launches an operation against us, we will give them a fitting reply, which it will remember for a long time."
Imtiaz Gul, head of the Centre for Research and Security Studies think tank in Islamabad, told Al Jazeera: "This is a time when people in Pakistan realise this has now turned into a war on Pakistan and for Pakistan.
"The Pakistani military is the key to winning this war ... There is quite a clear consensus within the Pakistani ruling elite that they need to act in unison, that they need to demonstrate to the world that they are sincere in this war against the militants, which are basically attacking the foundations of this country."
Asif Ali Zardari, the Pakistani president, is in Washington DC for talks with Barack Obama and Hamid Karzai, his respective US and Afghan counterparts, on ending Taliban and al-Qaeda resistance in the Asian nations.
The US is said to want an increase in Pakistani pressure on "rogue elements" in Malakand.
The border region as a whole has been used by the Taliban and al-Qaeda to launch attacks in both nations since the US-led invasion of Afghanistan in 2001 which removed the Taliban from power in Kabul.
Σε τούτο το άρθρο δεν θα τοποθετηθώ υπερ ή κατά. Απλά να δούμε μπας και βγαίνει κάτι λογικό από εδώ μέσα..
Αλλά αρχικά ας δούμε την σειρά: China, India, United Arab Emirates, South Korea, Greece.
Η τρομαχτική διαφορά στην διάσταση πληθυσμού και γεωγραφικής έκτασης στις ομάδες Κίνα-Ινδία και ΗΑΕ-Ν.Κορέα-Ελλάδα μας δίνει μια πρώτη ματιά ότι η ανάγκη για οπλικό εξοπλισμό δεν αφορά τούτα τα κριτήρια. Άρα οι λόγοι πληθυσμός και γεωγραφική έκταση δεν δείχνουν να είναι και τα πιο καίρια στοιχεία.
Το επόμενο το οποίο διαχωρίζει πάλι τις προηγούμενες ομαδοποιήσεις, και μάλλον το πιο σημαντικό, είναι ...ποιός άλλος....οι Προμηθευτές!
Άλλοι είναι leader στο πρώτο γκρούπ, άλλοι στο δεύτερο. Με ασφάλεια μπορούμε κατ' επέκταση να τοποθετήσουμε και τις αντίστοιχες χώρες σε σφαίρες επιρροής;;
Μάλλον όχι...
...το δεύτερο άρθρο μας βάζει σε σκέψεις.
Να πούμε αν βρίσκεσαι σε πόλεμο ή όχι;; Eίναι έστω και μια χώρα του top 5 σε πόλεμο;;
ΟΧΙ.
Τι είναι τότε αυτό που καθορίζει αν μια χώρα πρέπει να αγοράσει οπλικά συστήματα;;
(από άλλους πάντα...δεν μιλάμε καθόλου για εγχώρια βιομηχανία...ταμπάσκο στο στόμα! σούς και θα μας ξεκινήσουνε καναν εμφύλιο εκει πέρα)
Ποιό είναι τότε το αίτιο;
Προς το παρών σας αφήνω με την ερώτηση.
Εγώ δεν μπορώ να δώσω βεβιασμένη απάντηση.
Εν καιρώ... θα προσπαθήσω
Άρθρο 1.
Κατά 21% αυξήθηκαν οι παγκόσμιες πωλήσεις όπλων τα τελευταία πέντε χρόνια με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία να καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις των εξαγωγών και την Ελλάδα την πέμπτη θέση των εισαγωγών.
Σύμφωνα με τη σχετική ετήσια έκθεση του Διεθνούς Ινστιτούτου Ερευνών Ειρήνης της Στοκχόλμης (Stockholm International Peace Research Institute/SIPRI) που δόθηκε προχθές στη δημοσιότητα, η πιο σημαντική αλλαγή στο χάρτη του διεθνούς εμπορίου όπλων είναι η άνοδος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων στην τρίτη θέση των εισαγωγέων οπλικών συστημάτων από τη 16η που καταλάμβανε την προηγούμενη πενταετία. Πρώτη στις εισαγωγές έρχεται η Κίνα (11% του συνόλου των εισαγωγών), δεύτερη η Ινδία (7%), ενώ η πρώτη πεντάδα συμπληρώνεται με τη Νότια Κορέα (6%) στην τέταρτη θέση και την Ελλάδα και το Ισραήλ στην 5η (4%). Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ο μεγαλύτερος εξαγωγέας στρατιωτικού εξοπλισμού (καθώς ευθύνονται για το 31% των παγκόσμιων εξαγωγών) ακολουθούμενες από τη Ρωσία (25%), τη Γερμανία (10%), τη Γαλλία (8%) και τη Βρετανία (4%). Εντυπωσιακή είναι η εκτόξευση του όγκου των γερμανικών πωλήσεων την τελευταία δεκαετία, που αυξήθηκαν κατά 70% εξασφαλίζοντας στη Γερμανία το 10% του παγκόσμιου συνόλου.
Κύρια εξοπλιστικά προγράμματα Ελλάδος από το 2004: - 183 άρματα μάχης Leopard-2A4 - 150 άρματα μάχης Leopard-1A5 - 30 μαχητικά αεροσκάφη F-16C/D Block52+ Advanced - 8 UAV Sperwer II
Η Ουκρανία, χώρα που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν ολοκληρωτικά απαλλαγμένη από τον απολυταρχισμό και αποτελούσε μία από τις πιο γοργά αναπτυσσόμενες οικονομίες, σήμερα βρίσκεται στη δίνη της οικονομικής κρίσης και θέτει σε κίνδυνο όχι μόνο την ίδια, αλλά σχεδόν όλα τα ευρωπαϊκά και πρώην σοβιετικά κράτη.
Οι ξαφνικές και ιδιαίτερα βίαιες ταραχές που έχουν ξεσπάσει στην Ανατολική Ευρώπη τους τελευταίους μήνες έχουν αγγίξει και την Ουκρανία. Στην έκτακτη ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής, ο Ούγγρος πρωθυπουργός ζήτησε να ενισχυθούν μέσω ειδικού σχεδίου οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, εκφράζοντας φόβους για ένα νέο «σιδηρούν παραπέτασμα».
Οι παγκόσμιοι ηγέτες ανησυχούν ολοένα και περισσότερο για την κοινωνική και οικονομική κρίση στην Ουκρανία, χώρα με 46 εκατομμύρια πληθυσμό και ιδιαίτερα στρατηγική θέση. Ηγέτες και αναλυτές θεωρούν ότι είναι πολύ διαφορετικό να καταρρεύσει η Λετονία ή η Ισλανδία από ότι η Ουκρανία, η οποία στηρίζει σχεδόν αποκλειστικά τη χρηματοπιστωτική «ικανότητα» της Ανατολικής Ευρώπης.
«Η Ουκρανία είναι ο άξονας σταθερότητας της Ευρώπης», δηλώνει ο Ολεξάι Χαράν, καθηγητής συγκριτικής πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου. «Αποτελεί έναν πολύ βασικό παίκτη μεταξύ της Ευρωπαΐκής Ένωσης και της Ρωσίας. Αν θέλουμε να δούμε ένα από τα πιο απαισιόδοξα σενάρια, φανταστείτε μια κρίση στην Ουκρανία να έδινε την ευκαιρία στη Ρωσία να προσπαθήσει να την καταλάβει. Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε ένα πολύ δυσάρεστο σκηνικό στην ΕΕ».
Ένα παράδειγμα του πόσο μπορεί να επηρεάσει μία κρίση στην Ουκρανία την Ευρώπη φαίνεται και από την πρόσφατη διαμάχη για το φυσικό αέριο μεταξύ Ρωσίας-Ουκρανίας. Η Ρωσία, υποστηρίζοντας ότι η ουκρανική κυβέρνηση «έκλεβε» ποσοστό φυσικού αερίου που περνούσε από τους αγωγούς της, σταμάτησε την παροχή σε ολόκληρη την Ευρώπη και πολλές χώρες που δεν διέθεταν αποθέματα έμειναν χωρίς θέρμανση, στα μέσα του χειμώνα.
Στο μεταξύ, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα, το κοινοβούλιο της Ουκρανίας αποφάσισε να περικόψει κατά το ήμισυ τους μισθούς του προέδρου, Βίκτορ Γιούσενκο, της πρωθυπουργού, Ιουλία Τιμοσένκο, καθώς και τις αποζημιώσεις των υπουργών και των βουλευτών.
Καθώς στερεύει το ξένο κεφάλαιο αρχίζει να οδηγεί σε κατάρρευση πολλές οικονομίες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης. Νομίσματα, μετοχές και ομόλογα παραπαίουν και πολλοί οικονομολόγοι εκφράζουν φόβους πως κάποιες από τις χώρες αυτές ενδέχεται να αναστείλουν την αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους. Οι κρίσεις στις αναδυόμενες αγορές έχουν την επαχθή συνήθεια να επεκτείνονται, καθώς οι επενδυτές εγκαταλείπουν τη μία χώρα μετά την άλλη. Ορισμένες αγορές της Μέσης Ανατολής, κυρίως το Ντουμπάι, αντιμετωπίζουν ήδη προβλήματα.
Ποιες, όμως, από τις μεγαλύτερες αναδυόμενες οικονομίες είναι πιο ευάλωτες; Στο παρελθόν για να απαντήσουν στο ερώτημα αυτό οι οικονομολόγοι παρατηρούσαν περισσότερο τη φερεγγυότητα των κυβερνήσεων και επομένως το επίπεδο του χρέους τους. Σήμερα, όμως, ο μεγαλύτερος κίνδυνος στον αναδυόμενο κόσμο απορρέει όχι από τον δανεισμό του κράτους αλλά από τα χρέη τραπεζών και επιχειρήσεων. Καθώς στερεύει το ξένο κεφάλαιο, δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να αναχρηματοδοτήσουν το χρέος τους που ωριμάζει ή να αντλήσουν καινούργια δάνεια. Πρέπει να καλυφθούν μεγάλα ελλείμματα, αλλά σπανίζουν πλέον οι εισροές των τραπεζών και των χαρτοφυλακίων, καθώς και οι άμεσες ξένες επενδύσεις.
Πολλές από τις μικρότερες οικονομίες της ανατολικής Ευρώπης εμφάνισαν διψήφια ελλείμματα το 2008, αν και φέτος αναμένεται να μειωθούν εξ αιτίας της βαθύτατης ύφεσης. Το Πακιστάν, η Νότιος Αφρική και η Πολωνία αναμένεται να εμφανίσουν φέτος ελλείμματα της τάξης του 8% του ΑΕΠ τους, δηλαδή του μεγέθους που είχε το έλλειμμα της Ταϊλάνδης πριν από την κρίση του 1997. Παράλληλα, μια χώρα πρέπει να καλύψει ή να μετακυλήσει τα υφιστάμενα χρέη της.
Οταν δεν υπάρχει εξωτερική χρηματοδότηση, πρέπει να καταφύγει στα συναλλαγματικά της διαθέσιμα. Γι' αυτό και μια χρήσιμη μέτρηση του κινδύνου χρηματοδότησης είναι το βραχυπρόθεσμο χρέος ως ποσοστό των συναλλαγματικών διαθεσίμων μιας χώρας. Οποιοδήποτε επίπεδο άνω του 100%, που υποδηλώνει ότι το χρέος υπερβαίνει το συνάλλαγμα, πρέπει να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Στις αρχές του 1997 το βραχυπρόθεσμο χρέος της Ταϊλάνδης ήταν 130% των συναλλαγματικών της διαθεσίμων. Υπολογίζεται ότι τόσο στη Λεττονία όσο και στην Εσθονία το ποσοστό αυτό υπερβαίνει το 250% αλλά σε όλες τις μεγάλες αναδυόμενες οικονομίες είναι κάτω του 100%. Σύμφωνα, όμως, με εκτιμήσεις της HSBC, το βραχυπρόθεσμο χρέος της Νότιας Κορέας θα υπερβεί τα συρρικνούμενα διαθέσιμά της πριν από το τέλος του έτους.
Φθίνουσα είναι, άλλωστε, η πορεία των διαθεσίμων σε Ινδονησία, Νότια Αφρική και Ουγγαρία. Τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της Ρωσίας έχουν μειωθεί κατά περισσότερο από το 1/3, καθώς η κεντρική τράπεζα προσπάθησε να ενισχύσει το ρούβλι. Παραμένουν, ωστόσο, ακόμη σε ασφαλή επίπεδα.
Ενας τρίτος δείκτης, ο λόγος των δανείων της τράπεζας ως προς τις καταθέσεις της, αποτελεί μονάδα μέτρησης του πόσο ευάλωτο είναι ένα τραπεζικό σύστημα. Οταν ο λόγος αυτός υπερβαίνει το 1,0 (όπως σε Ρωσία, Βραζιλία, Νότια Κορέα και Ουγγαρία), καταδεικνύει ότι οι τράπεζες εξαρτώνται από τον δανεισμό, συχνά τον εξωτερικό, για να χρηματοδοτήσει τον εσωτερικό και επομένως θα έχει πρόβλημα εξ αιτίας της πιστωτικής κρίσης.
Ανάμεσα στις αναδυόμενες οικονομίες τον μεγαλύτερο κίνδυνο διατρέχουν οι μικρότερες χώρες της ανατολικής Ευρώπης, όπως οι Λεττονία, Ουκρανία και Ρουμανία. Μεταξύ των 17 μεγαλυτέρων οικονομιών, η Νότιος Αφρική και η Ουγγαρία διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο. Η Κίνα τον μικρότερο. Η Ουγγαρία ήδη έχει αναγκαστεί να καταφύγει στη βοήθεια του ΔΝΤ. Ισως καταλήξει εκεί και η Νότιος Αφρική, καθώς, παρά τις υψηλές τιμές του χρυσού, η μείωση των εξαγωγών μετάλλων οδηγεί σε διόγκωση του ελλείμματος, ενδεχομένως σε επίπεδα άνω του 10% του ΑΕΠ. Το ραντ, που προσφάτως υποτιμήθηκε ραγδαία, παραμένει ένα από τα πλέον ευάλωτα νομίσματα των αναδυόμενων αγορών.
Πολύ ασφαλέστερες μοιάζουν, αντιθέτως, οι αναδυόμενες αγορές της Ασίας. Για να εκτιμήσει κανείς σε απόλυτους όρους τον κίνδυνο μιας κρίσης, πρέπει να υπολογίσει τις εξωτερικές ανάγκες χρηματοδότησης μέσα στους επόμενους 12 μήνες. Ο Τζόναθαν Αντερσον της UBS υπολόγισε το χάσμα ανάμεσα σε αυτές τις ανάγκες και το απόθεμα συναλλαγματικών διαθεσίμων 45 χωρών. Το ευχάριστο είναι πως μόνον 16 από αυτές εμφανίζουν «χάσμα» χρηματοδότησης. Σε όλες τις υπόλοιπες, τα συναλλαγματικά διαθέσιμα αρκούν για να καλύψουν πληρωμές ενός έτους ακόμη και χωρίς καινούργιες εισροές κεφαλαίων. Αυτές οι 16 χώρες βρίσκονται στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη εκτός από δύο μεγάλες οικονομίες, το Πακιστάν, που ήδη έχει καταφύγει στο ΔΝΤ, και τη Νότια Αφρική.
Σκληρή κριτική απέναντι στις ελληνικές αρχές, για παραβίαση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, πρόκειται να ασκήσει ο ΟΗΕ, σε έκθεση που θα δημοσιευθεί το Μάρτιο. Αυτό προέβλεπε με βεβαιότητα πρόσφατο δημοσίευμα της εφημερίδας Vreme, που επικαλούνταν «πηγές της μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα». Το tvxs ζήτησε την άποψη του καθηγητή Δημήτρη Χριστόπουλου για τα δικαιώματα των μειονοτήτων στη βόρεια Ελλάδα.
Την έκθεση εκπονεί η ειδική ερευνήτρια του ΟΗΕ για τα θέματα των μειονοτήτων, Γκέι Μακντούγκαλ. Όπως ανέφερε η εφημερίδα, «από τις διαβουλεύσεις που είχαν εκπρόσωποι της μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα με εκπροσώπους αρκετών αρμόδιων διεθνών Οργανισμών, έλαβαν διαβεβαιώσεις ότι η Έκθεση της ειδικού για τις μειονότητες του ΟΗΕ, κας Μακντούγκαλ, θα αποτελεί ρεαλιστική περιγραφή αυτού που διαπίστωσε η ίδια κατά την επίσκεψή της στην Ελλάδα». Η Vreme υποστηρίζει ότι στην έκθεση «θα αναφέρεται σαφώς η παραβίαση των μειονοτικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα, με ιδιαίτερη έμφαση στη μακεδονική και τουρκική κοινότητα».
Σε επίσκεψή της στη Βόρεια Ελλάδα τον προηγούμενο Σεπτέμβρη, η κα Μακντούγκαλ συναντήθηκε με μέλη της σλαβόφωνης και της τουρκόφωνης μειονότητας, καθώς επίσης και με εκπροσώπους των Ρομά. Πάντως, με το ζήτημα της παραβίασης των δικαιωμάτων των μειονοτήτων στην Ελλάδα δεν ασχολείται μόνον εκείνη. Η Επιτροπή κατά του Ρατσισμού και των Διακρίσεων (ECRI) του Συμβουλίου της Ευρώπης επίσης καταπιάνεται με το θέμα, σε σχετική έκθεση που ετοιμάζει.
Με αφορμή την έκθεση Μακντούγκαλ, ανοίγεται ένα επίμαχο ζήτημα που απασχολεί, για χρόνια, την ελληνική πολιτική σκηνή και διπλωματία και προπαντός τους μειονοτικούς. Η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας, εδώ και πάρα πολλά χρόνια αντιμετωπίζει αυτούς τους πληθυσμούς σαν να μην υπάρχουν, μη αναγνωρίζοντάς τους ως μειονότητα. Κατά συνέπεια, ο μόνος τρόπος για να υπάρξουν (!) στην Ελλάδα, είναι ως Έλληνες. Από την καταπάτηση αυτού του βασικού δικαιώματος, αυτό της αναγνώρισης, ξεκινάει το πρόβλημα και επεκτείνεται στο ότι δεν επιτρέπεται η επίσημη χρήση της γλώσσας τους, στη ρατσιστική αντιμετώπιση και γενικότερα στην προσπάθεια κατάπνιξης της ταυτότητας τους, καθώς και της αφομοίωσής τους.
Όπως επισημαίνει σε συνέντευξη που παραχώρησε στο tvxs ο Δημήτρης Χριστόπουλος, επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου, μέλος της γραμματείας του Κέντρου Ερευνών Μειονοτικών Ομάδων και Πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου: «το θέμα των σλαβόφωνων Μακεδόνων σχετίζεται με την άρνηση της μειονοτικής ταυτότητας. Τους αρνούνται να εκφράσουν την συνείδησή τους». Συμπληρώνοντας, υπενθυμίζει ότι, παλαιότερα, ακόμα και η λεκτική έκφραση της μειονοτικής τους συνείδησης ήταν «ποινικώς κολάσιμη» και οδηγούσε σε διωγμούς. Πλέον, αυτό έχει πάψει να συμβαίνει, αλλά εξακολουθεί να είναι ποινικώς κολάσιμη η δημιουργία συλλόγων. «Όλα αυτά γίνονται στο πλαίσιο μιας σκληρής αφομοιωτικής λογικής και λογοκρισίας», καταλήγει.
Αναφερόμενος στην «“διπλωματία των επιστολών” μεταξύ των πρωθυπουργών σε Αθήνα και Σκόπια», το καλοκαίρι του 2008, ο Δ. Χριστόπουλος αναλύει:
«Στην πρώτη επιστολή, ο πρωθυπουργός της γείτονος ζητά για πρώτη φορά την “αναγνώριση της μακεδονικής μειονότητας” από την Ελλάδα συνοδευόμενη από μια σειρά δικαιώματα (τη “διασφάλιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων της” με έμφαση στην εισαγωγή της μητρικής γλώσσας στο σχολείο, χρήση της στην τοπική αυτοδιοίκηση κ.λ.π., επιστροφή των περιουσιών των πολιτικών προσφύγων του εμφυλίου που έγιναν πολίτες της ΠΓΔΜ και χορήγηση διπλής υπηκοότητας σε όποιους απ’ αυτούς το επιθυμούν). Μια βδομάδα αργότερα, στην απαντητική του επιστολή, ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν αρκείται στο να υποστηρίξει πως σήμερα πλέον “δεν υπάρχει ‘μακεδονική’ μειονότητα στην Ελλάδα”. Ανατρέχει στο παρελθόν, λέγοντας πως τέτοια μειονότητα “ποτέ δεν υπήρξε” και “κάθε αντίθετος ισχυρισμός είναι απόλυτα αθεμελίωτος και πολιτικά υποκινούμενος, χωρίς σεβασμό στην ιστορική πραγματικότητα της περιοχής”».
«Σε ομιλία του, ο Βρετανός ιστορικός της πολιτικής θεωρίας, Quentin Skinner, είπε: “καμία έννοια που έχει την ιστορία της δεν έχει ορισμό, καμία έννοια που έχει ορισμό δεν έχει ιστορία”».
«Φαίνεται πως ο Έλληνας πρωθυπουργός ανήκει στους πιο κυνικούς αναγνώστες της προηγούμενης αποστροφής (ίσως πιο κυνικός από τον προκάτοχό του, Κ. Μητσοτάκη, ο οποίος αρκετά χρόνια πριν εξομολογείται πως το θέμα των Σκοπίων το είδε από την πρώτη στιγμή στις πραγματικές του διαστάσεις. Αυτό που τον απασχόλησε από τη αρχή δεν ήταν το όνομα του κράτους αυτού. Το πρόβλημα για εκείνον ήταν να μη δημιουργηθεί ένα δεύτερο μειονοτικό ζήτημα στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας. Αυτό ήταν το κλειδί της ελληνοσκοπιανής διαφοράς για τον ίδιο). Το μειονοτικό ζήτημα στην Ελλάδα, επειδή έχει την ιστορία που έχει, δεν επιδέχεται ορισμούς. Και για να μην δημιουργούνται επιφυλάξεις και ανασφάλειες ως προς την ιστορία του μειονοτικού ζητήματος, κάπως πρέπει να εποικήσουμε το παρελθόν, να το ρετουσάρουμε – ας μου επιτραπεί η λέξη – με όσους ισχυρισμούς είναι αρκετοί για να κοιμόμαστε ήσυχοι σήμερα. Για τα υπόλοιπα, “μπορείτε να πάτε στο Δικαστήριο” κατά την προσφιλή διατύπωση της ελληνικής διοίκησης, όταν φέρεται σαν να αναγνωρίζει το χαμένο δίκαιο των συναλλασόμενων μαζί της, αλλά αρνείται να κάνει κάτι για να επανορθώσει την κατάσταση».
«Αν λοιπόν σήμερα όντως καθίσταται δυσχερές να εντοπιστούν άνθρωποι που δηλώνουν ότι ανήκουν σε μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα – ακόμη κι αν το νιώθουν – ο ισχυρισμός ότι τέτοια μειονότητα “ουδέποτε υπήρξε” από ένα διδάκτορα ελληνικής διπλωματικής ιστορίας, έστω και πρωθυπουργό της Ελλάδας, είναι σοβαρό θέμα. Βέβαια, ο Κ. Καραμανλής κάθε άλλο παρά αδαής περί του θέματος είναι. Ο λόγος του φαίνεται πως κάτι διαπιστώνει – εν προκειμένω τη διαχρονική ανυπαρξία μακεδονικής μειονότητας – ενώ, κατ’ ουσίαν δε διαπιστώνει τίποτε. Απλώς, επιδιώκει να διευθετήσει, να κανονίσει κάτι. Ένα “πρέπει”, όπως ξέρουν οι νομικοί κυρίως, κρύβεται μέσα σε πραγματολογικές προτάσεις οι οποίες επιτελούν ένα εξόχως κανονιστικό ρόλο: “μακεδονική μειονότητα δεν (πρέπει να) υπάρχει, ούτε (θα μπορούσε να) έχει υπάρξει”. Και αν τα πράγματα δεν συμφωνούν με τις δεοντολογικές μας συνταγές, τότε κακώς για κείνα. Η συνταγή ενισχύεται με δραστικά μέτρα. Εφόσον μειονότητες δεν πρέπει να υπάρχουν, τότε τα κράτη οφείλουν να προβούν στα δέοντα προκειμένου η πραγματικότητα να συμμορφωθεί με τον κανόνα μέσω πολιτικών αφομοίωσης και διωγμών που υπέστησαν, η συγκεκριμένη αλλά και πολλές, μειονότητες στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα».
It is perhaps a measure of how little people really know about Afghanistan after more than seven years of war that such a complex conflict has to be simplified into labels. Afghanistan's history of defeating the British in the 19th century and the Soviet Union in the 20th century certainly lends itself to dramatic comparisons. But they are not entirely accurate. Britain's failed Afghan campaign in 1838 was not the graveyard of the British empire -- it went on to defeat the Sikhs and rule India for another 100 years. And the Soviet Union's disastrous occupation of Afghanistan from 1979 to 1989 may simply have accompanied rather than precipitated the collapse of an empire that had been rotting from within years before Soviet troops reached Kabul.
What the 19th century British and the Soviets had in common was in the extent to which Afghans did not want them there. And that's where the comparisons become not only inaccurate, but potentially misleading.
According to this BBC survey of more than 1,500 Afghans carried out in all of the country's 34 provinces, 63 percent support the presence of U.S. forces. That is down from 71 percent in 2007, reflecting uncertainty about where the country is headed and resentment about civilian casualties in U.S. air strikes, but still a sizeable majority. The survey also shows that the public is still very much opposed to the Taliban, with 58 percent judging them to be the biggest threat to the country.
If the survey is accurate (a difficult challenge in a country at war), then you have to wonder where the wishes of the Afghan people fit into the new strategy for Pakistan and Afghanistan ordered up by President Barack Obama. Much of the discussion recently has been on what the war in Afghanistan will mean for the United States. But what will U.S. success or failure mean for the Afghan people?
Μάχη (και), για τον έλεγχο των οδών ανεφοδιασμού δίνουν Αμερικανοί και Ταλιμπάν, καθώς οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις στο Αφγανιστάν εμφανίζονται ιδιαίτερα ευάλωττες και εξαρτημένες από τη σταθερότητα και την ασφάλεια του Πακιστάν.
Την περασμένη εβδομάδα αντάρτες πραγματοποίησαν δύο επιθέσεις (τέσσερις τον περασμένο μήνα), κατά εφοδιοπομπών του ΝΑΤΟ κοντά στην πόλη Πεσαβάρ, στη βορειοδυτική επαρχία των συνόρων.
Στη μία επίθεση καταστράφηκαν ολοσχερώς 50 κοντέινερ και 100 φορτηγά, ενώ στην άλλη, 145 οχήματα και δύο τεθωρακισμένα. Αλλα 22 φορτηγά με τρόφιμα πέρασαν στα χέρια των ανταρτών, όταν ακινητοποίησαν εφοδιοπομπή κοντά στα σύνορα.
Το αρχηγείο των δυνάμεων της Ατλαντικής Συμμαχίας στη βάση Μπαγκράμ υπολογίζει ότι απαιτούνται να εισάγονται ετησίως 75 εκατομμύρια γαλόνια καυσίμων και απροσδιόριστες, πλην όμως τεράστιες, ποσότητες ανταλλακτικών, όλα μέσω πακιστανικού εδάφους, όμως, η περιοχή διέλευσης είναι η εξεγερμένη αυτόνομη περιοχή της φυλής Παστούν, η οποία θεωρείται άντρο και κοιτίδα των Ταλιμπάν.
Ο δρόμος της Μόσχας
Το ΝΑΤΟ εισάγει στο Αφγανιστάν μέσω Πακιστάν και το 75% του συνόλου των εφοδίων που χρειάζεται η πολυεθνική δύναμη, ενώ το υπόλοιπο 25% προέρχεται από βορρά, από το Τουρκμενιστάν. Ο βόρειος δρόμος θεωρείται ελεγχόμενος από τη Μόσχα, καθώς τα εφόδια φτάνουν σιδηροδρομικώς μέσω του ρωσικού δικτύου και γι' αυτόν το λόγο δεν μεταφέρονται ευαίσθητα στρατιωτικά υλικά.
Από εκεί περνούν τρόφιμα και κατασκευαστικά υλικά. Το πρόβλημα του ανεφοδιασμού αναμένεται να κορυφωθεί τον επόμενο χρόνο, καθώς θα φτάσουν στην Καμπούλ οι πρόσθετες δυνάμεις που αναμένεται να στείλει ο Μπαράκ Ομπάμα. Οι άντρες θα έχουν ανάγκη για πρόσθετα καταλύματα, στρατόπεδα, βάσεις, εστιατόρια, εξοπλισμό και επιμελητεία, φορτώνοντας με ακόμη περισσότερα προβλήματα το ασταθές σύστημα.
Ηδη, Γερμανία και Ισπανία ανεφοδιάζουν τα στρατεύματά τους μόνο μέσω αερογέφυρας, όμως αυτό είναι πρακτικά αδύνατο να συμβεί για το σύνολο της πολυεθνικής δύναμης που θα απαρτίζεται σύντομα από 64.000 στρατιώτες από 41 χώρες. Οι επιθέσεις των Ταλιμπάν μέσα στο έδαφος του Πακιστάν κατά αμερικανικών στόχων έχει προκαλέσει πρόσθετα προβλήματα στις σχέσεις μεταξύ Ουάσιγκτον και Ισλαμαμπάντ.
Οι Αμερικανοί κατηγορούν τους Πακιστανούς όχι μόνο ότι έχουν χάσει τον έλεγχο των συνόρων, αλλά και ότι σε πολλές περιπτώσεις οι αφγανοί αντάρτες συνεργάζονται με πακιστανούς υπηκόους με την ανοχή των τοπικών αρχών. Ν. Ζ
Επτά χρόνια μετά την αμερικανική επέμβαση στο Αφγανιστάν, η κατάσταση μοιάζει να επιστρέφει στο σημείο απ' όπου ξεκίνησε. Οι πρόσφατες επιθέσεις κατά αυτοκινητοπομπών ανεφοδιασμού των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων συμβολίζουν την απειλητική ανάκαμψη των Ταλιμπάν, οι οποίοι ελέγχουν πλέον το 72% της χώρας, απειλώντας να πολιορκήσουν και την πρωτεύουσα την Καμπούλ.
Αυτό καταδεικνύει έκθεση του Διεθνούς Συμβουλίου Ασφάλειας και Ανάπτυξης (ICOS), που επισημαίνει πως «παρά τα τεράστια ποσά που έχουν διατεθεί στη χώρα από τη διεθνή κοινότητα, το κράτος κινδυνεύει να πέσει ξανά στα χέρια των Ταλιμπάν».
Εκπρόσωποι του ΝΑΤΟ χαρακτήρισαν την έκθεση ανακριβή, υποστηρίζοντας ότι οι Ταλιμπάν είναι παρόντες σε λιγότερο από το 50% της χώρας, λες και αυτό το στοιχείο αποτελεί θετική ένδειξη, ενώ απέφυγαν να σχολιάσουν ότι τους πρώτους δέκα μήνες του χρόνου 255 Αμερικανοί και στρατιώτες του ΝΑΤΟ έχασαν τη ζωή τους στη χώρα, περισσότεροι δηλαδή απ' όσοι τα τέσσερα πρώτα χρόνια του πολέμου.
Ενδεικτικό της ανησυχίας των συμμάχων για το μέλλον της Καμπούλ -και κατ' επέκταση για την έκβαση του πολέμου- είναι το γεγονός ότι οι 3.500 πρόσθετοι Αμερικανοί στρατιώτες, που θα καταφθάσουν στη χώρα τον προσεχή Ιανουάριο, θα αναπτυχθούν νοτίως της πρωτεύουσας, ενώ λίγες εκατοντάδες θα σταλούν στα σύνορα με το Πακιστάν.
Αναλύοντας την αποτυχία της στρατηγικής που έχει ακολουθηθεί έως σήμερα, η έκθεση επιβεβαιώνει αυτό που ειδήμονες επί σειρά ετών τόνιζαν. Οτι, δηλαδή, «οι προσπάθειες για την οικονομική ανοικοδόμηση της χώρας δεν είχαν αντίκτυπο στις συνθήκες ζωής των τοπικών κοινοτήτων. Η σημερινή εξέγερση, είτε αυτή που απλώνεται στις αγροτικές κοινότητες που έχουν ως βασικό τους κίνητρο τη φτώχεια, είτε εκείνη που συγκεντρώνεται γύρω από έναν πυρήνα ριζοσπαστών ισλαμιστών μαχητών, κερδίζει ορμή, κάνοντας ακόμη πιο σύνθετη τη διαδικασία ανοικοδόμησης και σαμποτάροντας στην πράξη την αποστολή σταθεροποίησης του ΝΑΤΟ».
Οι Ταλιμπάν άρχισαν να επανασυσπειρώνονται το 2004 κι έκτοτε αυξάνουν την παρουσία τους στη χώρα, ιδίως στο Νότο, χάρη στα λάθη των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων. Ως σημαντικότερες αιτίες της εξέγερσης αναφέρονται οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί που προκαλούν τεράστιο αριθμό άμαχων θυμάτων και τα προγράμματα εξάλειψης των καλλιεργειών οπίου που πλήττουν τους φτωχούς αγρότες.
Η πολυδιαφημιζόμενη ανθρωπιστική βοήθεια δεν φτάνει στους αποδέκτες της, ενώ η ανεργία και η φτώχεια βαθαίνουν μαζί με τις τεράστιες ελλείψεις κάθε είδους υποδομών, γεγονός που ευνοεί να εμφανίζονται οι Ταλιμπάν ως μια εναλλακτική λύση. Τη στιγμή που οι ΗΠΑ ετοιμάζουν μια αναθεώρηση της στρατηγικής τους στο Αφγανιστάν, πολλοί αμφιβάλλουν αν η αναγγελθείσα αύξηση της αμερικανικής παρουσίας κατά 20.000-25.000 στρατιώτες θα μπορέσει να αποδώσει θεαματικά αποτελέσματα.
Ενδεικτική είναι η σύσταση του Τσας Φρίμαν, προέδρου του Συμβουλίου Μεσανατολικής Πολιτικής, ότι οι ΗΠΑ πρέπει να θυμηθούν το λόγο για τον οποίο επενέβησαν στο Αφγανιστάν. Για να πάψει, δηλαδή, να χρησιμοποιείται ως βάση εξτρεμιστών ισλαμιστών κι όχι για να του επιβάλλουν πρότυπα δυτικής δημοκρατίας σ' ένα κράτος που είναι ξένα προς την ιστορική παράδοσή του.
Published: November 20 2008 19:29 | Last updated: November 20 2008 19:29
It seems only yesterday that scarcity was the story. Energy and commodity prices were heading into the stratosphere. The oil was running out, food shortages loomed, Russia was resurgent and China was marching into Africa amid a scramble for dwindling resources.
Now? Prices everywhere are falling as recession bites. Investment banks have disappeared; and the global credit system is on life-support. The big threat is deflation rather than inflation. The oil price has slumped, wiping the smirk from authoritarian leaders such as Russia’s Vladimir Putin and Venezuela’s Hugo Chávez.
When Barack Obama won the Democratic nomination for the presidency he expected Iraq and healthcare would be the priorities of his presidency. No one told him the banks were facing bankruptcy and the US an economic shock as severe as any since the Great Crash.
The scale and speed of this turnround offers a stiff warning of the perils of seeking to peer beyond the present. Think back also to all that stuff a few years ago about the unipolar moment and the new American imperium. The mistake always is to project the here-and-now into an indefinite future. History rarely travels in straight lines.
So what should the president-elect make of the hefty tome that has landed on his desk courtesy of the cleverest minds at the US National Intelligence Council? After all, Global Trends 2025*, the NIC’s four-yearly exercise in crystal ball-gazing, tries to map the contours of the world more than 15 years hence.
The answer is that Mr Obama would do well to read it closely: not because he gets a top-secret version denied to the rest of us; nor because the authors have discovered the philosopher’s stone of forecasting, but because understanding the forces driving political and economic change should be the starting point for his decisions as president.
The NIC does not pretend to have all the answers. Its stated purpose is to explore the forces and factors driving events rather than to predict the destination. The authors rightly eschew the determinism peddled by the snake oil salesmen of futurology. The world may be travelling in this or that direction now, but that does not mean the trajectory is preordained.
One of the report’s important messages is that political leaders, and Mr Obama most particularly, have the capacity to chart alternative paths. Another – this one implicit – is that the decisions taken in the White House during the next four or eight years will be critical.
At first glance, the core conclusion – that the world is witnessing the emergence of a new multipolar system – seems unremarkable. But it matters that the president-elect is being told by his foremost intelligence analysts that the US faces relative decline. There are plenty of people in Washington who dismiss such a prospect as the malevolent thinking of woolly-headed Europeans; the more so, perhaps, when France’s Nicolas Sarkozy keeps trumpeting it.
In the NIC’s view, the rise of China, India and the rest will mean that by 2025 the US will be “one [my emphasis] of a number of important actors on the world stage, albeit still the most powerful”. For more than 200 years, even when challenged, the US has been a rising power. The adjustment will not be easy.
New great power rivalries, though, are only one part of the emerging picture. Nations face challenges from non-state actors empowered by globalisation. Businesses, religious zealotry, criminal networks and non-governmental organisations are all testing state power.
Overlay these changes, geopolitical and societal, with an array of transnational forces – climate change, terrorism, unconventional weapons proliferation, demographic bulges, migration, resource competition – and you begin to see how complicated things are getting. Add in all the unknowns – of both the known and unknown variety – and you start to get a headache. The other day Mr Obama said that sometimes he asks himself where on earth he should start as president. Reading the NIC report one can understand why.
What can be said with moderate certainty is that a global system designed in 1945 will not survive the coming age of discontinuities. An order centred around the political, cultural and economic hegemony of the west can scarcely outlive the redistribution of global power.
The rising powers are unlikely to want to tear down the system as did, for example, Germany and Japan during the 20th century. More likely, the trend will be towards fragmentation and instability as the new powers take what they want from the existing order while preserving a freedom of manoeuvre outside it.
This “multipolarity without multilateralism” points to the absence of any over-arching system of global governance. Instead, current trends point to a “patchwork of overlapping, often ad hoc and fragmented efforts” with shifting coalitions of member nations and international organisations undermining the capacity of the United Nations for effective multilateral action. In this respect, the NIC adds, speaking of the “the international order” may become something of a misnomer.
The key phase in the last paragraph, though, is “current trends”. The extent to which coherence prevails over chaos in a changing system will depend to a large extent on the decisions taken between now and then by political leaders. To do nothing is to invite disorder. Doing something demands the imagination to create a new and inclusive architecture.
As for the US, its relative decline should neither be exaggerated nor underestimated. Its power will be constrained by the economic and military muscle of other great powers and, perhaps, by disenchantment among its own citizens with America’s role as global policeman.
On the other hand, the enthusiastic clamour that has greeted Mr Obama’s victory testifies to the fact that much of the world still sees the US as an essential guardian of security. For the next two decades at least America will remain the only real superpower. Decisions taken in Washington will have a greater impact than those of any other global actor on how the international system evolves.
This is what the political scientists call human agency. Look back at the past century and most of the good and the bad flowed from the ideas and decisions of political leaders. The same will be true of the coming decades. Bad outcomes, as the NIC concludes, are not inevitable.
Με το τέλος του πολέμου στον Καύκασο ο πρόεδρος της Ρωσίας, Ντιμίτρι Μεντβέντεφ, προσδιόρισε πέντε αρχές στις οποίες θα βασίζεται η εξωτερική πολιτική της χώρας.
Όπως γράφει στην ανάλυση του ο Πολ Ρέινολντς του BBC, οι πέντε αυτές αρχές δεν συνιστούν την αρχή ενός νέου Ψυχρού Πολέμου καθώς δεν αφορούν μια παγκόσμια διαμάχη για ιδεολογική και οικονομική επικράτηση. Απλά οριοθετούν τα "εθνικά συμφέροντα" της Ρωσίας.
Οι πέντε αρχές πάντα σύμφωνα με τον Μεντβέντεφ είναι:
1. Διεθνές Δίκαιο
"Η Ρωσία αναγνωρίζει την πρωτοκαθεδρία των βασικών αρχών του διεθνους δικαίου, που καθορίζουν τις σχέσεις μεταξύ των πολιτισμένων εθνών. Στα πλαίσια αυτών των αρχών θα αναπτύξουμε τις σχέσεις μας με άλλα κράτη".
2. Πολυ-πολικός κόσμος
"Ο κόσμος πρέπει να είναι πολυ-πολικός. Ο μονο-πολικός κόσμος είναι απαράδεκτος και η κυριαρχία (ενός έθνους) δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Δεν αποδεχόμαστε μια διεθνή τάξη στην οποία όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται από μια χώρα, όσο σοβαρές και αξιόπιστες είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ενας τέτοιος κόσμος είναι ασταθής και πλήρης συγκρούσεων".
3. Όχι στην απομόνωση
"Η Ρωσία δεν επιθυμεί αντιπαράθεση με καμιά χώρα; η Ρωσία δεν πρόκειται να οδηγηθεί στην απομόνωση. Θα αναπτύξουμε, όσο περισσότερο μπορούμε, φιλικές σχέσεις με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, καθώς και με άλλα κράτη του κόσμου".
4. Προστασία πολιτών
"Η αδιαμφισβήτητη προτεραιότητα μας είναι να διασφαλίσουμε τη ζωή και την αξιοπρέπεια των πολιτών μας, όπου και εάν βρίσκονται. Αυτό θα μας καθοδηγεί στην εξωτερική πολιτική μας. Επίσης θα προστατέψουμε τα συμφέροντα του επιχειρηματικού τομέα μας στο εξωτερικό. Θα πρέπει να είναι σαφές σε όλους ότι όποιος κάνει επιθετικές κινήσεις, θα πάρει απάντηση".
5. Σφαίρα επιρροής
"Η Ρωσία, όπως και άλλες χώρες στο κόσμο, έχει περιοχές στις οποίες έχει προνομιακά συμφέροντα. Σε αυτές τις περιοχές υπάρχουν χώρες με τις οποίες υπάρχουν παραδοσιακά φιλικές και ιστορικές ειδικές σχέσεις".
Ερωτηθείς εάν σε αυτές τις περιοχές ανήκουν οι γειτονικές προς τη Ρωσία χώρες ο Μεντβέντεφ απάντησε: "Βεβαίως οι περιοχές που συνορεύουν (με τη Ρωσία), αλλά όχι μόνο αυτές...Όσον αφορά το μέλλον, δεν εξαρτάται μόνο από εμάς. Εξαρτάται και από τους φίλους μας και την διεθνή κοινότητα. Έχουν την επιλογή".
Όπως σχολιάζει ο συντάκτης του BBC, τα σημαντικότερα σημεία της εξαγγελίας Μεντβέντεφ είναι η πολυ-πολικότητα , η προστασία των Ρώσων πολιτών και η σφαίρα επιρροής.
Με την προώθηση της πολυ-πολικότητας η Μόσχα τονίζει ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί από εδώ και πέρα την ηγετική θέση των ΗΠΑ ως μόνη υπερδύναμη. Η Ρωσία προωθεί τα δικά της συμφέροντα και απαιτεί από την διεθνή κοινότητα να τα σέβεται.
Στην προστασία των Ρώσων πολιτών η φράση-κλειδί είναι "όπου και εάν βρίσκονται". Αυτό αποτέλεσε τη βάση της στρατιωτικής εκστρατείας στη Ν. Οσετία και προσδιορίζει το σκεπτικό μελλοντικών επεμβάσεων, όπως π.χ. στη Κριμαία όπου η πλειοψηφία είναι Ρώσοι αλλά ανήκει στην Ουκρανία από το 1954.
Τέλος ο Μεντβέντεφ ζήτησε να γίνει σεβαστή η "σφαίρα επιρροής" της Ρωσίας, ιδιαίτερα σε γειτονικές χώρες που ανήκαν στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Αυτό εμπεριέχει τον κίνδυνο νέων συρράξεων στο μέλλον εάν αγνοηθούν τα συμφέροντα της Ρωσίας, επισημαίνει ο Ρέινολντς.
δηλώνει πηγή της γαλλικής προεδρίας της ΕΕ, λίγες μέρες προτού ξεκινήσει η έκτακτη Σύνοδος Κορυφής.
«Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα ανακοινώσει ότι η συμφωνία των έξι σημείων πρέπει να εφαρμοστεί στο σύνολό της» τόνισε ο Γάλλος διπλωμάτης, που θέλησε όμως να διατηρήσει την ανωνυμία του.
Σενάρια «απορρόφησης»
Στον απόηχο των δηλώσεων Πούτιν, η Ν.Οσετία ισχυρίζεται ότι διεξάγονται ήδη συνομιλίες για ένωση με τη μητέρα Ρωσία...
Συγκεκριμένα, ο πρόεδρος της Βουλής της Ν.Οσετίας ανακοίνωσε ότι οι ηγέτες Ρωσίας-Ν.Οσετίας μελετούν την «απορρόφηση» της δεύτερης από την πρώτη.
Πάντως, στη Μόσχα ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης είπε ότι δεν υπάρχει επίσημη ενημέρωση για το ζήτημα που ανέφερε ο πρόεδρος της Βουλής της Ν.Οσετίας.
«Οι Αρχές της Αμπχαζίας και της Νοτίου Οσετίας, αλλά και οι ρωσικές Αρχές αποδεικνύουν ότι είναι αποκομμένες από την πραγματικότητα» δήλωσε ο πρόεδρος της Βουλής της Γεωργιας.
Ο ίδιος ο πρόεδρος της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ βρήκε νέο σύμμαχο στη κρίση του Καυκάσου. Ο πρόεδρος του Τατζικιστάν Ιμομάλι Ραχμόν δήλωσε ότι οι διπλωματικές λύσεις είναι προτιμότερες, αλλά εξέφρασε την κατανόησή του για τις ενέργειες της Ρωσίας.
Βλοσυρός ο Ρώσος πρόεδρος με φόντο ένα λιοντάρι στη διάρκεια επίσκεψής του στο Τατζικιστάν
Εν τω μεταξύ, η Μόσχα κατηγόρησε τις χώρες της G7 ότι «νομιμοποιούν τις επιθετικές ενέργειες της Γεωργίας» καταδικάζοντας την αναγνώριση της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας από τη Μόσχα.
«Αυτό το μέτρο έχει μεροληπτικό χαρακτήρα και έχει ως στόχο να νομιμοποιήσει τις επιθετικές ενέργειες της Γεωργίας» αναφέρεται στο κείμενο της ανακοίνωσης του ρωσικού ΥΠΕΞ.
Και «ενεργειακές» φήμες
Η δεύτερη μεγαλύτερη ρωσική πετρελαϊκή εταιρεία LUKOIL διέψευσε ότι έλαβε εντολή από την κυβέρνηση Πούτιν να προετοιμαστεί για περικοπή των παραδόσεων αργού πετρελαίου στη Δ.Ευρώπη σε απάντηση στην απειλή επιβολής κυρώσεων κατά της Μόσχας.
«Η Lukoil παραδίδει στη Δυτική Ευρώπη τις ίδιες ποσότητες αργού πετρελαίου και πετρελαιοειδών όπως και πριν διευκρίνισε στο Reuters εκπρόσωπος της εταιρείας.
«Η Ρωσία θα παραμείνει αξιόπιστος προμηθευτής της Δύσης παρά τις εντάσεις που προκλήθηκαν από την κρίση στη Γεωργία» δήλωσε και ο Ντμίτρι Πεσκόφ, εκπρόσωπος του πρωθυπουργού Βλαντιμίρ Πούτιν.
Εξ αφορμής του Γεωργιανού, ακούσθηκαν και γράφτηκαν τις τελευταίες ημέρες οι συνήθεις ελληνικές υπερβολές. Η Αμερική δεν είναι πλέον υπερδύναμη. Η αφυπνιζόμενη από τη χειμέρια νάρκη ρωσική αρκούδα αποκάλυψε, υποτίθεται, την αμερικανική αποδυνάμωση. Με ορισμένους άφρονες μεταξύ μας να επιχαίρουν για την υποτιθέμενη αυτή αποκαθήλωση του υπερατλαντικού μας συμμάχου. Ευτυχώς όμως για τα καλώς νοούμενα ελληνικά και, γενικότερον, ευρωπαϊκά συμφέροντα, τα πράγματα δεν έχουν ακριβώς έτσι. Για να παραφράσει κανείς τον Μαρκ Τουέιν, τα περί θανάτου της υπερδύναμης είναι άκρως υπερβολικά. Και πρώτα-πρώτα, τι σημαίνει ο όρος υπερδύναμη; Ασφαλώς όχι παντοδυναμία. Η αντίληψη – αδιάφορο αν ορμάται από φιλική ή εχθρική διάθεση – ότι ΗΠΑ μπορούν τα πάντα και άρα ευθύνοντα και για τα πάντα, ανά την υφήλιο και ιδίως βέβαια στη γειτονιά μας, αποτελεί αποκύημα ελληνικής λαϊκής φαντασίας. Η ιδιαιτερότητα της υπερδύναμης συνίσταται απλούστατα στη συντριπτική υπεροχή της έναντι των λοιπών μεγάλων κρατών ως προς το σύνολο των βασικών συντελεστών εθνικής ισχύος. Ενδεικτικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες δαπανούν για τις ένοπλες δυνάμεις τους άνω των $600 δισεκατομμυρίων ετησίως, τη στιγμή που η αμέσως ακολουθούσα σε μέγεθος στρατιωτικών δαπανών Κίνα δηλώνει αμυντικό προϋπολογισμό της τάξης των $60 εκατομμυρίων (ενώ και οι πλέον εντόνως αμφισβητούντες τα επίσημα αυτά στοιχεία δέχονται ότι οι πραγματικές κινεζικές δαπάνες δεν υπερβαίνουν το διπλάσιο του ποσού αυτού). Και που ο αντίστοιχος ρωσικός προϋπολογισμός ανέρχεται επισήμως σε περίπου $40 δις – χωρίς, σύμφωνα με τις σοβαρότερες εκτιμήσεις, οι πραγματικές δαπάνες να τον υπερακοντίζουν κατά πολύ. Σε ανάλογα δε επίπεδα κινούνται και οι ετήσιες αμυντικές δαπάνες του Ηνωμένου Βασιλείου (περί τα $60 δις), της Γαλλίας (περί τα $50 δις), της Ιαπωνίας (περί τα $44 δις) και της Γερμανίας (περί τα $35 δις). [Κύρια πηγή: The Military Balance 2008, International Institute of Strategic Studies]. Με την τεράστια αυτή αμερικανική επένδυση στην άμυνα να μεταφράζεται σε μια ποιοτικά ασυναγώνιστη στρατιωτική μηχανή. Από την άλλη, η αμερικανική οικονομία παραμένει τριπλάσια της δεύτερης σε μέγεθος ιαπωνικής. Η αμερικανική επιστήμη και τεχνολογία εξακολουθούν να δεσπόζουν: Ανάλογα με τις μελέτες, οι ΗΠΑ διαθέτουν, μεταξύ άλλων, ετπά ή οκτώ από τα δέκα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο και 48% ή 68% από τα καλύτερα εκατό. [Πηγή: Fareed Zakaria, The Future of American Power, «Foreign Affairs», Μάιος-Ιούνιος 2008.] Και ο αμερικανικός πληθυσμός, σε αντίθεση με τον συρρικνούμενο και γηράσκοντα ευρωπαϊκό, ρωσικό ή ιαπωνικό, παρουσιάζει αξιοσημείωτο δημογραφικό δυναμισμό – οφειλόμενο εν πολλοίς στη μετανάστευση. Η κρίση στον Καύκασο ουδόλως μετέβαλε τα δεδομένα αυτά. Κατέδειξε βέβαια ότι η ανασυγκροτούμενη Ρωσία του Πούτιν – όπως κάθε μεγάλη δύναμη – εννοεί να στηρίξει τα ζωτικά της συμφέροντα. Και, επίσης, έφερε στο φως λανθασμένους χειρισμούς της Ουάσινγκτον κατά τη διαχείριση των αμερικανικών σχέσεων με την Τιφλίδα – και πιθανότατα και με την ίδια τη Μόσχα. (Διότι και οι υπερδυνάμεις κάνουν λάθη – και μάλιστα περισσότερα απ’ ό,τι τα κοινά κράτη, λόγω του πολύ ευρύτερου κύκλου δραστηριοτήτων τους.) Παρά ταύτα, η αντιμετώπιση της κρίσης από αμερικανικής πλευράς αποδεικνύεται – μέχρι στιγμής τουλάχιστον – σώφρων. Το γεωργιανό διακύβευμα δεν δικαιολογούσε – και δεν δικαιολογεί – τη διάρρηξη των δυτικών σχέσεων με τη Ρωσία. Και ασφαλώς όχι μια, έμμεση έστω, δια παρεμβολής τρίτων, πολεμική σύγκρουση με τη Μόσχα. Ένας βλακώδης υπολογισμός ενός περιφερειακού προστατευομένου – διότι όλα δείχνουν ότι περί αυτού πρόκειται – δεν νοείται να παρασύρει τον πάτρωνα σε ενέργειες ευθέως αντίθετες προς μείζονα συμφέροντά του. Όπερ εξηγεί και το ότι, παρά τον αντιρωσικό θόρυβο στα δυτικά και ιδίως στα αμερικανικά ΜΜΕ, τις καταδικαστικές της Ρωσίας τοποθετήσεις μεγάλου μέρους του δυτικού πολιτικού κόσμου – συμπεριλαμβανομένων και των δύο υποψηφίων για την αμερικανική προεδρία – και την αυστηρή γλώσσα και του ίδιου του προέδρου Μπους και των κύριων συνεργατών του προς την κατεύθυνση της Μόσχας, τόσο οι νατοϊκοί υπουργοί εξωτερικών κατά τη σύνοδό τους της 19ης Αυγούστου, όσο και η Ουάσινγκτον σε εθνικό επίπεδο, απέφυγαν επιμελώς να συγκεκριμενοποιήσουν τα αορίστως επισειόμενα δυτικά αντίμετρα κατά των πρόσφατων ρωσικών ενεργειών. Θα ήταν, ωστόσο, λάθος ο ρεαλισμός της υπερδύναμης να εκληφθεί ως αδυναμία. Ενώ επιδεικνύουν αξιέπαινη αυτοσυγκράτηση ενώπιον της πανωλεθρίας που υπέστη ο καυκάσιος «στρατηγικός εταίρος» τους, οι Αμερικανοί χαράσσουν και τις κόκκινες γραμμές τους. Διότι, ναι μεν δεν πρόκειται να συνδράμουν τον κ. Σαακασβίλι να ανακαταλάβει δια των όπλων τη Νότια Οσετία και την Αμπχαζία – κατά πάσαν πιθανότητα οριστικά απωλεσθείσες, άλλωστε, μετά την άφρονα επίθεση της 7ης Αυγούστου – ούτε όμως είναι διατεθειμένοι να ανεχθούν την επιστροφή της Μόσχας σε παλαιότερες πρακτικές καθυπόταξης των γειτόνων της με την απειλή ή και τη χρήση στρατιωτικής βίας. Εν προκειμένω, η αρχική αντίδραση του κ. Μπους στα γεγονότα της Νότιας Οσετίας είναι χαρακτηριστική: Ο Αμερικανός πρόεδρος προσήψε στους Ρώσους «υπεραντίδραση». Αναγνωρίζοντας έτσι εμμέσως το δικαίωμά τους να αποκρούσουν τον εισβολέα – αλλά και καταδικάζοντας την επέκταση των εχθροπραξιών πέραν της επίμαχης επαρχίας. Είναι δε ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτο ότι η ρωσική ηγεσία, από την πλευρά της, έχοντας επιδείξει εμπράκτως την αποφασιστικότητά της, δεν ενέδωσε στον φυσικό πειρασμό να προχωρήσει στην κατάληψη της γεωργιανής πρωτεύουσας και την ανατροπή του καθεστώτος Σαακασβίλι, αλλά συμμορφώθηκε με την έμμεση αυτή αμερικανική προειδοποίηση, διαπραγματευόμενη – με τον κ. Σαρκοζί σε ανώτατο επίπεδο και παράλληλα και αθόρυβα σε υπηρεσιακό με την κυρία Ράις – ειρηνευτική συμφωνία προβλέπουσα την επιστροφή των εκατέρωθεν στρατιωτικών δυνάμεων στις βάσεις τους. (Με τους Ρώσους, πάντως, να διαθέτουν πλέον δικαίωμα περιπολίας σε εντός των ελεγχόμενων από τη Γεωργία εδαφών ζώνη επί των ορίων της Ν. Οσετίας.) Το Γεωργιανό – με επίκεντρο την τύχη των δύο αποσχισθεισών επαρχιών και της νατοϊκής υποψηφιότητας της Τιφλίδας – θα εξακολουθήσει ασφαλώς να δοκιμάζει τις ρωσο-αμερικανικές και κατ’ επέκταση και τις ρωσο-δυτικές σχέσεις. Τις οποίες άλλωστε περιπλέκουν και άλλα επίμαχα ζητήματα, όπως το Ουκρανικό, το νατοϊκό αντιπυραυλικό σύστημα και η ευρωπαϊκή εξάρτηση από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες. Τα αγκάθια, όμως, αυτά δεν ακυρώνουν την αντικειμενική ανάγκη Μόσχα και δυτικές πρωτεύουσες να συνεχίσουν συνεργαζόμενες. Η Ρωσία χρειάζεται ηρεμία στο δυτικό της μέτωπο για να προωθήσει την εσωτερική της ανασυγκρότηση και οικονομική ανάπτυξη, να διαμορφώσει ικανοποιητικούς γεωπολιτικούς συσχετισμούς κατά μήκος των εκτεταμένων συνόρων της, και να διαδραματίσει ρόλο ανάλογο προς τα μεγέθη της στον ευρύτερο διεθνή χώρο. Και οι ΗΠΑ και η Δύση γενικότερα έχουν κάθε συμφέρον να εξασφαλίσουν τη ρωσική σύμπραξη ή τουλάχιστον ανοχή για την αντιμετώπιση προβλημάτων όπως το Βορειοκορεατικό, το Ιρανικό, το Ιρακινό, το Μεσανατολικό και η ισλαμική τρομοκρατία. Υπό το πρίσμα δε αυτό, τα περί νέου Ψυχρού Πολέμου φαντάζουν φραστικές υπερβολές. Ο Ψυχρός Πόλεμος συνίστατο στην αντιπαράθεση σε πλανητική κλίμακα δύο υπερδυνάμεων, με συγκρουόμενες ιδεολογίες και φιλοδοξίες παγκόσμιας επικράτησης, και με το δάκτυλο συνεχώς στην πυρηνική σκανδάλη. Η σημερινή Ρωσία, παρά το πάντα επίφοβο πυρηνικό της οπλοστάσιο, ούτε είναι, ούτε διαθέτει πλέον τις προϋποθέσεις για να ξαναγίνει, υπερδύναμη με την πλήρη έννοια του όρου. Πέραν τούτου, όχι μόνο δεν αποκλίνει ιδεολογικά από τον Δυτικό Κόσμο, αλλά αντιθέτως επιδιώκει να υιοθετήσει τους πολιτικούς και οικονομικούς του θεσμούς. Ενώ τα αμοιβαία συμφέροντα της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Δύσης υπεραντισταθμίζουν τις μεταξύ των δύο διαφορές. Και άρα στοιχειώδης ρεαλισμός υπαγορεύει σε αμφότερες τις πλευρές την αναζήτηση συμβιβαστικών λύσεων για τις διαφορές αυτές – μακρυά από αδιέξοδη αυτοκρατορική νοσταλγία, σε ό,τι αφορά στη Μόσχα, και από επιζήμια γεωπολιτική αλαζονεία και μια, εν πολλοίς προσχηματική, δημοκρατική υπερευαισθησία, προκειμένου για τα μεγάλα δυτικά κέντρα αποφάσεων.
...ιδιαίτερα πικραμένος γιατί και το δικό μου το χωριό είναι "πινέζα" 1,5 km από τον Έβρο και τα βλέπω κάθε φορά που πάω να δώ τους "ακρίτες"-οικογένειά μου!
Η παρακάτω έρευνα πατά πάνω στον εθνικό μας "κάλο"!
Πίνακες θνησιμότητας ανδρών - γυναικών 1984-2004 (από την έκθεση)
Σύμφωνα με την έρευνα το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας εμφανίζεται στη Θράκη.
Τα αυξημένα ποσοστά θνησιμότητας, όπως αναφέρει η έκθεση, πιθανότατα συνδέονται με την κακή οικονομική κατάσταση και συνθήκες δημόσιας υγείας στην περιοχή.
Η έκθεση σημειώνει πως η Θράκη έχει από τα χαμηλότερα κατά κεφαλή εισοδήματα κεφαλή (€11.123), χαμηλή κάλυψη σε γιατρούς σε σχέση με τον εθνικό μέσο όρο (284 ανά 100.000 κατοίκους) και εξαιρετικά χαμηλή κάλυψη σε νοσκομειακές κλίνες (268 ανά 100.000 κατοίκους) όταν ο εθνικός μέσος όρος είναι 470 κλίνες ανά 100.000 κατοίκους.
Κι όλα αυτά σε μια ευαίσθητη ακριτική περιοχή, με 33% μουσουλμάνων κατοίκων, όπως σημειώνει και η έκθεση.
Μετά άμα κάποιοι μιλάνε για "παραμέλεια των μειονοτήτων", εμείς άντε να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες! Εδώ τους δίκούς μας "ακρίτες" αφήνουμε στην τύχη τους...
29 Απριλίου: Η Ρωσία στέλνει επιπλέον στρατεύματα στην Αμπχαζία για να αποτρέψει γεωργιανή επίθεση. Την επομένη, το ΝΑΤΟ κατηγορεί τη Μόσχα ότι οικοδομεί κλίμα έντασης με τη Γεωργία.
31 Μαΐου: Ο Πούτιν, ως πρωθυπουργός πλέον της Ρωσίας δηλώνει ότι υποστηρίζει τη γεωργιανή πρόταση για αυτονομία της Αμπχαζίας, αλλά όχι την πλήρη ανεξαρτησία.
7 Αυγούστου: Τα γεωργιανά στρατεύματα επιτίθενται εναντίον της πρωτεύουσας της Ν. Οσετίας λίγες ώρες μετά από συμφωνία εκεχειρίας, σκοτώντας τουλάχιστον 10 Ρώσους στρατιωτες της ειρηνευτικής δύναμης που βρίσκεται στη περιοχή. Η Ρωσία δηλώνει ότι κανείς δεν μπορεί να εμπιστευτεί την Τυφλίδα και το ΝΑΤΟ θα πρέπει να επανεξετάσει την πρόθεσή του να εντάξει στους κόλπους τη Γεωργία.
8 Αυγούστου: Μονάδες της 58ης Ταξιαρχίας εισέρχονται στην Νότια Οσετία για να αποκρούσουν τη γεωργιανή επίθεση ενώ μαχητικά αεροσκάφη βομβαρδίζουν στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε γεωργιανό έδαφος. Ο Μεντβέντεφ δεσμεύεται να υπερασπιστεί τους Ρώσους συμπατριώτες του.
9 Αυγούστου: Με απόφαση του γεωργιανού κοινοβουλίου κυρήσσεται "κατάσταση πολέμου" στη χώρα για 15 ημέρες.
10 Αυγούστου: Δύο γεωργιανές πυραυλάκατοι προσπαθούν να σπάσουν το ναυτικό αποκλεισμό από μονάδες του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας με αποτέλεσμα τη βύθιση της μιας. Οι ρωσικές αρχές επιβεβαιώνουν τη κατάρριψη ενός Su-25 και ενός Tu-22M3 Backfire από γεωργιανά αντιαεροπορικά συστήματα. Ρωσικές δυνάμεις καταλαμβάνουν στρατιωτική βάση στη πόλη Σενάκι, 40 χλμ. εντός γεωργιανού εδάφους από τα σύνορα με την Αμπαχαζία. Ο διοικητής των Ρωσικών δυνάμεων στη Νότια Οσετία υποστράτηγος Ανατόλυ Γκρυλιώφ τραυματίζεται από γεωργιανά πυρά.
11 Αυγούστου: Ο επικεφαλής της FSB A. Mπόρτνικωφ ανακοινώνει τη σύλληψη 9 πρακτόρων των γεωργιανών μυστικών υπηρεσιών με τις κατηγορίες της κατασκοπείας σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις και του σχεδιασμού τρομοκρατικών επιθέσεων σε ρωσικό έδαφος. Η Ρωσία θέτει τελεσίγραφο στις γεωργιανές δυνάμεις, οι οποίες βρίσκονται κοντά στην Αμπχαζία να αφοπλιστούν, αλλιώς θα δεχτούν επίθεση. Η Γεωργία απορρίπτει το αίτημα. Ο Σαακασβίλι δηλώνει ότι η Ρωσία θέλει να αντικαταστήσει την κυβέρνησή του και να ελέγξει τους ενεργειακούς δρόμους του Καυκάσου. Η Ρωσία απορρίπτει την πρόταση εκεχειρίας της Τυφλίδας.
12 Αυγούστου: Ο Μεντβέντεφ δίνει διαταγή τερματισμού των εχθροπραξιών στη Γεωργία δηλώνοντας ότι "η ασφάλεια των στρατιωτών μας της ειρηνευτικής δύναμης και των αμάχων αποκαταστάθηκε". ____________________________________________________________
Ρωσικό ΤΟΜΑ κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων στη Ν. Οσετία.
Γεωργιανό Τ-72 με ενισχυμένη θωράκιση.
Γεωργιανά στρατεύματα από το Ιράκ αποβιβάζονται από μεταφορικό αεροσκάφος C-17 στην αεροπορική βάση Τιφλίδας.
Ρωσικά Α/K πυροβόλα 152mm σφυροκοπούν τις θέσεις των Γεωργιανών.
Ομάδες Ειδικών Δυνάμεων Τσετσένων επιτίθενται στο γεωργιανό χωριό Zemo Nikozi, 20 χλμ. από το Τσχινβάλι.
Ρωσικά ΤΟΜΑ αποβιβάζουν στρατιώτες που αναπτύσσονται στην Αμπxαζία.
Ρώσοι στρατιώτες ασφαλίζουν τη περιοχή Κούργκα της Αμπχαζίας. Η εικόνα τους δε θυμίζει σε τίποτα τους στρατιώτες της περασμένης δεκαετίας.
Aποσύρθηκαν από την πόλη Σενάκι της δυτικής Γεωργίας οι ρωσικές δυνάμεις, σύμφωνα με ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, την οποία επικαλείται το πρακτορείο ειδήσεων Interfax.
Στην ανακοίνωση σημειώνεται ακόμη πως αυτό έγινε, αφότου «εξαλείφθηκε» η απειλή για επιθέσεις Γεωργιανών κατά της Νότιας Οσετίας.
Η κίνηση αυτή της Μόσχας, με την προώθηση στρατού εκτός της Αμπχαζίας, φάνηκε πως ανοίγει ένα δεύτερο μέτωπο κατά των γεωργιανών δυνάμεων, ωστόσο, Ρώσοι αξιωματούχοι έχουν διαβεβαιώσει πως δεν έχουν πρόθεση κατάληψης εδαφών πέρα από τη Νότια Οσετία και την Αμπχαζία.
... από τις συρράξεις των τελευταίων ωρών....μάλλον η Ρωσία "έσπασε" την πρώτη γραμμή...
ΠΡΟΣΘΗΚΗ:
- Πολλοί Γεωργιανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν από τον βομβαρδισμό της αεροπορικής βάσης Μαρνεούλι (ανατολικό τμήμα της Γεωργίας) από την ρωσική Πολεμική Αεροπορία, δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο γραμματέας του Γεωργιανού Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας. «Οι Ρώσοι βομβάρδισαν το στρατιωτικό αεροδρόμιο του Μαρνεούλι. Πολλοί γεωργιανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν», δήλωσε ο Αλεξάντερ Λομάια.
- Νωρίτερα, ο ηγέτης της Ν. Οσετίας είχε δήλωσει ότι εκατοντάδες πολίτες σκοτώθηκαν στην πρωτεύουσα της χώρας.
- Δεν υπήρξε συμφωνία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ επί ενός κειμένου για την κλιμάκωση της σύγκρουσης στην αυτονομιστική γεωργιανή δημοκρατία της Νότιας Οσετίας, με αποτέλεσμα η σύνοδος να διακοπεί, για να συνεχιστεί σήμερα Σάββατο. Την ίδια ώρα εκπρόσωπος του ρωσικού στρατού ανακοίνωσε την αποστολή ενισχύσεων στην περιοχή ενώ συνεχίζονταν όλο το βράδυ οι βομβαρδισμοί στο Τσχινβάλι.
-Ο πρόεδρος της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι θα κηρύξει εντός ωρών στρατιωτικό νόμο, δήλωσε ο επικεφαλής του γεωργιανού Συμβουλίου Ασφαλείας. Επιπλέον, όπως ανακοίνωσε ο Σαακασβίλι, η ρωσική πολεμική αεροπορία βομβάρδισε το γεωργιανό λιμάνι Πότι, τοποθεσία «κλειδί» για την μεταφορά υδρογονανθράκων από την Κασπία.
- Ο συνταγματάρχης Μπόντο Μαϊσουράντζε, ανακοίνωσε σήμερα προς το πρακτορείο Ρόιτερ ότι θα επιστρέψει στην Γεωργία όλη η στρατιωτική δύναμή της στο Ιράκ από περίπου 2.000 άνδρες μόλις οι ΗΠΑ μπορέσουν να την μεταφέρουν.
- Ο Γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας της Γεωργίας Κάχα Λομάια, ανακοίνωσε σήμερα ότι οι γεωργιανές δυνάμεις κατέρριψαν ένα ρωσικά μαχητικό αεροσκάφος και συνέλαβαν τον πιλότο του.
- Τουλάχιστον 2.000 άμαχοι σκοτώθηκαν στην πρωτεύουσα της Νότιας Οσετίας, Τσκινβάλι, από τις συγκρούσεις μεταξύ των ρωσικών και των γεωργιανών δυνάμεων, δήλωσε σήμερα ο Ρώσος πρεσβευτής στη Γεωργία στο πρακτορείο ειδήσεων Ιντερφαξ. (Πηγή: Strategy-Geopolitics)
Νωρίτερα...
Σύμφωνα με τις αρχές της αποσχισθείσης επαρχίας και ρωσικά μέσα ενημέρωσης, μαχητικά αεροσκάφη της Γεωργίας βομβάρδισαν θέσεις στη Νότια Οσετία. Αεροσκάφη SU-25 έπληξαν αμάχους της Ν. Οσετίας, και συγκεκριμένα το χωριό Κβερνέτ, αναφέρουν οι αρχές της περιοχής στην επίσημη ιστοσελίδα της. Τους βομβαρδισμούς μετέδωσε και το πρώτο ρωσικό τηλεοπτικό δίκτυο.
Από την πλευρά της η Τιφλίδα υποστήριξε ότι τουλάχιστον δύο ρωσικά μαχητικά παραβίασαν τον εναέριο χώρο της Γεωργίας, βομβαρδίζοντας θέσεις εντός του εδάφους της.
H Γεωργία θα συνεχίσει τις στρατιωτικές της επιχειρήσεις στην περιοχή της Νότιας Οσετίας μέχρι να επιτευχθεί «διαρκής ειρήνη», δήλωσε ο γεωργιανός πρωθυπουργός Λάντο Γκουργκενίντζε.
«Οι επιχειρήσεις αυτές θα συνεχιστούν μέχρι να πετύχουμε μια διαρκή ειρήνη γιατί οι άνθρωποι εξακολουθούν να κινδυνεύουν», τόνισε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου και πρόσθεσε: «Όταν επιτευχθεί η ειρήνη θα πρέπει να προχωρήσουμε σε διάλογο και ειρηνικές διαπραγματεύσεις».
Στη Ρωσία εν τω μεταξύ, ο πρόεδρος Ντιμίτρι Μεντβέντεφ έχει διαβουλεύσεις με ανώτατους αξιωματούχους για την στρατηγική που θα ακολουθήσει το Κρεμλίνο μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις.
«Συζητούνται τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την αποκατάσταση της ειρήνης στη Νότια Οσετία, στο πλαίσιο της ειρηνευτικής εντολής που έχουμε, ώστε να προστατευτούν οι πολίτες της», δήλωσε εκπρόσωπος του Κρεμλίνου.
Tη ίδια ώρα η Ν. Οσετία απευθύνει έκκληση για στρατιωτική επέμβαση των Ρώσων: «Μία στρατιωτική επέμβαση είναι απαραίτητη για σταματήσουμε τον πόλεμο και τον Γεωργιανό εισβολέα», τόνισε ο εκπρόσωπος της Μόσχας στην αποσχισθείσα επαρχία, Ντιμίτρι Μεντόιεφ, δηλώσεις του οποίου μετέδωσε το Interfax.
«Η Γεωργία δεν επιθυμεί τον πόλεμο στην αποσχισθείσα περιοχή της Νότιας Οσετίας», δήλωσε χθες ο Γεωργιανός Πρόεδρος Μιχαήλ Σαακασβίλι
Ο Γεωργιανός πρόεδρος Μιχαήλ Σαακασβίλι κατηγόρησε σήμερα τη Ρωσία ότι διεξάγει ευρείας κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση κατά της Γεωργίας, με τις πληροφορίες ότι τουλάχιστον δύο ρωσικά μαχητικά βομβάρδισαν θέσεις εντός του γεωργιανού εδάφους.
«Καλώ την Ρωσική Ομοσπονδία να σταματήσει το βομβαρδισμό ειρηνικών πόλεων της Γεωργίας», δήλωσε ο κ. Σαακασβίλι σε τηλεοπτικό μήνυμά του προς το λαό της χώρας του.
Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Γεωργίας, οι γεωργιανές στρατιωτικές δυνάμεις έχουν καταφέρει «να απελευθερώσουν το μεγαλύτερο μέρος της Ν. Οσετίας και της πρωτεύουσάς της, Τσχινβάλι».
Σύμφωνα με το πρακτορείο ΡΙΑ-Νόβοστι, μεγάλο τμήμα του εδάφους της Ν.Οσετίας και τουλάχιστον 11 χωριά έχουν καταληφθεί από γεωργιανές δυνάμεις, που επιχειρούσαν κατά τη διάρκεια της νύχτας, συνοδεία πυρών πυροβολικού, τα οποία επαναλαμβάνονταν ανά μία ώρα.
«Εχουμε κινητοποιήσει χιλιάδες εφέδρους», υπογράμμισε ο Σαακασβίλι και ζήτησε από τους πολίτες της χώρας του να μην φοβούνται τις επιθέσεις.
H ρωσική απάντηση
«Η επιθετική ενέργεια της Γεωργίας στη Ν. Οσετία θα λάβει την απάντησή της», προειδοποίησε από την πλευρά του ο Ρώσος πρωθυπουργός Βλαντιμίρ Πούτιν.
Σύμφωνα με ανακοίνωση της υπηρεσίας Τύπου του Κρεμλίνου, ο Ρώσος πρόεδρος, Ντιμίτρι Μεντβέντεφ εξετάζει «αριθμό έκτακτων μέτρων για την επιστροφή της Ν.Οσετίας σε ειρηνικό κανάλι, την υπεράσπιση του αμάχου πληθυσμού, βάσει της ειρηνευτικής δικαιοδοσίας των ειρηνευτικών δυνάμεων, καθώς και την προστασία των Ρώσων πολιτών και των εθνικών συμφερόντων της Ρωσίας».
Όπως έγινε πριν από λίγο γνωστό, στο Κρεμλίνο συγκλήθηκε έκτακτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας της χώρας, στην οποία θα προεδρεύσει ο πρόεδρος Μεντβέντεφ.
Την ίδια ώρα, τα ρωσικά ΜΜΕ μεταδίδουν ότι εθελοντές από τη Δημοκρατία της Αμπχαζίας, η οποία έχει επίσης αποσχιστεί από τη Γεωργία, καθώς και Κοζάκοι από το ρωσικό Νότο κατευθύνονται στην περιοχή για να ενισχύσουν την άμυνα της Ν.Οσετίας.
Νωρίτερα, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών απέτυχε να καταλήξει σε συμφωνία σχετικά με το σχέδιο που πρότεινε η Ρωσία, βάσει του οποίου και οι δυο πλευρές θα σταματούσαν άμεσα την αιματοχυσία. Σύμφωνα με διπλωμάτες, μια φράση στη ρωσική πρόταση χαρακτηρίστηκε ως απαράδεκτη από τη γεωργιανή πλευρά. Η φράση αυτή καλούσε τις εμπλεκόμενες πλευρές «να αποκηρύξουν τη χρήση βίας».
Στο θέμα παρενέβη και η Ουάσινγκτον, ζητώντας να σταματήσουν αμέσως οι συγκρούσεις στη Νότια Οσετία και να αρχίσουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές.
«Θα θέλαμε να δούμε τον άμεσο τερματισμό των συγκρούσεων και τις δύο πλευρές να αρχίζουν απευθείας διαπραγματεύσεις», τόνισε ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Γκόρντον Τζόντρο, που συνοδεύει τον πρόεδρο Μπους στο Πεκίνο.
Σε συμβιβασμό έφτασαν το Βερολίνο και το Παρίσι στο επίμαχο θέμα της συγκρότησης μιας «Ευρωμεσογειακής Ένωσης», με τους Γάλλους να είναι οι χαμένοι της υπόθεσης, καθώς αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν μεγάλο μέρος της αρχικής τους ιδέας.
Στη συνάντησή τους στο Ανόβερο, που ολοκληρώθηκε αργά το βράδυ της Δευτέρας, η Αγκέλα Μέρκελ έδωσε τη συγκατάθεσή της, αφού έλαβε τη διαβεβαίωση του Νικολά Σαρκοζί ότι το εγχείρημα θα κινείται σαφώς εντός των ορίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα είναι ανοιχτό σε όλες τις χώρες-μέλη και δεν συνιστά μια προσπάθεια επιβολής της γαλλικής ηγεμονίας στον χώρο της Μεσογείου «από την πίσω πόρτα».
Συμβιβασμός «Θα διαπιστώσετε ότι φτάσαμε σε ένα συμβιβασμό στο θέμα της Ευρωμεσογειακής Ένωσης, από την οποία δεν αποκλείεται κανείς», δήλωσε ο Σαρκοζί μετά το πέρας της καθιερωμένης συνόδου των ηγετών Γαλλίας και Γερμανίας. Η Μέρκελ, από την πλευρά της, επισήμανε: «Δεν έχει σημασία για μένα εάν ονομάζεται Ευρωμεσογειακή Ένωση ή Ένωση για τη Μεσόγειο. Το σημαντικό είναι ότι πρόκειται για μια πρωτοβουλία των χωρών-μελών της ΕΕ».
Η εξέλιξη αυτή, μάλιστα, έδειξε να ικανοποιεί και μία από τις άμεσα ενδιαφερόμενες χώρες εκτός Ε.Ε. -την Τουρκία. «Μας δόθηκαν εγγυήσεις ότι η Ευρωμεσογειακή Ένωση δεν αποτελεί κάποια εναλλακτική λύση στην πορεία της Τουρκίας προς την Ε.Ε. και ότι η ιδέα αυτή έχει πλέον εγκαταλειφθεί. Είναι ειλικρινείς ως προς αυτό», δήλωσε (ανωνύμως) προς το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters ένας Τούρκος διπλωμάτης, αναφερόμενος στη γνωστή πρόταση του Σαρκοζί, στο πλαίσιο της κατηγορηματικής του άρνησης να δεχτεί την Τουρκία ως πλήρες μέλος της Ε.Ε. Ετσι, ανοίγει ο δρόμος για την πραγματοποίηση της προαναγγελθείσας ιδρυτικής διάσκεψης της Ευρωμεσογειακής Ένωσης, πιθανότατα στις 13 και 14 Ιουλίου στην πρωτεύουσα της Γαλλίας, λίγες μέρες δηλαδή μετά την ανάληψη από τον Σαρκοζί της εξάμηνης προεδρίας της Κοινότητας.
Επαφές Μέχρι τότε, η γαλλική διπλωματία είναι βέβαιο ότι θα επιδοθεί σε ένα μαραθώνιο επαφών με όλες τις χώρες της Μεσογείου, επιχειρώντας να κατοχυρώσει ντε φάκτο (αφού απέτυχε να το κάνει ντε γιούρε) τον ρόλο του Παρισιού στην ευρύτερη περιοχή. «Θέλουμε να αλλάξουμε από την κορυφή μέχρι τα νύχια την Πρωτοβουλία της Βαρκελώνης, με στόχο ένα συνεταιρισμό ανάμεσα σε ίσους», δήλωσε ο σύμβουλος του Σαρκοζί Ανρί Γκουαϊνό, κινητήριος μοχλός της προσπάθειας για συγκρότηση της Ευρωμεσογειακής Ένωσης.
Ωστόσο, ήδη αρκετοί στη Γαλλία κάνουν λόγο για ήττα και θεωρούν ότι η διατήρηση καλών σχέσεων με τους Γερμανούς υπερίσχυσε τελικώς των φιλοδοξιών του Σαρκοζί για ένα πιο ηγεμονικό ρόλο στις εξελίξεις.
«Νομίζω ότι αυτή η συμφωνία αποτελεί μια παραδοχή από την πλευρά των Γάλλων ότι χρειάζονται τη στήριξη της Γερμανίας έτσι ώστε η προεδρία τους να είναι επιτυχής», σχολίασε η Ντανιέλα Σβάρτζερ, αναλυτής στο γερμανικό Ινστιτούτο Διεθνών και Στρατηγικών Θεμάτων. Το ζητούμενο, τώρα, είναι εάν και κατά πόσο ο συμβιβασμός αυτός θα αποτελέσει οδηγό για τη διευθέτηση και των υπόλοιπων ανοιχτών μετώπων ανάμεσα στις δύο ευρωπαϊκές υπερδυνάμεις, έτσι ώστε ο γαλλογερμανικός άξονας να τεθεί και πάλι σε λειτουργία.
Που διαφωνούν Παρίσι Βερολίνο Για την ΕΚΤ: Ο Σαρκοζί τάσσεται υπέρ μιας μορφής «επιτήρησης», ενώ η Μέρκελ στηρίζει την πλήρη ανεξαρτησία.
Για τα πυρηνικά: Η Γαλλία καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος των αναγκών της με πυρηνικούς αντιδραστήρες, ενώ η Γερμανία έχει αποφασίσει (θεωρητικά) να τους θέσει σταδιακά εκτός λειτουργίας.
Για τις εκπομπές: Το Βερολίνο αντιτίθεται στη θέσπιση αυστηρότερων ορίων για τις εκπομπές διοξειδίου, υπακούοντας στο λόμπι των γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών.
Για το Αφγανιστάν: Η Μέρκελ απορρίπτει τις πιέσεις των ΗΠΑ για αποστολή ενισχύσεων, ενώ ο Σαρκοζί εμφανίζεται έτοιμος να παίξει πιο ενεργό ρόλο και σε στρατιωτικό επίπεδο.
Η Μέρκελ πάει Μόσχα Η Αγκέλα Μέρκελ θα είναι η πρώτη ηγέτης ευρωπαϊκής χώρας που θα επισκεφθεί επισήμως τη Μόσχα μετά τις προεδρικές εκλογές της Κυριακής, ένδειξη της σημασίας που αποδίδει το Βερολίνο στις διμερείς σχέσεις. Όπως ανακοινώθηκε από την καγκελαρία, η Μέρκελ θα βρεθεί στη ρωσική πρωτεύουσα το Σαββατοκύριακο, μετά την επίσημη πρόσκληση που της απηύθυνε ο απερχόμενος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, για συνομιλίες τόσο με τον ίδιο όσο και με τον εκλεκτό και διάδοχό του Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Υπενθυμίζεται ότι η Μέρκελ, αν και συνεχάρη τον Μεντβέντεφ για την εκλογή του και του ευχήθηκε «τύχη και επιτυχία» στο έργο του, είχε δηλώσει τη Δευτέρα ότι «δεν τηρήθηκαν αυστηρά οι δημοκρατικοί κανόνες στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας».
Σας προστατεύει το Σύνταγμα! ”Καθένας έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Κοινωνία της Πληροφορίας. Η διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσής τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους, τηρουμένων πάντοτε των εγγυήσεων των άρθρων 9, 9Α και 19.”
ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Αρθρο 5α.παρ.2 ————————————-
ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΥΠ’ ΑΡΙΘ. 131 (ΦΕΚ Α´ 116/16.05.2003) Προσαρμογή στην Οδηγία 2000/31 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με ορισμένες νομικές πτυχές των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας, ιδίως του ηλεκτρονικού εμπορίου, στην εσωτερική αγορά.
4. Ευθύνη των μεσαζόντων παροχής υπηρεσιών.
Αρθρο 11
Απλή μετάδοση
1. Σε περίπτωση παροχής μιας υπηρεσίας της κοινωνίας της πληροφορίας συνισταμένης στη μετάδοση πληροφοριών που παρέχει ο αποδέκτης της υπηρεσίας σε ένα δίκτυο επικοινωνιών ή στην παροχή πρόσβασης στο δίκτυο επικοινωνιών, δεν υφίσταται ευθύνη του φορέα παροχής υπηρεσιών όσον αφορά τις μεταδιδόμενες πληροφορίες, υπό τους όρους ότι ο φορέας παροχής υπηρεσιών:
α) δεν αποτελεί την αφετηρία της μετάδοσης των πληροφοριών,
β) δεν επιλέγει τον αποδέκτη της μετάδοσης και
γ) δεν επιλέγει και δεν τροποποιεί τις μεταδιδόμενες πληροφορίες.
2. Οι δραστηριότητες μετάδοσης και παροχής πρόσβασης που αναφέρονται στην παράγραφο 1 περιλαμβάνουν την αυτόματη, ενδιάμεση και προσωρινή αποθήκευση των μεταδιδομένων πληροφοριών, στο βαθμό που η αποθήκευση εξυπηρετεί αποκλειστικά την πραγματοποίηση της μετάδοσης στο δίκτυο επικοινωνιών και η διάρκειά της δεν υπερβαίνει το χρόνο που είναι ευλόγως απαραίτητος για τη μετάδοση.
Ν.2121/1993 "ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ, ΣΥΓΓΕΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ"
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ Περιορισμοί του Περιουσιακού Δικαιώματος
Άρθρο 18. Αναπαραγωγή για ιδιωτική χρήση 1.Με την επιφύλαξη των επομένων παραγράφων επιτρέπεται, χωρίς την άδεια του δημιουργού και χωρίς αμοιβή, η αναπαραγωγή ενός έργου, που έχει νομίμως δημοσιευθεί εφόσον η αναπαραγωγή γίνεται για ιδιωτική χρήσηεκείνου που την κάνει. Δεν αποτελεί ιδιωτική χρήση η χρήση στο πλαίσιο μιας επιχείρησης ή μια υπηρεσίας ή ενός οργανισμού.
Επίσης παραθέτω το εξής
Άρθρο 25. Χρήση για λόγους ενημέρωσης
1.Επιτρέπεται, χωρίς την άδεια του δημιουργού και χωρίς αμοιβή στο μέτρο που δικαιολογείται από τον επιδιωκόμενο σκοπό:
α) η αναπαραγωγή και η διάδοση στο κοινό, για λόγους περιγραφής επίκαιρων γεγονότων με μέσα μαζικής επικοινωνίας έργων, που βλέπονται ή ακούγονται κατά την διάρκεια ενός τέτοιου γεγονότος β)η αναπαραγωγή και η διάδοση στο κοινό με μέσα μαζικής επικοινωνίας προς τον σκοπό της ενημέρωσης επί επίκαιρων γεγονότων πολιτικών λόγων, προσφωνήσεων, κηρυγμάτων, δικανικών αγορεύσεων ή άλλων έργων παρόμοιας φύσης, καθώς και περιλήψεων ή αποσπασμάτων από διαλέξεις, εφόσον τα εργα αυτά παρουσιάζονται δημόσια.
2.Η αναπαραγωγή και η διάδοση στο κοινό πρέπει, όταν αυτό είναι δυνατό, να συνοδεύεται από την ένδειξη της πηγής και του ονόματος του δημιουργού. Πηγή: ΕΜΠΟΡΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ, Βασίλης Γ. Αντωνόπουλος, Εκδόσεις Σάκκουλα Α.Ε.
Bloggers και μη, την ΠΡΟΣΟΧΗ σας για ένα λεπτό !
Σύμφωνα με τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου "οι επικοινωνίες μέσω του διαδικτύου δεν καλύπτονται από το απόρρητο" όπως ορίζεται στο άρθρο 19 του Συντάγματος.
Αυτό σημαίνει ότι οι κάθε λογής αρχές έχουν ελeύθερη πρόσβαση στο περιεχόμενο των e- mail, τα chat, τις συνομιλίες μέσω Skype, τις συναλλαγές κλπ, ακόμη και στους σκληρούς δίσκους των υπολογιστών.
Ας σημειωθεί ότι ο Ποινικός Κώδικας θεωρεί την παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών εγκληματική πράξη. Η κατάργηση του απόρρητου στο ίντερνετ αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία και είναι αντίθετη με όλες τις σχετικές διατάξεις της Ευρωπαικής Ενωσης. Στην προσπάθεια του να αναιρέσει όσα δημοκρατικά κεκτημένα μπορεί πριν αποχωρήσει από τον Αρειο Πάγο(συνταξιοδοτείται την 1η Ιουλίου) ο κ. Σανιδάς αποφασίζει και διατάσσει ότι η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων δεν έχει την δυνατότητα να ελέγξει αν η απόφαση είναι νόμιμη ή παράνομη.
![[georgia.bmp]](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgeMWT4eUdEKlvC8KBO6fygAWJ1C1NfbLV0ySrKp8R-0pC0AcajaqVH91AumBfU5uPFY-1n1GgBC4At-vzTCHB62z_TgkZSDtqtDQB3XyhUGSxrkZ5itOIPBj2R-fbLLcCTZajr2zMpVtjr/s1600/georgia.bmp)
