Prisoner of the State

(Το άρθρο το βρήκα στο Αthenphilosophy...πραγματικά ενδιαφέρον και διαφωτιστικό!)

Συγκλονιστικό το άρθρο του ΒΗΜΑτος σχετικά με τις απόψεις του κινέζου ηγέτη Ζάο Ζιγιάνγκ, πρώην Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, ο οποίος τήρησε μια στάση πολύ διαφορετική από το κόμμα του (την κινεζική ελίτ βασικά) στις ταραχές της πλατείας Τιανανμέν το 1989.
Πραγματικά αξίζει καθώς έχει ήδη απλωθεί παγκοσμίως η άποψη πως η Κίνα ενδέχεται να αντικαστήσει την κυριαρχία των ΗΠΑ.

Το βιβλίο με τα απομνημονεύματα του Ζάο Ζιγιάνγκ που παρουσιάστηκε στο Χονγκ Κονγκ στις 14 Μαΐου 2009

Τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο του Ζάο Ζιγιάνγκ, πρώην Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, κυκλοφορεί το Μυστικό Ημερολόγιό του όπου καταδικάζει την αιματηρή καταστολή της εξέγερσης στο Πεκίνο στις 4 Ιουνίου 1989 και υποστηρίζει τη μετατροπή του πολιτικού συστήματος της χώρας σε κοινοβουλευτική δημοκρατία

Στις πέντε το πρωί της 19ης Μαΐου 1989 ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας και πρωθυπουργός Ζάο Ζιγιάνγκ εμφανίστηκε στην πλατεία Τιανανμέν του Πεκίνου και απευθυνόμενος στους σπουδαστές που επί πολλές ημέρες διαδήλωναν εκεί και στους γύρω δρόμους τούς είπε πως θα έπρεπε να σταματήσουν την απεργία πείνας που είχαν αρχίσει προκειμένου να αφήσουν ανοιχτή την πόρτα του διαλόγου με την κυβέρνηση. Αφού τους ζήτησε συγγνώμη για τα σφάλματα και τις παραλείψεις της δικής του γενιάς, έδωσε το στίγμα του με τις παρακάτω φράσεις που έμειναν ιστορικές:«Ηρθαμε πολύ αργά»και«Δεν είστε σαν κι εμάς,εμείς είμαστε όλοι γέροι, για μας πλέον δεν έχει καμιά σημασία».

Σκληρή κριτική από τον τάφο

Ο Ζάο Ζιγιάνγκ,όταν ήταν ακόμη Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας,μιλάει με τηλεβόα στους διαδηλωτές φοιτητές στην πλατεία Τιανανμέν το πρωί της Παρασκευής 19 Μαΐου 1989

Αυτή έμελλε να είναι και η τελευταία δημόσια εμφάνισή του. Ο Ζάο Ζιγιάνγκ απομακρύνθηκε από το κόμμα και ως τον Ιανουάριο του 2005 που πέθανε, έζησε σε έναν άτυπο κατ΄ οίκον περιορισμό. Σχεδόν αμέσως μετά την αποχώρησή του από την Τιανανμέν επεβλήθη στρατιωτικός νόμος ερήμην του ιδίου, του κατ΄ εξοχήν αρμοδίου, σύμφωνα με το Καταστατικό του Κόμματος, να τον κηρύξει. Στις 4 Ιουνίου ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός της Κίνας έδωσε τέλος στην εξέγερση των σπουδαστών. Τα αιματηρά γεγονότα είναι γνωστά πλέον σε όλες τις λεπτομέρειές τους. Το μόνο που δεν είναι ξεκαθαρισμένο είναι ο ακριβής αριθμός των νεκρών. Τρία χρόνια μετά την καταστολή της εξέγερσης που προκάλεσε παγκόσμια συγκίνηση, ο παροπλισμένος πρώην πρωθυπουργός και Γενικός Γραμματέας του κόμματος αποφασίζει να καταθέσει τις απόψεις του για την εξέγερση, την καταστολή, τα γηραλέα στελέχη του κόμματος, τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις και το πώς βλέπει τη μελλοντική πορεία της Κίνας. Επτά χρόνια αργότερα οι απόψεις αυτές συγκεντρώθηκαν σε βιβλίο που κυκλοφόρησε στις 19 του τρέχοντος μηνός, ενώ η επίσημη παρουσίασή του έγινε τέσσερις ημέρες νωρίτερα στο Χονγκ Κονγκ. Ο διεθνής Τύπος χαιρέτισε την έκδοση με τίτλους όπως «Ο Ζάο Ζιγιάνγκ μιλάει από τον τάφο του», αλλά οι ειδικοί στα θέματα που σχετίζονται με την ιστορία της σύγχρονης Κίνας υποστηρίζουν ότι η αξία του έγκειται στο γεγονός ότι αυτά που ήταν ήδη γνωστά επιβεβαιώνονται πλέον σε μεγάλο βαθμό.

Ο Ζάο Ζιγιάνγκ, λ.χ., χρησιμοποιεί τα πιο σκληρά επίθετα προκειμένου να χαρακτηρίσει τους υπερηλίκους του κόμματος που υποστήριξαν την κήρυξη του στρατιωτικού νόμου και τη βίαιη καταστολή της εξέγερσης στην Τιανανμέν. Και τους κατονομάζει: Είναι ο Ντενγκ Χσιάο Πινγκ, ο Λι Χσινιάν, ο Γιάο Γιλίν, ο Χου Τσιαομού, ο Γουάνγκ Τσεν, ο Λι Πενγκ. Πλην του τελευταίου, οι υπόλοιποι πέθαναν στη δεκαετία του 1990.

Το μέλλον των μεταρρυθμίσεων
Ο θάνατος του Ζάο Ζιγιάνγκ το 2005 δεν σήμανε κανένα τέλος εποχής. Η Κίνα, ως την πρόσφατη οικονομική κρίση τουλάχιστον, συνέχιζε την ξέφρενη πορεία της οικονομικής της ανάπτυξης και για το τι θα συμβεί στο μέλλον προβλέψεις δεν διακινδυνεύει να διατυπώσει κανείς. Ωστόσο τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο του Τσάο Τσιγιάνγκ το ημερολόγιό του, που βλέπει στη Δύση το φως της δημοσιότητας, πέραν του ότι συνιστά μία εκ των έσω εξιστόρηση των όσων συνέβησαν στο Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας τη ματαμαοϊκή εποχή, επαναφέρουν το θέμα των πολιτικών μεταρρυθμίσεων στο πλαίσιο των νέων δεδομένων που διαμορφώνονται εξαιτίας της πρόσφατης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, από την οποία όχι μόνο θα επιβραδυνθεί ο ρυθμός οικονομικής ανάπτυξης της Κίνας αλλά υπάρχει σοβαρότατος κίνδυνος να αυξηθεί και η ανεργία στη χώρα. Το βιβλίο δεν συνίσταται από κείμενα που έγραψε ο Ζάο Ζιγιάνγκ, αλλά από το απομαγνητοφωνημένο υλικό τριάντα κασετών που μεταφράστηκε στα αγγλικά και έπειτα από σχετική επιμέλεια απέκτησε μορφή βιβλίου. Δεν γνωρίζουμε πώς οι κασέτες διοχετεύθηκαν στη Δύση ούτε και από ποιον. Αλλωστε στη σημερινή παγκόσμια κοινωνία αυτό δεν είναι διόλου δύσκολο- και ούτε σημαίνει τίποτε επί της ουσίας. Σημασία έχει το περιεχόμενο, από το οποίο προκύπτουν τρία βασικά συμπεράσματα: Πρώτον, ότι η αιματοχυσία στην πλατεία Τιανανμέν θα μπορούσε να αποφευχθεί. Δεύτερον, ότι ο ρόλος του Ζάο Ζιγιάνγκ στη διαμόρφωση και στην εφαρμογή των οικονομικών μεταρρυθμίσεων ήταν πολύ μεγαλύτερος από όσο πιστεύαμε ως σήμερα και, τρίτον, ότι ήταν από τους πρώτους που υποστήριξαν πως αν οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις δεν συνοδευθούν από αντίστοιχες πολιτικές, τότε δεν θα έχουν μέλλον. Και λέγοντας πολιτικές μεταρρυθμίσεις εννοεί βεβαίως την εγκαθίδρυση στην Κίνα κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Απόψεις αυτού του είδους διατυπώνονται πλέον ανοιχτά στη Λαϊκή Κίνα- μολονότι είναι σαφέστατο ότι τις απορρίπτει η πλειοψηφία των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το αίτημα ωστόσο παρουσιάζεται ώριμο και υποστηρίζεται από τα νεότερα στελέχη τόσο στο εσωτερικό του κόμματος όσο και στα ανώτερα κλιμάκια του κρατικού μηχανισμού, τα οποία αντιλαμβάνονται ότι ο μόνος τρόπος για να λειτουργήσει αποτελεσματικότερα η δημοκρατία και να καταπολεμηθεί η διαφθορά είναι η καθιέρωση κοινοβουλευτικών διαδικασιών και ο πλήρης απογαλακτισμός του κόμματος από το μαοϊκό παρελθόν του. Ολα τούτα βεβαίως θα προσδιοριστούν σε μεγάλο βαθμό από τις εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία και κοινωνία.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
«Ηθελαν να καταστρέψουν ανθρώπους»

Ο Ζάο Ζιγιάνγκ στον κήπο του σπιτιού του το 1994

«Ετοίμασα το παραπάνω γραπτό υλικό τρία χρόνια μετά την τραγωδία της 4ης Ιουνίου (σ.σ.: 1989).Εχουν περάσει πολλά χρόνια από την τραγωδία αυτή.Από τους ακτιβιστές που συμμετείχαν στα γεγονότα,εκτός όσων διέφυγαν στο εξωτερικό,οι περισσότεροι συνελήφθησαν,ανακρίθηκαν επανειλημμένα και καταδικάστηκαν.Σήμερα η αλήθεια πρέπει να έχει διαλευκανθεί.Βεβαίως τώρα θα έπρεπε να έχει δοθεί απάντηση στα τρία παρακάτω ερωτήματα.

Πρώτον,εκτιμήθηκε τότε ότι το κίνημα των σπουδαστών ήταν “μια σχεδιασμένη συνωμοσία” αντικομματικών,αντισοσιαλιστικών στοιχείων που διέθεταν ηγεσία.Επομένως,θα πρέπει τώρα να ρωτήσουμε: Ποιοι ήταν αυτοί οι ηγέτες; Ποιο το σχέδιο; Ποια η συνωμοσία; Τι στοιχεία υπάρχουν που να το υποστηρίζουν; Ειπώθηκε επίσης ότι υπήρχαν “μαύρα χέρια” εντός του κόμματος.Ποια ήταν λοιπόν αυτά; Δεύτερον,ειπώθηκε ότι τούτο το γεγονός στόχευε στην ανατροπή της Λαϊκής Δημοκρατίας και του Κομμουνιστικού Κόμματος.Πού είναι τα τεκμήρια; Είχε λεχθεί τότε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι μας ζητούσαν να διορθώσουμε μόνο τις ατέλειές μας,ότι δεν επιχειρούσαν να ανατρέψουν το πολιτικό μας σύστημα.Επειτα από τόσα χρόνια τι στοιχεία συγκεντρώσαμε μέσω των ανακρίσεων; Εγώ είχα δίκιο ή αυτοί; Πολλοί από τους ακτιβιστές για τη δημοκρατία που βρίσκονται στην εξορία λένε ότι πριν από την 4η Ιουνίου πίστευαν ακόμη ότι το Κόμμα μπορούσε να βελτιωθεί.Μετά την 4η Ιουνίου ωστόσο είδαν ότι δεν υπήρχε ελπίδα για το Κόμμα και μόνο τότε πήραν θέση εναντίον του.Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων οι σπουδαστές προέβαλαν πολλά συνθήματα και αιτήματα,αλλά το πρόβλημα του πληθωρισμού για κάποιον ανεξήγητο λόγο απουσίαζε,μολονότι ο πληθωρισμός ήταν ένα καυτό ζήτημα που θα μπορούσε εύκολα να προβληθεί πολύ έντονα και να προκαλέσει ανάφλεξη ολόκληρης της κοινωνίας.Αν λοιπόν τότε οι σπουδαστές επεδίωκαν να αντιπαρατεθούν στο Κομμουνιστικό Κόμμα γιατί δεν εκμεταλλεύθηκαν αυτό το ευαίσθητο ζήτημα; Αν η πρόθεσή τους ήταν να κινητοποιηθούν οι μάζες,δεν θα ήταν πιο εύκολο αν προβάλλονταν ερωτήματα σαν κι αυτό; Εκ των υστέρων είναι φανερό ότι ο λόγος που οι σπουδαστές δεν προέβαλαν το ζήτημα του πληθωρισμού ήταν γιατί γνώριζαν πως σχετιζόταν με το πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεων και αν προβαλλόταν με έμφαση προκειμένου να κινητοποιηθούν οι μάζες,θα μπορούσε να καταλήξει στο να παρεμποδίσει τη διαδικασία των μεταρρυθμίσεων.

Τρίτον,μπορεί να αποδειχθεί ότι το κίνημα της 4ης Ιουνίου ήταν “αντεπαναστατική αναταραχή”,όπως χαρακτηρίστηκε; Οι σπουδαστές συμπεριφέρονταν με τάξη.Πολλές αναφορές δείχνουν ότι σε πολλές περιπτώσεις όπου ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός δεχόταν επιθέσεις,συχνά οι σπουδαστές ήταν εκείνοι που προσέτρεχαν να τον υπερασπιστούν.Μεγάλος αριθμός από κατοίκους της πόλης εμπόδιζαν την είσοδο του στρατού στην πόλη.Γιατί; Ηθελαν μήπως να καταλύσουν το πολίτευμα;

Φυσικά, όποτε μεγάλος αριθμός ατόμων εμπλέκεται,θα υπάρχει πάντοτε μια ελάχιστη μειονότητα μέσα στο πλήθος που ίσως επιτεθεί στον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό.Η κατάσταση ήταν χαοτική.Είναι πολύ πιθανόν κάποιοι χούλιγκαν να εκμεταλλεύθηκαν την κατάσταση προκειμένου να προκαλέσουν φασαρίες,πώς όμως μπορούν οι πράξεις αυτές να αποδοθούν στην πλειονότητα των πολιτών και των σπουδαστών; Ως τώρα απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν έχει δοθεί.

Ενα άλλο ζήτημα ήταν το πώς θα έπρεπε να χειριστεί κανείς τους ανθρώπους που εμπλέκονταν σε όλα αυτά.Η Εκστρατεία Αντιφιλελευθεροποίησης δεν ήταν απλώς ένα θεωρητικό ζήτημα.Οι μεγαλύτεροι πονοκέφαλοί μου προέρχονταν από το αν θα έπρεπε να τιμωρηθούν άνθρωποι,από το πώς θα περιοριζόταν το κακό που είχε προκληθεί στους ανθρώπους και από το πώς θα περιορίζαμε τον αριθμό όσων είχαν υποφέρει.Από την αρχή της εκστρατείας κάποια υπέργηρα κομματικά στελέχη υποστήριζαν με ενθουσιασμό την εκστρατεία και ήθελαν να τιμωρήσουν έναν σωρό ανθρώπους.Ο Ντενγκ Χσιάο Πινγκ πίστευε πάντοτε πως εκείνοι που προωθούσαν τη διαδικασία φιλελευθεροποίησης στο εσωτερικό του κόμματος θα έπρεπε να τιμωρηθούν αυστηρά.Το ίδιο πίστευε ο Γουάνγκ Ζεν και άλλοι υπερήλικοι.Ανθρωποι σαν τον Ντενγκ Λικούν και τον Χου Τσιαομού ήταν ακόμη σκληρότεροι.Ηθελαν να αρπάξουν την ευκαιρία να καταστρέψουν κάποιους ανθρώπους και να νιώσουν ικανοποίηση στη συνέχεια.

Χαράξαμε το σωστό μονοπάτι
Ο λόγος για τον οποίο είχα τόσο έντονο ενδιαφέρον για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις και αφοσιώθηκα στην προσπάθεια να βρω τρόπους ώστε να αναλάβω την υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων αυτών ήταν γιατί ήμουν αποφασισμένος να εξαλείψω την ασθένεια του οικονομικού συστήματος της Κίνας στη ρίζα του.Χωρίς κατανόηση της αναποτελεσματικότητας του οικονομικού συστήματος της Κίνας δεν θα μου ήταν προφανώς τόσο έντονη η ανάγκη για μεταρρυθμίσεις.

Φυσικά αυτά που καταλάβαινα προηγουμένως σχετικά με το πώς θα προχωρούσαμε στη διαδικασία των μεταρρυθμίσεων ήταν ασαφή και επιφανειακά.Πολλές από τις προσεγγίσεις που πρότεινα μπορούσαν απλώς να περιορίσουν τα συμπτώματα- όχι να αντιμετωπίσουν τα θεμελιακά προβλήματα.

Εκείνο που παρουσιαζόταν ως ηλίου φαεινότερο σχετικά με το πώς θα απαλλασσόμασταν από την αναποτελεσματικότητα της κινεζικής οικονομίας ήταν πως το σύστημα έπρεπε να μετατραπεί σε μια οικονομία της αγοράς και ότι το πρόβλημα των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας θα έπρεπε να λυθεί.Αυτό επήλθε ως παράγωγο της πρακτικής εμπειρίας μόνον έπειτα από μια μακρά διαδοχή βημάτων μπρος και πίσω.

Ποιο ήταν όμως το θεμελιώδες πρόβλημα; Στην αρχή δεν έμοιαζε ξεκάθαρο.Η αίσθησή μου γενικά ήταν μόνο πως θα έπρεπε να βελτιωθεί η αποτελεσματικότητα.Αφότου έφτασα στο Πεκίνο η καθοδηγητική αρχή μου όσον αφορά την οικονομική πολιτική ήταν όχι η μονοσήμαντη επιδίωξη να βελτιωθούν οι δείκτες παραγωγής,ούτε ο ρυθμός της οικονομικής ανάπτυξης,αλλά το πώς θα εύρισκα έναν τρόπο ώστε ο κινεζικός λαός να απολαμβάνει συγκεκριμένη ανταμοιβή για την εργασία του. Αυτό ήταν το σημείο εκκίνησης.Αύξηση του ποσοστού ανάπτυξης κατά 2% ή 3% ετησίως μπορεί να θεωρείται εξαιρετική για τα ανεπτυγμένα καπιταλιστικά έθνη,αλλά ενώ η δική μας οικονομία αναπτυσσόταν σε ποσοστό 10% ετησίως,τα επίπεδα διαβίωσης του λαού μας δεν είχαν βελτιωθεί.

Οσον αφορά το πώς θα χαρασσόταν αυτός ο νέος δρόμος δεν διέθετα εξ αρχής ένα πρότυπο ούτε και είχα κάποια συστηματική ιδέα κατά νου.Ξεκίνησα μόνο με την επιθυμία να βελτιώσω την οικονομική αποτελεσματικότητα. Αυτή η επιθυμία,αυτή η πεποίθηση,υπήρξε πολύ σημαντική.Το σημείο εκκίνησης ήταν: υψηλότερο επίπεδο αποτελεσματικότητας και οι άνθρωποι να διαπιστώνουν το πρακτικό κέρδος με τα ίδια τους τα μάτια.Εχοντας αυτό ως στόχο,βρέθηκε κι ένας ικανοποιητικός τρόπος έπειτα από πολλή έρευνα.Χαράξαμε σταδιακά το σωστό μονοπάτι».

Πηγή: Το Βήμα

Τι μας λέει αυτό δηλαδή; Περαιτέρω κλιμάκωση με πολύ δύνατη πρόφαση μήπως;;

Ο αρχηγός της CIA, κ. Λέον Πανέτα, δήλωσε σήμερα απαντώντας σε δημοσιογράφο ότι σύμφωνα με τα στοιχεία που συλλέγουν πράκτορές της, προκύπτει ότι «ο ηγέτης της Αλ Κάϊντα Οσάμα Μπιν Λάντεν κρύβεται, σήμερα, στο Πακιστάν».

«Είναι η τελευταία πληροφορία που έχουμε γιαυτήν την υπόθεση, κατ' εμάς ισχύει ακόμα αυτό», ήταν επί λέξει η απάντηση που έδωσε ο κ. Πανέτα στη δημοσιογραφική ερώτηση, εάν σήμερα, πράγματι, «κρύβεται ο Μπιν Λάντεν στο Πακιστάν».

Πηγή: www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ

Πάγωματα και εκβιασμοί ... Βαλκανοποίηση της ΕΕ !

Η Σλοβενία παρεμπόδισε το κλείσιμο ενός ακόμη κεφαλαίου στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Κροατίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση κατά τη χθεσινή συνεδρίαση ομάδας εργασίας για τη διεύρυνση του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετέδωσε το κροατικό πρακτορείο ειδήσεων Hina, επικαλούμενο διπλωματικές πηγές.

Στη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα, τα 26 κράτη - μέλη της ΕΕ συμφώνησαν να κλείσει το κεφάλαιο για το εταιρικό δίκαιο, αλλά η Σλοβενία ψήφισε κατά, υποστηρίζοντας ότι και στο συγκεκριμένο κεφάλαιο, η Κροατία έχει καταθέσει έγγραφα που προκαθορίζουν τα σύνορα των δύο χωρών. Το συγκεκριμένο διαπραγματευτικό κεφάλαιο άνοιξε τον Ιούνιο του 2007.

Η Σλοβενία, λόγω των συνοριακών διαφορών με την Κροατία, από το Δεκέμβριο του 2008 έχει «παγώσει» το άνοιγμα οκτώ και το κλείσιμο δύο κεφαλαίων στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Κροατίας με την ΕΕ.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε να βοηθήσει στην επίλυση των συνοριακών διαφορών των δύο χωρών και να αναλάβει διαμεσολαβητικό ρόλο μία επιτροπή ειδικών υπό την προεδρία του πρώην προέδρου της Φινλανδίας Μάρτι Αχτισάαρι. Για να αρχίσει το έργο της η επιτροπή πρέπει να υπάρξει συμφωνία των δύο πλευρών.

Η χθεσινή συνάντηση των πρωθυπουργών της Κροατίας Ίβο Σάναντερ και της Σλοβενίας Μπορούτ Παχόρ, στην πόλη Μόκριτσε της Σλοβενίας για το θέμα των συνοριακών διαφορών υπήρξε άκαρπη, ωστόσο οι δύο πλευρές συμφώνησαν να συνεχιστούν οι διμερείς επαφές.

Η Κροατία επιμένει ότι οι συνοριακές διαφορές είναι διμερές ζήτημα, το οποίο παραμένει άλυτο από την ανεξαρτητοποίηση των δύο χωρών το 1991 και ότι τέτοιου είδους ζητήματα ποτέ στην ιστορία της ΕΕ δεν ήταν αντικείμενο των ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Το Ζάγκρεμπ ζητά το θέμα να αφαιρεθεί από την ημερήσια διάταξη των διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Κροατίας στην ΕΕ, να υπάρξει απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, ή άλλου διεθνούς δικαστικού ιδρύματος και οι δύο χώρες να συμφωνήσουν εκ των προτέρων ότι δεσμεύονται να σεβαστούν τη δικαστική απόφαση.

Για τη Σλοβενία η παραπομπή των συνοριακών διαφορών στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης δεν είναι αποδεκτή, επειδή επιθυμεί να επιλύσει το πρόβλημα με πολιτική απόφαση σε διμερές επίπεδο ή με διαμεσολάβηση. Ζητά επίσης να επιλυθεί το θέμα έως το τέλος του τρέχοντος έτους, πριν από την ένταξη της Κροατίας στην ΕΕ.

Πηγή: Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πεφωτισμένη Δεσποτεία της Ρωσίας

TV Χωρίς Σύνορα - Αποστολή με email Όλα τα πεδία υποχρεωτικά
E-mail παραλήπτη:
E-mail ή όνομα αποστολέα (λατινικά):
Κωδικός αποστολής [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]
TVXS.gr Project Νέα «ολιγαρχία» δημιουργεί ο Μεντβέντεφ στη Ρωσία http://www.tvxs.gr/v5762
Κλείσιμο

Ο πρόεδρος της Ρωσίας ανακοίνωσε τη δημιουργία μιας λίστας εκατό ατόμων που θα αποτελέσουν μια νέα, χρυσή «προεδρική φρουρά». Πρόκειται για τους άριστους της χώρας, που περιλαμβάνουν 36 υψηλόβαθμους κυβερνητικούς αξιωματούχος, 23 τοπικούς υπαλλήλους, 31 επιχειρηματίες και 10 εκπρόσωπους της επιστήμης, της τέχνης και της θρησκείας.

Όλοι αυτοί θα αποτελέσουν τη νέα χρυσή ελίτ, η οποία επελέγη μετά από μία εξάμηνη διαδικασία που κίνησε ο Πρόεδρος Ντιμίτρι Μεντβέντεβ. Από τον Ιούλιο του 2008, ο Πρόεδρος είχε συγκαλέσει μια επιτροπή 172 ειδικών, οι οποίοι είχαν ως στόχο να επιλέξουν εκατό άτομα με εξέχουσα θέση στους τομείς της δραστηριότητάς τους. Τα εκατό αυτά άτομα θα αποτελούσαν την πηγή για τη στελέχωση της «προσωπικής φρουράς», δηλαδή των στενότερων συμβούλων του Ρώσου Προέδρου.

Τα κριτήρια στα οποία βασίστηκε η επιλογή ήταν τα εξής: οι υποψήφιοι έπρεπε να είναι από 25 έως 50 χρονών, να έχουν ανώτατη εκπαίδευση, να έχουν επιτύχει στον τομέα της δραστηριότητάς τους και να απολαμβάνουν εξαιρετικής φήμης στους κύκλους στους οποίους συναλλάσσονται. Οι υποψήφιοι, απ' τους οποίους επελέγησαν οι 100 ανέρχονταν στους 1.211. Ωστόσο, από την τελική ομάδα μόνον οι δέκα είναι κάτω από 30 χρονών, ενώ μόνον δέκα είναι οι γυναίκες. Σύμφωνα, πάντως, με δημοσιεύματα του ρωσικού τύπου, οι θέσεις που αναμένεται να καταλάβουν τα τυχερά «χρυσά παιδιά» κυμαίνονται από υπουργικούς θώκους έως και διοικήση επαρχιών.

Πηγή: TVXS.gr

Να γιατί ήταν τόσο "ήσυχη" η Δυτική Όχθη κατά την διάρκεια των βομβαρδισμών της Γάζας!

Κανένας διάλογος δεν θα πραγματοποιηθεί με τη Χαμάς εάν δεν αναγνωρίσει την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης ως μοναδικό εκπρόσωπο των Παλαιστινίων, δήλωσε ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς.

Κατηγόρησε, επιπλέον, τη Χαμάς ότι «έθεσε σε κίνδυνο» τη ζωή και τις τύχες των Παλαιστινίων και πρόσθεσε ότι ο διάλογος με τη Χαμάς είναι αδύνατος εκτός αν η οργάνωση αναγνωρίσει την ανωτερότητα της ΟΑΠ.

Πηγή: TVXS.gr

Ας ρίξουμε λοιπόν τους τόνους...

Η Ρωσία και η Γερμανία συμφώνησαν σήμερα να «τεθεί ένα τέρμα» στις απόπειρες να ανέβει η ένταση στην Ευρώπη ως αποτέλεσμα της ρωσογεωργιανής διένεξης, δήλωσε το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.

Στη διάρκεια μιας τηλεφωνικής συνομιλίας, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ και ο Γερμανός ομόλογός του, Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ, «συμφώνησαν για την ανάγκη να τεθεί ένα τέρμα στις απόπειρες να χρησιμοποιηθεί η κατάσταση γύρω από τη Γεωργία (...) προκειμένου να ανέβει η ένταση στην Ευρώπη, υπολογίζοντας στις μη υπαρκτές απειλές που αφορούν άλλες μετα-σοβιετικές χώρες», υπογραμμίζει σε μία ανακοίνωση το ρωσικό υπουργείο.

Πηγή: Καθημερινή με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Λιγάκι πιο πριν...

Ο Γερμανός ΥΠΕΞ Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαγερ δηλώνει σε συνέντευξή του -που θα δημοσιευθεί αύριο-πως η Ευρώπη οφείλει να διαδραματίσει έναν «ισχυρό κι αποφασιστικό» ρόλο στην επίλυση της κρίσεως στον Καύκασο.

«Έχουμε ανάγκη από έναν ισχυρό κι αποφασιστικό ρόλο για την Ευρώπη, προκειμένου να ξαναβρούμε τη λογική και το αίσθημα ευθύνης», τονίζει στις δηλώσεις του στην Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Ζονταγκτσάιτουνγκ.

«Δυστυχώς, η κατάσταση τις τελευταίες ημέρες έχει εξωκείλει λόγω των μονομερών δράσεων. Αναμένω ένα σαφές σημάδι τη Δευτέρα», κατά την έκτακτη σύνοδο της ΕΕ για τον Καύκασο, προσθέτει.

«Η επικίνδυνη δίνη της βίας θα πρέπει να διακοπεί», τόνισε ο Γερμανός ΥΠΕΞ, του οποίου η χώρα πασχίζει να διαδραματίσει έναν σταθεροποιητικό ρόλο, στα πλαίσια του διχασμού που έχει καταγραφεί στους κόλπους της Ευρώπης σχετικά με την κρίση στον Καύκασο.

Πηγή: Καθημερινή με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ

Αυτό πως θα το ονόμαζε ένας νοήμων άνθρωπος ;

Οργισμένες αντιδράσεις έχει προκαλέσει στην Αλβανία το αίτημα που υπέβαλλε ο επικεφαλής της ομογενειακής οργάνωσης "Ομόνοια" και Δήμαρχος Χειμάρρας, Βασ. Μπολάνος, προς τις αρχές της Αλβανίας ζητώντας την αναγνώρισης της Ελληνικής γλώσσας, σαν δεύτερης επίσημης γλώσσας στην Αλβανία. Κι ενώ ο επισκεφθείς προχθές τη Χειμάρρα, πρωθυπουργός Σάλι Μπερίσα, ξεπέρασε το ζήτημα δια της ... σιωπής, πολιτικοί επικριτές του, κυρίως από το χώρο των σοασιαλιστών και υπερ-εθνικιστών εξαπολύουν μύδρους κατά του Β. Μπολάνου και κατ' επέκταση κατά της Ελληνικής εθνικής μειονότητας.

Σε δηλώσεις του αντιπροέδρου του Σοσιαλιστικού Κινήματος Ολοκλήρωσης, Πελούμπ Τζούφι, σύμφωνα με τον οποίο «το αίτημα για αναγνώριση της ελληνικής γλώσσας ως δεύτερης επίσημης γλώσσας στην Αλβανία, αποτελεί άλλη μία προβοκάτσια του Μπολάνου. Πρόκειται για ένα αίτημα το οποίο εμπνέεται από συμφέροντα και στόχους που υπενθυμίζουν παρόμοια σενάρια που περισσότερο απαντώνται στο Βορρά παρά στο Νότο της Αλβανίας».

Επίσης ο Τζούφι τόνισε ότι «η οργάνωση ΟΜΟΝΟΙΑ πέφτει όλο και περισσότερο στις θέσεις ενός επαρχιωτισμού που δε δικαιολογεί τους στόχους, το ρόλο και την ιστορία της. Δυστυχώς, από τη στιγμή που στην ηγεσία της ΟΜΟΝΟΙΑΣ ήρθε ο Μπολάνος, αυτή η οργάνωση παρουσιάζει ιδέες και αιτήματα τα οποία απολύτως δεν είναι προς όφελος της συμβίωσης και της κοινωνικής ειρήνης εδώ στην Αλβανία». Ο Τζούφι εκφράζει την πεποίθησή του ότι «η συμβίωση δε βλάπτεται από τέτοιες φωνές», προσθέτει όμως ότι «η οργάνωση ΟΜΟΝΟΙΑ, με το στόμα του Μπολάνου, παίρνει ένα ρόλο για να προκαλεί, να ενθαρρύνει εχθρότητες και φωτιές και σε περιφερειακό επίπεδο, όχι μόνο εντός της Αλβανίας».

Η εφημερίδα Σέκουλι σε άρθρο της με τίτλο «Σαμπρί Γκόντο: ΄΄Η ΟΜΟΝΟΙΑ να κηρυχθεί παράνομη΄΄» αναφέρει κατ΄ αρχήν ότι «την ώρα που ο Πρωθυπουργός Μπερίσα συναντούσε τον δήμαρχο της Χειμάρρας Βασίλη Μπολάνο, ο ρεπουμπλικανός Σαμπρί Γκόντο ζητούσε από τα Τίρανα την κήρυξη ως παράνομης της οργάνωσης ΄΄ΟΜΟΝΟΙΑ΄΄ της ελληνικής μειονότητας, την οποία διευθύνει ο Μπολάνος».

Η εφημερίδα αναφέρεται στη δήλωση του επίτιμου προέδρου του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος Σαμπρί Γκόντο, σύμφωνα με τον οποίο «το αλβανικό κράτος θα πρέπει να αντιδράσει, να καλέσει τους έλληνες μειονοτικούς και να τους πει ότι σε περίπτωση που θα προβούν σε αντισυνταγματικές πράξεις, οι οποίες απειλούν την εδαφική ακεραιότητα της Αλβανίας και θίγουν την εθνική ασφάλεια της χώρας, τότε θα απαγορεύσει τη δράση της ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Πρέπει να τους κάνουμε προειδοποίηση, διότι δεν μπορεί να τους αφήσουμε να λένε ό,τι θέλουν, να κάνουν ό,τι θέλουν. Αυτή είναι μία απαράδεκτη κατάσταση».

Επίσης η εφημερίδα τονίζει ότι «σύμφωνα με τον Γκόντο, το αλβανικό κράτος πρέπει να αποδείξει ότι δεν μπορεί να επιτρέπει επ’άπειρον κανείς, έστω και μία οργανωμένη κοινότητα, όπως είναι η ελληνική μειονότητα, να θίγει τα εθνικά σύμβολα και τα εθνικά συνθήματα των αλβανών».

Πηγή: Ephemerida.Gr


Υπόψην, δεν άκουσα τίποτα για αυτό στα ελληνικά ΜΜΕ...εσείς;

Αμπχαζία: H μπουνάτσα λίγο πριν την μεγάλη καταιγίδα

MOSCOW, June 19 (Source: RIA Novosti) - A Russian General Staff official warned Georgia on Thursday that the patience of Russian peacekeepers was running out and any further detentions could end in bloodshed.

The warning comes amid the detention Tuesday night of four Russian peacekeepers by Georgian police on suspicion of smuggling weapons out of the breakaway region of Abkhazia. The peacekeepers have since been released.

"The consequences might be extremely serious, such as bloodshed," said Lt. Gen. Alexander Burutin, a deputy head of the General Staff, adding that there were no guarantees that Russian troops stationed in the region would continue to be so tolerant.

The peacekeepers were detained by Georgian police supervised by a deputy head of a crime police unit in the Zugdidi district, western Georgia. Burutin said the detention was unwarranted and called it "a bandit attack."

"Under the circumstances, the Russian peacekeepers had the complete right to use their weapons and ammunition, to defend themselves and their equipment," the official said. He said the right was contained in the mandate of the Collective Peacekeeping Forces, stationed in the region since a bloody Georgian-Abkhazian conflict in the early 1990s.

Georgia's Interior Ministry claimed that the peacekeepers were transporting 35 crates of munitions, including guided missiles and anti-tank mines. Georgia refused to return the seized arms until an investigation has been completed.

"A criminal probe has been launched and we cannot return the confiscated equipment to Russia before the investigation is completed," said Shota Utiashvili, the head of the ministry's analytical department.

A Russian Foreign Ministry spokesman earlier said the detention violated all existing norms. "This was done in violation of all regulations, in particular, the peacekeeping force mandate," Andrei Nesterenko said.

He also said that moves like this were aimed at worsening bilateral relations and that a host of recent incidents in Abkhazia had been staged by Tbilisi to this purpose.

Georgia broadcast film footage of the Russian peacekeepers being dragged from their truck and disarmed by people dressed in civilian clothes.

Relations between Russia and Georgia have been strained in recent months ever since Russia stepped up support for Abkhazia and South Ossetia, another breakaway Georgian republic, and sent more troops into the region. Tbilisi has accused the Kremlin of plans to annex the territories. Georgia's bid to join NATO has also caused tension.

Georgia's brief detention of Russian officers on spying charges in 2006 resulted in a postal and transport blockade that was only lifted earlier this year.

Ιστορικός Συμβιβασμός ή Πολιτικό Τέχνασμα ;

Νέα σελίδα στις ταραγμένες διμερείς σχέσεις επιχειρούν να γυρίσουν Πεκίνο και Ταϊπέι, μετά τη συνάντηση που είχαν χθες ο Κινέζος πρόεδρος Χου Ζιντάο με τον πρόεδρο του κυβερνώντος Εθνικιστικού Κόμματος της Ταϊβάν Γου Πο-χσιουνγκ.

Ηταν η πρώτη συνάντηση, μεταξύ ηγετών των κυβερνώντων κομμάτων των δύο χωρών εδώ και έξι δεκαετίες.

Οι σχέσεις Κίνας-Ταϊβάν έφτασαν στο ναδίρ, όταν η προηγούμενη κυβέρνηση της Ταϊβάν επιδίωξε ανεξαρτησία, σχέσεις που φαίνονται ωστόσο να αναθερμαίνονται, μετά τη νέα διακυβέρνηση στην Ταϊπέι. Λίγες ημέρες νωρίτερα, ο νέος πρόεδρος της Ταϊβάν Μάι Γινγκ Τζέου, έτεινε χείρα φιλίας προς την Κίνα, με στόχο να «γραφτεί ένα νέο κεφάλαιο ειρήνης».

Αναθεώρηση
Από την πλευρά του χθες, ο Χου άφησε να εννοηθεί ότι θα αναθεωρήσει την κινεζική θέση για την ένταξη της Ταϊβάν στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας -κίνηση που έως τώρα το Πεκίνο μποϊκόταρε- ενώ εξετάζει ήδη το ενδεχόμενο επανάληψης των άμεσων πτήσεων μεταξύ Κίνας και Ταϊβάν.

Πηγή: Ημερησία

Δυσνόητα παιχνίδια και πολύ παρασκήνιο μεταξύ Ισραήλ και Συρίας

Ετοιμο να προβεί σε... επώδυνες παραχωρήσεις εμφανίζεται πλέον το Ισραήλ, λίγες ημέρες μετά την επανέναρξη των ειρηνευτικών συνομιλιών με τη Συρία.

«Μπορούμε να τα καταφέρουμε και χωρίς τα Υψίπεδα του Γκολάν», δήλωσε ο πρώην αρχηγός του γενικού επιτελείου ενόπλων δυνάμεων του Ισραήλ, Νταν Χαλούτζ, ενώ ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Εχούντ Ολμερτ διαμήνυσε ότι θέλει να διεξαγάγει με σοβαρότητα τις διαπραγματεύσεις με τη Συρία και «όχι με τη μεσολάβηση των μέσων ενημέρωσης».

Αβέβαιο ωστόσο παραμένει εάν το Τελ Αβίβ θέσει τελικά όρους (όπως είχε δηλώσει η υπουργός Εξωτερικών Τζίπι Λίβνι) για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων με τη Δαμασκό.

Στην υπόθεση παρενέβη χθες και το Ιράν, το οποίο -μέσω του υπουργού Εξωτερικών Μανουσέρ Μοτακί- τόνισε ότι το Ισραήλ πρέπει να επιστρέψει, άνευ όρων, τα Υψίπεδα του Γκολάν στη Συρία.

Πηγή: Ημερησία

Χθές σας αγαπούσαμε...αλλά σήμερα τα πράγματα είναι αλλιώς!

Merkel's meeting with the Dalai Lama angered Beijing last year

Criticism is mounting in Germany over what appears to be the reluctance of high-ranking German officials to meet with the Tibetan spiritual leader when he pays a four-day visit to Germany at the end of this week.

German Chancellor Merkel will be away in South America and her deputy, Foreign Minister Frank-Walter Steinmeier, turned down an official request for a meeting because he doesn't have time, sparking criticism from the spiritual leader's representatives as well as Merkel's conservatives.

German President Horst Koehler has also ruled out a meeting because of scheduling difficulties, his spokesman, Martin Kothe told Bild am Sonntag newspaper.

Television journalist Franz Alt dismissed the reason as a poor excuse.

"The president is kneeling for the Chinese," Alt said. "That is cowardice."

He said it made no sense for German leaders to refuse a meeting when the Chinese themselves were holding such meetings.

The Dalai Lama told a German newspaper that the negotiations between his representatives and Chinese authorities were being held in an atmosphere that was "not aggressive but respectful," but also that the West had to keep pressuring China to produce results at the negotiating table.

Human rights at stake

Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Merkel and Steinmeier don't seem to see eye to eye on German-Chinese relations

"Foreign Minister Steinmeier risks creating the impression in China that human rights is not a central issue for the German government," Roland Koch, Christian Democrat (CDU) premier of Hesse and a Merkel ally, told the Welt am Sonntag newspaper.

"At a time when talks have begun between the Chinese and the exiled Tibetan leadership, this would be fatal."

China blames the Dalai Lama for the unrest, which has led to anti-China protests and calls for a boycott of the Beijing Olympic Games in August.

"I would have expected more courage from Steinmeier," Erwin Huber, head of the Bavarian Christian Social Union (CSU) said.

Another influential conservative, Lower Saxony premier Christian Wulff, said it was Steinmeier's duty to get a first-hand report on the talks with China from the Dalai Lama, whose envoy described the discussions as a "good first step."

The China factor

Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Is the German president caving in to the pressure from Beijing?

Steinmeier, a Social Democrat (SPD) sharply criticized Chancellor Angela Merkel's decision to meet Tibet's spiritual leader last September in Berlin as an unnecessary provocation of China. The meeting angered Beijing and put relations between the countries on hold for months.

Analysts say Steinmeier believes that regular contacts with his Chinese counterparts and informal links to the Tibetans are the best way of dealing with the Tibet issue.

But Koch told the newspaper Welt am Sonntag that Steinmeier ran the risk that China would perceive "human rights is no longer as important an issue for the German government as it was when the chancellor received" the Dalai Lama.

SPD foreign policy expert Rolf Muetzenich accused the CDU of misusing Germany's Tibet policy to score political points at the expense of the foreign minister.

Source: DW World

Πούτιν, Μπερλουσκόνι και Σαρκοζύ - Τα κοινά σημεία τους

Του Γιώργου Καπόπουλου

Κοινωνίες σε μεταβατική περίοδο με παλλαϊκό αίτημα τη σταθεροποίηση και την περιφρούρηση της κοινωνικής συνοχής την ώρα που υπάρχει ισχυρότατη πίεση για προσαρμογή στους κανόνες του παιχνιδιού της παγκοσμιοποίησης.

Την πρόκληση αυτή αντιμετωπίζουν τρεις ανόμοιες χώρες με διαφορετικές κοινωνικές πραγματικότητες, η Γαλλία, η Ρωσία και η Ιταλία. Η μεγάλη αντίφαση των κοινωνιών που ζητούν σταθερές αξίες, σημεία αναφοράς και περιφρούρηση ή ακόμη και ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής με προσαρμογές που είναι οδυνηρές, έχει οδηγήσει σε ακύρωση τις σαφείς και καθαρές ιδεολογικές και προγραμματικές επιλογές και αυτές που δίνουν προτεραιότητα στην Αγορά και αυτές που προτάσσουν την Κοινωνική Συνοχή.

Ετσι πρόβαλαν διαδοχικά ηγέτες σαν τους Μπερλουσκόνι, Πούτιν και Σαρκοζί με μια πολυσυλλεκτική λαϊκίστικη ρητορική που στοχεύει στην απόσπαση της μεγίστης λαϊκής συναίνεσης σε μια περίοδο ανακατατάξεων και αναπροσαρμογών με άγνωστο τερματικό σταθμό. Κοινός παρονομαστής ο τακτικισμός, η έλλειψη στρατηγικού ορίζοντα, ο έντονος εθνικός-πατρικός τόνος της ρητορικής.

Παρά το επικοινωνιακό τους ταλέντο οι τρεις εισέρχονται σε μια δύσκολη περίοδο: Ο Πούτιν ως πρωθυπουργός θα χρεώνεται άμεσα τα ελλείμματα της κυβερνητικής διαχείρισης, ο Σαρκοζί έκαψε την πολυσυλλεκτικότητα και δημοφιλία του πριν καν επιχειρήσει να προχωρήσει στις μεγάλες ανατροπές που είχε εξαγγείλει ενώ ο Μπερλουσκόνι καλείται να διαχειρισθεί την σοβαρότερη συνολική μεταπολεμική κρίση της Ιταλίας.

Σίλβιο Μπερλουσκόνι: Ο άρχοντας του πολυσυλλεκτικού λαϊκισμού
Με το επικοινωνιακό του στιλ χειραγωγεί τις προσδοκίες της Κοινής Γνώμης, ασκεί την Εξουσία και ταυτόχρονα παριστάνει ότι την αμφισβητεί

Η πρώτη (1994) και η δεύτερη (2001) νίκη του Καβαλιέρε έγιναν στα ερείπια της Πρώτης Ιταλικής Δημοκρατίας, μετά την επιχείρηση «Καθαρά Χέρια» στις αρχές της 10ετίας του 90 και την ανικανότητα της Κεντροαριστεράς στην πρώτη της θητεία (1996-01) να εξασφαλίσει κυβερνητική σταθερότητα. Η τρίτη νίκη του γίνεται σε μια συγκυρία συνολικής κρίσης της χώρας με τη θέση της να απειλείται τόσο στην Παγκόσμια Οικονομία όσο και τους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς. Σήμερα η Ισπανία θεωρείται ως η ανερχόμενη και αδιαμφισβήτητη δύναμη στον Ευρωπαϊκό Νότο.

Απαλλαγμένος μέσω της λαϊκής ετυμηγορίας από τις κατηγορίες για διαπλοκή και διαφθορά, ο Καβαλιέρε προβάλλει το μοντέλο της ατομικής του επιτυχίας και κοινωνικής ανόδου όχι πλέον μόνο ως εχέγγυο αποτελεσματικής διαχείρισης αλλά ως συνταγή εξόδου της χώρας από την κρίση και τη στασιμότητα. Ο ίδιος ανεδείχθη σε πανίσχυρο επιχειρηματία αξιοποιώντας στο μέγιστο τη διαπλοκή της πολιτικής με τους οικονομικά ισχυρούς κινούμενος στην γκρίζα ζώνη μεταξύ προσχηματικής νομιμότητας και παρανομίας. «Καταφερτζής» και «νταραβεριτζής» για να μιλήσουμε με οικείους πολιτικούς όρους προτείνει έμμεσα στην Ιταλία έναν τακτικισμό χωρίς σαφείς ιδεολογικές και προγραμματικές αναφορές.

Ατάκες του τύπου «Βρες έναν πλούσιο γαμπρό όπως τον γιο μου» που ήταν η απάντησή του σε νεαρή άνεργη που του εξέθεσε σε δημόσια συζήτηση τα προβλήματα παραπέμπουν στην καταφερτζίδικη και ευρηματική νοοτροπία με την οποία ο μικρομεσαίος πολίτης τα καταφέρνει με τη φοροδιαφυγή και τις «μαύρες» δραστηριότητες και εισοδήματα. Την ίδια στιγμή η ρητορική για μείωση της φορολογίας και πολύ περισσότερο η δέσμευση για περιφερειακή αποκέντρωση των φορολογικών εσόδων χαϊδεύει τα αυτιά του Βορρά που δυσανασχετεί για τη χρηματοδότηση του παρασιτικού και μαφιόζικού Νότου, τάση που έδωσε στη Λέγκα τοπικά ποσοστά μεταξύ 25% και 30%.

Παρά τις παραχωρήσεις προς τον Βορρά ο Καβαλιέρε εξακολουθεί να έχει τη συντριπτική πλειοψηφική στήριξη του Νότου με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Σικελία όπου τα ποσοστά του αγγίζουν το 65%. Αυτή την φορά τα πράγματα θα είναι πολύ πιο δύσκολα για τον Καβαλιέρε παρά την άνετη πλειοψηφία που εξασφάλισε. Σε κρίσιμες επιλογές όπως το μέλλον της Αλιτάλια κινδυνεύει να δει τις επιχειρηματικές του προσδοκίες και συμφέροντα να εμποδίζουν υγιείς επιλογές, ενώ ο παραγωγικός ιστός της χώρας χρειάζεται στρατηγικές επιλογές και αναπροσαρμογές και όχι συνταγές φοροδιαφυγής.

Πρόκληση
Ο Μπερλουσκόνι με τον πολυσυλλεκτικό λαϊκισμό του κάλυψε το κενό της απαξίωσης της Πολιτικής αλλά και την αδυναμία της Κεντροαριστεράς να διασφαλίσει κυβερνητική σταθερότητα και να προβάλει με ένα διακριτό κυβερνητικό στίγμα αν όχι στο επίπεδο κοινωνικοοικονομικών ισορροπιών τουλάχιστον στο επίπεδο αξιακών μεταρρυθμίσεων με ευρύτερο συμβολισμό όπως ο Θαπατέρο στην Ισπανία. Τώρα καλείται να βγάλει τη χώρα από μια συνολική πορεία παρακμής, πρόκληση που εκ πρώτης όψεως φαίνεται να υπερβαίνει τη χαρισματική επικοινωνιακή ευρηματικότητά του.

Ο Καβαλιέρε αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του πού μπορεί να οδηγήσει η απαξίωση της Πολιτικής όταν συσσωρεύονται αμφισβητήσεις από όλα τα σημεία του ορίζοντα: Από την Ένοπλη Πάλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών, την εκλογή της Πορνοστάρ Τσιτσιολίνας στη Βουλή από το εναλλακτικό Ριζοσπαστικό Κόμμα μέχρι την επιχείρηση «Καθαρά Χέρια» με πρωταγωνιστή τον Ντι Πιέτρο.

Η μεγάλη ανατρο πή που εξήγγειλε ο Νικολά Σαρκοζί τελικά δεν ήρθε
Το φαινόμενο Σαρκοζί ξεφού σκωσε πρόωρα, επειδή οι ψηφοφόροι δεν αντιλαμβάνο νται κάποια αλλαγή

Το μεγάλο χάρισμα του Σαρκοζί ήταν δίχως αμφιβολία η διάγνωσή του ότι η Γαλλία βρίσκεται σε παρατεταμένη κρίση και της ανάγκης της Κοινής Γνώμης για μια Πολιτική Ατζέντα Ρήξεων και Ανατροπών χωρίς να έχει σημασία το πολιτικό της στίγμα. Ετσι παρά το γεγονός ότι ήταν πρωτοκλασάτος υπουργός στις κυβερνήσεις Σιράκ αλλά και επικεφαλής του κυβερνώντος κόμματος UMP, κατάφερε να πείσει ότι προτείνει κάτι διαφορετικό από ό,τι είχαν μέχρι τις Εκλογές του 2007 καταθέσει Αριστερά και Δεξιά.

Πριν από ένα χρόνο το πολυσυλλεκτικό ταλέντο Σαρκοζί βρισκόταν στο ζενίθ του: Με σκληρή κατασταλτική ρητορική για την εγκληματικότητα και παραβατικότητα στα Προάστια κατορθώνει να διεμβολίσει και να συρρικνώσει το Εθνικό Μέτωπο του Λεπέν. Με την επιλογή ως υπουργών προσωπικοτήτων από τον χώρο του Σοσιαλιστικού Κόμματος αλλά και με τη ρητορική κατά της κοινωνικής αναλγησίας της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και της ΕΚΤ, καθησυχάζει τους αριστερής ευαισθησίας ψηφοφόρους που τον είχαν προεκλογικά φοβηθεί για εισαγωγέα του θατσερισμού στη χώρα.

Ένα χρόνο μετά την εκλογή του και σε αντίθεση με την αντοχή του Καβαλιέρε στην Ιταλία και του Πούτιν στη Ρωσία, το φαινόμενο Σαρκοζί φαίνεται να έχει ξεφουσκώσει πρόωρα για τον πολύ απλό λόγο ότι οι ψηφοφόροι δεν αντιλαμβάνονται κάποια αλλαγή στην καθημερινότητά τους ως πολιτών ή τουλάχιστον δεν νιώθουν να νομιμοποιούνται να προσδοκούν για το τέλος μιας πολυετούς κρίσης. Ετσι η κρίση που σκιάζει τη Γαλλία από το 1981 μέχρι και το 2002 συνεχίζεται: Καμιά κυβέρνηση δεν κερδίζει δεύτερη στη συνέχεια εκλογική αναμέτρηση με αποτέλεσμα την αθροιστική απαξίωση της εναλλαγής και την αμφισβήτησή της από τον Ακροδεξιό Λαϊκισμό.

Θολό στίγμα
Η Μεγάλη Ανατροπή την οποία εξήγγειλε ο Σαρκοζί δεν ήλθε καθώς ούτως ή άλλως το περίγραμμα και το στίγμα της ήταν θολό. Ετσι η πυρετώδης επικοινωνιακή υπερκινητικότητα του Σαρκοζί που πήγαινε και ερχόταν ως εκκρεμές από το ένα στο άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος, έμεινε μετέωρη και εξετράπη προς την επικοινωνιακή διαχείριση της ιδιωτικής του ζωής σε μορφή φωτορομάντζου: Ο ρόλος του προδομένου συζύγου και του εκδικούμενου εραστή ούτε μπόρεσαν να υποκαταστήσουν την πολιτική πολυσυλλεκτικότητα ενώ σε τελική ανάλυση προκάλεσαν την οργή και την απαξίωση της κοινής γνώμης.

Μόνη πραγματική τομή του Σαρκοζί η αλλαγή στην εξωτερική πολιτική: Επιστροφή σε έναν ιδιότυπο Νεογκολικό Εθνοκεντρισμό, αποστασιοποίηση από τη Γερμανία προσέγγιση με τις ΗΠΑ και τη Βρετανία.

Με τα παραπάνω δεδομένα, η προσέγγιση με τον Μπερλουσκόνι εξυπακούεται ως αυτονόητη, ενώ με τον Πούτιν λειτουργεί ως αναγκαία εξισορρόπηση αν όχι ως ευρωπαϊκό άλλοθι.

Ο Β. Πούτιν ενώνει νοσταλγούς της ΕΣΣΔ, μεταρρυθμιστές και εθνικιστές
δ Ο Ρώσος πρόεδρος εκφράζει έναν ιδιότυπο βοναπαρτισμό που διαφέρει κατά πολύ από αυτόν του Ναπολέοντα και του Στάλιν

Στη Ρητορική του Πούτιν, εξωτερική και εσωτερική, ο καθένας μπορεί να βρει κάτι που να τον εκφράζει: Οι νοσταλγοί του Κομμουνιστικού Καθεστώτος τις διώξεις κατά των Ολιγαρχών, την επάνοδο της χώρας στη Διεθνή Σκηνή και την επιλεκτική αποκατάσταση της Σοβιετικής Ιστορίας με τρόπο που θυμίζει την αποκατάσταση της Ρωσικής Ιστορίας από τον Στάλιν διαρκούντος του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Ρώσοι Εθνικιστές, μια πολιτική που δεν συγκρούεται μετωπικά αλλά διαφοροποιείται από τη Δύση. Οι Μεταρρυθμιστές-Εκσυγχρονιστές την προσδοκία ότι η ενίσχυση της Οικονομίας και η αξιοποίηση του Ενεργειακού Πλούτου θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για κοινωνική σταθεροποίηση και εκδημοκρατισμό.

Ο Πούτιν ανεδείχθη στην εποχή Γέλτσιν, πρώτα στη Δημαρχία της Αγίας Πετρούπολης και στη συνέχεια σε διάφορα κυβερνητικά αξιώματα στη Μόσχα. Στην αρχή πρόβαλλε ως ο αδιάφθορος, ως ο διώκτης του οργανωμένου εγκλήματος και της διαφθοράς. Παρά το γεγονός ότι υπήρξε ο τελευταίος πρωθυπουργός που επέλεξε ο Γέλτσιν λίγο μετά την ανάδειξή του στην Προεδρία, κατεδάφισε την ισχύ του συστήματος των Ολιγαρχών που είχε στηρίξει τον προκάτοχό του. Η οκταετής θητεία του στην Προεδρία χαρακτηρίζεται από την εκμετάλλευση των συγκυριών και την έλλειψη στρατηγικού ορίζοντα:

Στην Ενέργεια κατασκευάζονται δίκτυα που δένουν την Ε.Ε. με τη Ρωσία χωρίς όμως να υπάρχει στρατηγική επένδυσης των κερδών σε εγχώριες παραγωγικές δραστηριότητες.

Υπάρχει εναντίωση στην ανάμειξη των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην πρώην ΕΣΣΔ χωρίς ταυτόχρονα συνολική πρόταση για τις σχέσεις των πρώην Σοβιετικών Δημοκρατιών με τη Μόσχα.

Εκεί όμως που υπάρχει η πλήρης σύγχυση είναι στο επίπεδο των θεσμών: Η Ενωμένη Ρωσία, το κόμμα του Προέδρου με τα συντριπτικά του ποσοστά, παραπέμπει στην εποχή της μονοκομματικής παντοκρατορίας του ΚΚΣΕ ενώ η μεταπήδηση του Πούτιν από την προεδρία στην πρωθυπουργία προσωποποιεί τη σταθεροποίηση και εμποδίζει τη δημιουργία θεσμών που θα εγγυώνται μακροπρόθεσμη σταθερότητα.

Πανεθνική συναίνεση
Παρά την έλλειψη στρατηγικού ορίζοντα το επίτευγμα του Πούτιν κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητο είναι: Ηγείται μιας πλειοψηφικής πανεθνικής συναίνεσης με κοινό παρονομαστή την αυταρχική ανασύνταξη στο εσωτερικό και τη δυναμική παρουσία στο εξωτερικό. Μιας συσπείρωσης η οποία περιέχει τόσο τους νοσταλγούς του Σοβιετικού Καθεστώτος όσο και αυτούς που είτε δεν το γνώρισαν λόγω ηλικίας είτε το απαξιώνουν. Η ρητορική και οι προγραμματικές αναφορές της Ενωμένης Ρωσίας χαρακτηρίζονται από απλουστευτικές έως επικίνδυνες επισημάνσεις: Αντιδυτική ρητορική όπου η πολιτική προσέγγιση του σήμερα αναμιγνύεται με τον Ορθόδοξο Πανσλαβισμό του 19ου αιώνα και θολές και συγκεχυμένες αναφορές στην ανάγκη εγκαθίδρυσης μιας Ευρασιατικής Τάξης.

Τα παραπάνω εύλογα θέτουν το ερώτημα για τη σχέση συγκοινωνούντων δοχείων που μπορεί να έχουν οι επιλογές του Πούτιν τόσο την εξωτερική όσο και στην εσωτερική πολιτική.

Ο Πούτιν εκφράζει έναν ιδιότυπο βοναπαρτισμό που διαφέρει κατά πολύ από αυτόν του Ναπολέοντα Βοναπάρτη και του Ιωσήφ Στάλιν: Οι δύο τελευταίοι εξέφρασαν την ανάγκη αυταρχικής σταθεροποίησης των κοινωνιών τους μετά από μια περίοδο κοινωνικής και πολιτικής επαναστατικής αναταραχής με συγκεκριμένους στόχους. Ο Πούτιν αξιοποιεί τη συγκυρία, σταθεροποιεί τη χώρα και την προσωπική του εξουσία, χωρίς όμως στρατηγικό ορίζοντα.

Πηγή: Hμερησία

Φιλόδοξη ενεργειακή τακτική από την Αλβανία

Σημαντικότερο ρόλο στην ενεργειακή σκακιέρα των Βαλκανίων φιλοδοξεί να αποκτήσει η Αλβανία, που ανακοίνωσε χθες στρατηγικό σχέδιο για την παραγωγή επιπλέον ενέργειας ισχύος 1.000 MW έως το 2013 και συνολικά επενδύσεις που θα ξεπεράσουν τα 1,6 δισεκατομμύρια ευρώ έως το 2020.

Ο Αλβανός υπουργός Οικονομίας Εμπορίου και Ενέργειας, Γκεντς Ρούλι, δήλωσε πως το σχέδιο το οποίο βρίσκεται ήδη στο στάδιο της υλοποίησης για τον εκσυγχρονισμό του ενεργειακού τομέα, αφορά κυρίως την παραγωγή, προμήθεια και διανομή ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς και τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.

Στο πλαίσιο ενίσχυσης των παραγωγικών δυνατοτήτων ηλεκτρικής ενέργειας θα προστεθούν οι θερμοηλεκτρικοί σταθμοί Αυλώνα και Φιέρι, οι οποίοι ήδη βρίσκονται σε λειτουργία, καθώς και οι υδροηλεκτρικοί σταθμοί Κάλιβατς και Άσχτα.

Παράλληλα σε εξέλιξη βρίσκονται τα έργα που αφορούν τις γραμμές διασύνδεσης, οι οποίες διευκολύνουν τη μεταφορά ηλεκτρισμού και ενέργειας, όπως η γραμμή Ελμπασάν - Πρίστινα.

Την ίδια στιγμή πραγματοποιούνται μελέτες από τους αρμόδιους παράγοντες και υπηρεσίες, ώστε να εξευρεθούν τρόποι χρηματοδότησης των προγραμμάτων για τις γραμμές διασύνδεσης Τιράνων-Πρίστινας και ΠΓΔΜ - Αλβανίας - Ιταλίας.

Όπως επισήμανε ο Αλβανός υπουργός η Αλβανία θα συμβάλει στην υλοποίηση του στρατηγικού σχεδίου με ποσό περίπου 1 δισ. ευρώ (το 60% του συνολικού, απαιτούμενου, κεφαλαίου).

Ωστόσο δεν διευκρίνισε τις πηγές άντλησης του υπόλοιπου ποσού, το οποίο απαιτείται για την υλοποίηση του σχεδίου.

Σύμφωνα με προβλέψεις, το 73% της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας θα προέρχεται από τους θερμοηλεκτρικούς σταθμούς και το 27% από τους υδροηλεκτρικούς σταθμούς.

Πηγή: Ημερησία

Το Ιράν παίζει καλύτερα το Ενεργειακό Σκάκι

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Τη γνωστή και δοκιμασμένη τακτική της «ενεργειακής διπλωματίας» χρησιμοποιεί η Τεχεράνη, προκειμένου να κάνει ματ στα σχέδια των ΗΠΑ για πολιτική απομόνωσή της.

Αρωγό σε αυτή της την προσπάθεια έχει τη Μόσχα, η οποία ήδη έχει αποκρούσει τις αμερικανικές μεθοδεύσεις στο Συμβούλιο Ασφαλείας, ενώ έχει αναπτύξει στενή συνεργασία με το Ιράν σε επίπεδο πυρηνικής τεχνολογίας.

Έτσι, με όπλο τα τεράστια κοιτάσματα της χώρας σε πετρέλαιο και, κυρίως, σε φυσικό αέριο -το Ιράν διαθέτει τα δεύτερα μεγαλύτερα διαπιστωμένα αποθέματα (βλέπε σχετικό γράφημα)- ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ βρίσκεται πολύ κοντά στην ολοκλήρωση μιας καίριας συμφωνίας.

Πρόκειται για την υπογραφή του οριστικού συμβολαίου για την κατασκευή ενός στρατηγικής σημασίας αγωγού, μήκους 6.700 χιλιομέτρων και αξίας 7,5 δισ. δολαρίων, ο οποίος θα τροφοδοτεί τις «διψασμένες» για ενέργεια αγορές της Ινδίας και του Πακιστάν με 150 εκατομμύρια κυβικά μέτρα αερίου ημερησίως.

Μάλιστα, το έργο έχει κινήσει το ενδιαφέρον τόσο της Κίνας όσο και της Ρωσίας, η οποία έχει εδώ και μήνες εκφράσει την επιθυμία να συμμετάσχει στην κατασκευή του έργου.

Επισκέψεις
Το θέμα κυριάρχησε στις ολιγόωρες επισκέψεις που πραγματοποίησε ο πρόεδρος του Ιράν στο Πακιστάν και την Ινδία, χθες και προχθές.

Στο Ισλαμαμπάντ, όπου πραγματοποίησε την πρώτη στάση, ο Αχμαντινετζάντ συνάντησε τον δικτάτορα Περβέζ Μουσάραφ και τον νεοεκλεγέντα πρωθυπουργό Γιουσάφ Ράζα Γκιλάνι, με τους οποίους επαναβεβαίωσε την πλήρη συμφωνία των δύο πλευρών για την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου, αρχής γενομένης από το 2010.

Στη συνέχεια και έπειτα από μία σύντομη στάση στη Σρι Λάνκα (όπου επίσης συζητήθηκαν ενεργειακά θέματα), ο Ιρανός πρόεδρος προσγειώθηκε στο Νέο Δελχί.

Εκεί, είχε το δυσκολότερο έργο - άλλωστε, τα σχέδια για τον συγκεκριμένο αγωγό χρονολογούνται από τις αρχές της δεκαετίας του 90, «κολλούσαν» όμως στις αντιρρήσεις της Ινδίας, η οποία επικαλούνταν λόγους ασφαλείας, καθώς αυτός θα διατρέχει το έδαφος του μεγάλου εχθρού της, του Πακιστάν.

Σήμερα, ωστόσο, οι προοπτικές δείχνουν να είναι πιο ευοίωνες από ποτέ, καθώς την περασμένη Παρασκευή οι υπουργοί Ενέργειας Πακιστάν και Ινδίας δήλωσαν ότι έχουν επιλύσει όλες σχεδόν τις εκκρεμότητες.

Οι εξελίξεις αυτές προκαλούν έντονη ανησυχία στην Ουάσιγκτον. Πέρα από το ενδεχόμενο να ναυαγήσουν τα σχέδιά τους για απομόνωση του Ιράν, οι Αμερικανοί είναι τώρα υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουν ένα ακόμη πιο επικίνδυνο γι αυτούς σενάριο: να χάσουν την Ινδία από στρατηγικό εταίρο -τον μοναδικό που διαθέτουν στην ευρύτερη περιοχή.

Γι αυτό, είναι αποφασισμένοι να χρησιμοποιήσουν όσα όπλα διαθέτουν. Ανάμεσά τους είναι η επιτάχυνση της πυρηνικής συνεργασίας με το Νέο Δελχί, ως αντίβαρο για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της χώρας.

Εάν όμως η προσπάθειά τους αποτύχει, τότε ο/η διάδοχος του Τζ. Μπους θα κληθεί να διαχειριστεί μια πολύ δύσκολη κατάσταση...

Πηγή: Ημερησία

Australian Make-Over ή Λαϊκισμός στο έπακρον!

Critics called the summit a "very clever political manoeuvre" by Rudd [Reuters]

Calls to make Australia a republic and stepping up efforts to tackle climate change have topped a list of recommendations from a weekend summit aimed at shaping the country's future.

The Australia 2020 Summit brought together just over 1,000 delegates in a first-of-its-kind gathering backed by Kevin Rudd, the prime minister.

Speaking at the close of the meeting on Sunday, Rudd praised the event as a "very Australian" conference, although he said there was no guarantee that any of the ideas would be implemented.

The gathering has been criticised for trying to cover too much ground.

Julie Bishop, the deputy opposition leader, told Australian television that her party would be closely watching to see if the summit yields anything practical or was just a showcase for Rudd's ego.

Symbolic exercise

Key recommendations

Governance: Introduce Australian republic in a two-stage process; first ending ties with Britain while retaining the governor general for five years, then identifying a new model for the country Increase civic participation by automatic voter registration and community parliaments Environment: Make Australia world's leading green and sustainable economy by 2020 Create carbon and water accounts so governments and businesses are more aware of their environmental impact Aborigines: Write treaty to outline status and rights of Aborigines and their relationship to federal government Close life expectancy gap between indigenous and non-indigenous Australians Run national public affairs campaign to combat racism and establish the cultural identity of indigenous people Encourage private investment and philanthropy in indigenous communities

Janet Albrechtsen, an Australian newspaper columnist, told Al Jazeera that the summit was a symbolic exercise that did not tap adequately into the opinions of those living in Australia's suburbs.

"This is a fantastic and very clever political manoeuvre to ingratiate yourself as a new prime minister with the intellectuals and the media establishment of the country," she said.

Summit participants included Hollywood actors Cate Blanchett and Hugh Jackman, as well as scientists, artists, central bankers, industrialists and environmentalists.

The suggestion for a republic drew most cheers during the summit, although Rudd has called it a second-tier priority for his government.

A national referendum for Australia to become a republic in 1999 was rejected over disagreements on the style of presidency to employ.

The idea dropped off the national agenda until Rudd, a republican, was elected as prime minister last November, replacing John Howard, a staunch monarchist.

Opinion polls show most Australians respect Queen Elizabeth II but would prefer to have an Australian as head of state.

'Carbon bank'

Participants urging action on climate change proposed setting up a national "carbon bank" to monitor the nation's greenhouse gas emissions.

Rudd praised the ideas but did not promise to implement them [Reuters]

Delegates also tackled the problem of the country's decade-long drought, the worst in Australian history.

The drought has cut production of many crops ranging from wheat to wine grapes, and is a major contributing factor in the growing problem of global food shortages.

The lack of rain in Australia, the world's driest continent, has increased concerns that irrigation is permanently depleting major rivers.

Some scientists argued that farmers should move from the south to the wetter, tropical north.

Some of the other ideas proposed during the summit included providing incentives to attract workers to rural Australia, delivering fresh fruit to primary schools weekly and reinvigorating knowledge of Asia through student exchange programmes and promoting foreign language study.


Source: Al Jazeera

Αλ-Καϊντα SMS ... προς Γεράκια

«Πέντε χρόνια αμερικανικής παρουσίας στο Ιράκ έφεραν μόνο αποτυχία και ήττα, την οποία η κυβέρνηση Μπους θα κληροδοτήσει στον επόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ», δηλώνει ο δεύτερος τη τάξει στην αλ-Κάιντα, Αϊμάν αλ-Ζαουάχρι. Στο δεύτερο ηχητικό μήνυμά του σε ένα μόλις μήνα, ο αλ-Ζαουάχρι καλεί τους μουσουλμάνους να μετατρέψουν το Ιράκ σε ένα «φρούριο του Ισλάμ».

Πηγή: Ημερησία

Φοβάται ο Γιάννης το θεριό...και το θεριό τον Γιάννη...

Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ...

A ballistic missile was launched from a military base in central Israel [GETTY]

Israel has conducted a test of a ballistic missile aimed at simulating an Iranian attack on Israel.

The test of the "Blue Sparrow" on Tuesday came after Israel's foreign minister said in Qatar the day before that Iran represented "the extremists in the region" and was "a threat and challenge to the entire region".

Mohammed Rada Ashtiani, the deputy commander of the Iranian army, responded on Tuesday by saying that they would "eliminate it from the global arena" if Israel took any action against them.

Israel's missile test follows confirmation from a senior Israeli defence official that the US has agreed to connect the Jewish state to its ballistic missile early warning system "to protect" the regime against any missile attack.

"Israel asked the US to connect to its ballistic missile early warning system as part of its efforts to defend itself from missile attacks. The US has agreed to the request," he said.

The missile was launched from an Israeli air force fighter aircraft, simulating the flight of an advanced Shahab-3 ballistic missile used by Iran.

Ehud Barak, Israel's defence minister, said: "We have to prepare, and if there's a need, to take action, not just to talk idly."

Call for support

Tzipi Livni, Israeli's foreign minister, told delegates on Monday that Israel and Arab states are mired in the same struggle with extremists who "refuse to recognise our democratic rights" at a democracy and trade conference in Qatar.

"When I say "our", I mean the rights of Israelis, moderate Palestinians, moderate Arabs and pragmatic Muslim regimes alike."

In what was Livni's first visit to Qatar, an energy-rich Gulf state that has no diplomatic ties with Israel, she said Iran worked with "radical" Shia elements such as Lebanon's Hezbollah, and supported Hamas, a "terrorist organisation" controlling Gaza "by weapons, training and money".

Mohammad Reza Ashtiani, Iran's deputy commander-in-chief, said: "We are not worried by Israeli manoeuvres, but if Israel takes such action against the Islamic Republic of Iran, we will eliminate it from the global arena.

"As the president [Mahmoud Ahmadinejad] has said, we have a great motivation to defend the frontiers of our country," he added.

His comments come a week after Benjamin Ben-Eliezer, Israel's national infrastructure minister, warned that any Iranian attack against Israel "would lead to the destruction of the Iranian nation".

"Turning point"

Israel last week held a five-day exercise codenamed "Turning Point" simulating air and missile attacks on cities, including by non-conventional weapons, the biggest drill of its kind ever carried out.

The exercise sparked alarm in Israel's northern neighbour Lebanon, home to the Shia group Hezbollah.

Israel, the Middle East's sole, if undeclared, atomic arms power, accuses Iran of seeking a nuclear weapon and, along with its chief ally the US, has never explicitly ruled out a military attack against the Islamic republic.

But Iran, which does not recognise Israel, insists that its nuclear programme is entirely peaceful and aimed solely at generating energy for a growing population.

Source: Al Jazeera and agencies

ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ...

TEHRAN, April 15 (Source: RIA Novosti) - A senior Iranian commander warned on Tuesday that his military will wipe Israel off the world map if the Zionists attack the Islamic Republic.

"We must defend our state borders, and should Israel take any hostile action, we are ready to eliminate Israel from the world scene," Deputy Commander-in-Chief Mohammad Reza Ashtiani said.

He said that the Iranian army is on constant alert due to the presence of "foreign forces" in the region.

"It is ready to decisively repel any attack," he said.

Ashtiani's comments echo President Mahmoud Ahmadinejad's infamous 2005 "World Without Zionism" speech, in which he railed against the Israelis' occupation of Jerusalem.

Iran's defense minister said last Monday the world needs a missile shield to protect against threats from Israel and the United States.

Mostafa Mohammad Najjar said U.S. claims that the European missile shield would defend against Iran's missiles were nothing but a sham.

He said Tehran was open to cooperation with every country except Israel, which Iran does not recognize, to ensure stability and security in the Middle East.

Φίλοι και Εχθροί...

Το ΝΑΤΟ και η Ρωσία ήλθαν σε συμφωνία σχετικά με τη διέλευση δια χερσαίας οδού υλικού που προορίζεται για τη διεθνή στρατιωτική δύναμη στο Αφγανιστάν και θα την υπογράψουν εντός της ημέρας στο Βουκουρέστι, δήλωσε εκπρόσωπος της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Η συμφωνία θα υπογραφεί από τον υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ στο περιθώριο του Συμβουλίου ΝΑΤΟ -Ρωσίας το μεσημέρι στο οποίο θα παραστεί ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, δήλωσε η εκπρόσωπος. Ο εκπρόσωπος διευκρίνισε ότι η συμφωνία αφορά μη στρατιωτικό υλικό, είδη διατροφής, ανταλλακτικά, καύσιμα και μεταγωγικά οχήματα.

Το ΝΑΤΟ βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις εδώ και χρόνια με τη Μόσχα για τη μεταφορά μέσω του ρωσικού εναερίου χώρου και του εδάφους εξοπλισμού για τους στρατιώτες της διεθνούς δύναμης στο Αφγανιστάν (Isaf).

Ωστόσο, μόνο η συμφωνία για τη σιδηροδρομική μεταφορά μέσω του ρωσικού εδάφους ήταν έτοιμη για τη σύνοδο κορυφής του Βουκουρεστίου. «Δεν αναμένεται καμία συγκεκριμένη απόφαση» για την αεροπορική μεταφορά, ούτε καμία άλλη συμφωνία συνεργασίας με την ευκαιρία της συνόδου ΝΑΤΟ-Ρωσίας», πρόσθεσε η εκπρόσωπος.

Το σημαντικότερο πλεονέκτημα της συμφωνίας για το ΝΑΤΟ είναι η μείωση του κόστους μεταφοράς υλικού προς τη διεθνή δύναμη στο Αφγανιστάν, για την οποία χρησιμοποιείται συχνά η αεροπορική οδός.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αλβανικές επιδράσεις...

Το Δημοκρατικό Κόμμα Αλβανών στην ΠΓΔΜ προέβη σε αποχώρηση την Πέμπτη από τον κυβερνητικό συνασπισμό, έπειτα από την άρνηση του προέδρου της χώρας, Νίκολα Γκρουέφσκι να επιτρέψει μια πιο διευρυμένη χρήση της Αλβανικής γλώσσας και σημαίας.

Μεταξύ άλλων, το αλβανικό κόμμα, ζητούσε παροχές και οφέλη για τους βετεράνους της αλβανικής αντίστασης του 2001.

Μέχρι στιγμής, δεν έχει ξεκαθαριστεί εάν ο κ. Γκρουέφσκι θα αναζητήσει τη δημιουργία νέας συμμαχίας ή θα ηγηθεί μιας κυβέρνησης μειοψηφίας έως τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, τον επόμενο μήνα.

Πηγή: Reuters

Ο Μπομπ Φίσερ έκανε την τελευταία του κίνηση...

Ο Μπόμπι Φίσερ κέρδισε το 1972, σε ηλικία μόλις 29 ετών, το «ματς του αιώνα» με αντίπαλο τον τότε παγκόσμιο πρωταθλητή, τον Σοβιετικό Μπόρις Σπάσκι.

ΑΠΕΒΙΩΣΕ σε ηλικία 65 ετών ο Μπόμπι Φίσερ, ένας από τους μεγαλύτερους σκακιστές όλων των εποχών, όπως μετέδωσε χθες η κρατική ραδιοφωνία της Ισλανδίας. Ο Φίσερ ο «Μότσαρτ του σκακιού», όπως τον αποκαλούσαν, γεννήθηκε στις ΗΠΑ, ωστόσο το 2005 απέκτησε ισλανδική ιθαγένεια.

Στη χώρα αυτή κέρδισε το 1972, σε ηλικία μόλις 29 ετών, το «ματς του αιώνα» με αντίπαλο τον τότε παγκόσμιο πρωταθλητή, τον Σοβιετικό Μπόρις Σπάσκι.

Ο Φίσερ καταζητείτο από το 1992 από τις αμερικανικές διωκτικές αρχές, επειδή, παρά το διεθνές εμπάργκο, είχε μεταβεί στην τότε ενιαία Γιουγκοσλαβία και έπαιξε σκάκι με τον πρώην άσπονδο αντίπαλό του, Μπόρις Σπάσκι.

Ο Φίσερ συνελήφθη από τις ιαπωνικές αρχές στις 13 Ιουλίου 2004, στο αεροδρόμιο Ναρίτα του Τόκιο, καθώς ταξίδευε με διαβατήριο που είχε λήξει, σύμφωνα τουλάχιστον με τους ισχυρισμούς της Ουάσινγκτον.

Χαρισματικός σκακιστής, αλλά και δεινός επικριτής της αμερικανικής πολιτικής, ο Φίσερ πήρε τον τίτλο του γκρανμάστερ σε ηλικία 15 ετών.

Η άνετη νίκη του Φίσερ επί του Σοβιετικού παγκόσμιου πρωταθλητή Μπόρις Σπάσκι το 1972 στην Ισλανδία τού χάρισε μεγάλη δημοσιότητα. Ο αγώνας αυτός είχε χαρακτηριστεί «μάχη των υπερδυνάμεων» και τερμάτισε την 35ετή κυριαρχία της Σοβιετικής Ένωσης σε μια εποχή που ο ψυχρός πόλεμος βρισκόταν στο ζενίθ του.

Έκτοτε, και εντελώς απροσδόκητα, ο Φίσερ εξαφανίστηκε από το προσκήνιο, για να ξαναπαρουσιαστεί το ίδιο ξαφνικά το 1992, στην περιθωριοποιημένη από τη διεθνή κοινότητα Γιουγκοσλαβία, όπου μαζί με το Σπάσκι έπαιξαν τη «ρεβάνς».

Η νίκη του τού απέφερε 3,35 εκατομμύρια δολάρια, αλλά και τη μήνιν της κυβέρνησης Μπους του πρεσβύτερου, τις προειδοποιήσεις της οποίας αγνόησε προκλητικά κάνοντας αντιαμερικανικές και αντιεβραϊκές δηλώσεις.

Κασπάροφ: «Αλλαξε το σκάκι»

Ο Μπόμπι Φίσερ σε πρόσφατη φωτογραφία του.

«Παρά το ότι έμεινε στην κορυφή για λίγο διάστημα, εν τούτοις δεν υπάρχουν αμφιβολίες για το παιχνίδι του και την ιδιοφυΐα του. Ο Φίσερ άλλαξε το σκάκι κατά τρόπο που δεν είχε ξανασυμβεί από τα τέλη του 19ου αιώνα. Και η απόσταση που χώριζε τον Φίσερ από τους άλλους συγχρόνους του σκακιστές ήταν χαώδης», έχει δηλώσει παλιότερα ο Κασπάροφ και συνέχισε: «Όταν ο Μπόμπι Φίσερ εκτοξεύτηκε στην κορυφή του σκακιστικού κόσμου, στις αρχές της δεκαετίας '70 έμοιαζε με φίνο κρασί μέσα σε ελαττωματικό δοχείο. Η συμβολή του στο άθλημα ήταν κάτι σαν επανάσταση στον σκακιστικό κόσμο. Παράλληλα, ο οξύθυμος, ιδιόμορφος και εκρηκτικός χαρακτήρας του γινόταν όλο και πιο έντονος καθώς ανέβαινε τα σκαλιά προς τον τίτλο.

Έχουν μείνει ιστορικές οι 21 παρτίδες του με τον Μπόρις Σπάσκι, το 1972 στο Ρέικιαβικ, όταν ο Φίσερ κέρδισε τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή. Έκτοτε, όμως, έμεινε στο περιθώριο απομονωμένος αρνούμενος να συμμετάσχει σε αγώνες και το 1975 έπειτα από την άρνησή του για συμμετοχή, του αφαιρέθηκε ο τίτλος.

Φυσικά, στη συνέχεια του προσφέρθηκαν αστρονομικά ποσά για να επανέλθει στη διεθνή σκακιέρα, όπως 5 εκατ. δολάρια για να αντιμετωπίσει το νέο παγκόσμιο πρωταθλητή Ανατόλι Καρπόφ.

Το δράμα του Φίσερ έληξε το 1992, όταν 50 ετών πλέον, αντιμετώπισε τον Σπάσκι στην τότε Γιουγκοσλαβία, με τη νοητική του σταθερότητα, όμως, να έχει ατροφήσει. Αργότερα, υπήρξαν και εκ μέρους του ανίερα σχόλια που εκτείνονταν από κατηγορίες για εβραϊκές συνωμοσίες μέχρι την επιδοκιμασία των γεγονότων της 11/9.

Πηγή: Ναυτεμπορική

Wikipedia: Robert James "Bobby" Fischer